บทที่ 272 เรื่องที่หมู่บ้านหยางเหอเป็นฝีมือพวกเจ้าหรือเปล่า?

บทที่ 272 เรื่องที่หมู่บ้านหยางเหอเป็นฝีมือพวกเจ้าหรือเปล่า?

“เหล่าต้า สตรีเหล่านี้ใช้ได้เลย แม้ว่าพวกนางจะผิวคล้ำไปหน่อยแต่รูปร่างนั้นไม่เลวทีเดียว”

“ฮ่า ฮ่า! นั่นคือสิ่งที่ข้าชอบเลยล่ะ เหล่าต้าเราอย่าเพิ่งฆ่าพวกนางดีหรือไม่ พาตัวพวกนางกลับไปเป็นม้าเนื้อ แล้วค่อยลงมือฆ่าหลังจากที่เราหมดสนุกกันเถอะ!”

“พี่รอง นี่เป็นความคิดที่ดี!”

จนถึงขณะนี้ พวกโจรก็ยังคิดว่าพวกเขาซ่อนตัวได้อย่างมิดชิด อีกทั้งยังพูดถึงวิธีที่จะใช้จัดการกับทหารหญิงที่หลงเหลืออยู่บริเวณริมแม่น้ำโดยบอกว่าจะพาตัวพวกนางออกไปเป็นม้าเนื้อ

“ทุกคนหุบปาก” หัวหน้าโจรพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เวลาออกมาอย่าพูดจาเหลวไหลจะดีกว่า เรารับเงินของเขามาแล้ว อีกทั้งยังรับปากว่าจะฆ่าผู้คนที่จะย้ายไปซีเหอวานเท่านั้น เราห้ามแตะต้องคนที่ไม่เกี่ยวข้อง เข้าใจหรือไม่?!”

ทหารหญิงหลายคนจงใจทำให้เสื้อผ้าของตนสกปรก รูปลักษณ์ภายนอกจะได้คล้ายกับผู้คนที่กำลังจะหลบหนีไปยังซีเหอวาน

ทว่าพวกโจรกลับไม่สงสัยและจากไปอย่างเงียบ ๆ

อย่างไรก็ตาม เพียงไม่กี่จั้งหลังจากที่พวกเขาเดินออกจากป่า จู่ ๆ ทหารหญิงหลายคนก็ลุกขึ้นยืนและหันไปหาพวกโจร

ทหารหญิงแต่ละคนถือหน้าไม้ไว้ในมือ จากนั้นก็ปล่อยลูกธนูออกไปด้วยความรู้สึกเหยียดหยาม

ปัก! ปัก! ปัก!…

ทันใดนั้น โจรห้าถึงหกคนก็ล้มลงบนพื้นโดยแต่ละคนล้วนมีลูกธนูปักอยู่ที่คอ

“แย่แล้ว เราติดกับดัก!”

การแสดงออกของหัวหน้าโจรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเลือกที่จะหมุนตัวกลับและวิ่งไปที่ป่าด้านหลัง

ทว่าเขาก้าวไปเพียงไม่กี่ก้าว ลูกธนูก็พุ่งออกมาจากหลังโขดหินทางด้านขวาและปักเข้าที่น่องของเขา

ตุบ!

หัวหน้าโจรล้มลงกับพื้นทันที

จากนั้นทหารผ่านศึกก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อนและล้อมกลุ่มโจรเอาไว้

“ทิ้งอาวุธในมือแล้วหมอบลงกับพื้นซะ!”

ต้าจ้วงเดินออกมาจากด้านหลังโขดหินและเอ่ยเสียงแข็ง “เร็วเข้า ข้าจะนับหนึ่งถึงสาม หากพวกเจ้ายังไม่ยอมหมอบลงหรือยังมีอาวุธอยู่ในมือ ข้าจะฆ่าทิ้งเสียให้หมด!”

ว่าจบเขาก็เริ่มนับอีกครั้ง

“หนึ่ง!”

หัวหน้าโจรยังคงใช้มือจับอยู่ที่ขาและพยายามหลบหนี ขณะที่บรรดาลูกสมุนต่างก็มองหน้ากันไปมา และไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไรต่อดี

แต่ต้าจ้วงไม่รอช้า เขานับต่อไป “สอง!”

ทหารผ่านศึกและทหารหญิงต่างก็ก้มหน้าลงพร้อมเล็งไปที่เป้าหมายของตน

นิ้วของแต่ละคนต่างก็ประทับไว้ในจุดเหนี่ยวไก

บรรยากาศริมแม่น้ำเย็นวาบขึ้นมาทันที!

ท้ายที่สุดโจรหลายคนก็ทนไม่ไหวและโยนอาวุธในมือทิ้งพร้อมหมอบลงกับพื้น

“พวกเจ้าไร้ซึ่งความเด็ดเดี่ยว อาจหาญให้เหมือนกับสหายคนอื่นที่ยังดึงดันที่จะต่อสู้เคียงข้างข้าด้วย!”

รองหัวหน้าโจรก่นด่าด้วยความโกรธ พร้อมยกขวานในมือขึ้นแล้วรีบปรี่ไปหาทหารหญิง

แต่โจรจำนวนมากยังคงลังเล

ทันใดนั้นต้าจ้วงก็ได้นับครั้งสุดท้าย “สาม!”

ปัก ปัก ปัก!

เสียงยิงหนักแน่นดังก้องไปทั่ว เป็นเหตุให้รองหัวหน้าโจรตายในทันทีเพราะลูกธนู

ไม่เพียงแต่รองหัวหน้าโจรเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงพวกโจรที่ยังไม่ยอมจำนน พวกเขาต่างก็ถูกยิงจนล้มลงด้วย แต่ละคนต่างก็เอามือป้องลำคอของตนไว้

โจรจำนวนมากไม่อยากจะเชื่อว่าทหารผ่านศึกจะเด็ดขาดและจัดการพวกเขาถึงชีวิตเช่นนี้

เหล่าทหารฆ่าโจรมากกว่าสิบชีวิต เพียงแค่นับหนึ่งถึงสามเท่านั้นก่อนที่จะลงมืออย่างไม่ลังเล

แต่พวกเขาคงลืมคิดไปเช่นกันว่า ชาวบ้านที่ต้องมาตายด้วยฝีมือของตนเองก็เป็นมนุษย์ และตอนนั้นพวกเขาก็ไม่ได้ยั้งมือแม้แต่น้อย

“ดูท่าแล้ว เจ้าน่าจะเป็นหัวหน้าโจรสินะ?”

ต้าจ้วงคุกเข่าลงข้าง ๆ หัวหน้าโจร “ว่ามา พวกเจ้าเป็นโจรกลุ่มใด? เหตุใดจึงมาปล้นฆ่าชาวบ้านตาดำ ๆ ที่ย้ายถิ่นฐานมาที่ซีเหอวาน”

“พวกข้าเป็นโจรและการปล้นเป็นงานของพวกข้า เจ้าพูดถึงซีเหอวานอะไรของเจ้า? ข้าไม่เข้าใจ!”