ตอนที่ 276
บทที่ 276 เขามีคนเพียงแค่หยิบมือมิใช่หรือ?
October 22, 2026
บทที่ 276 เขามีคนเพียงแค่หยิบมือมิใช่หรือ?
เพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูและป้องกันคนเข้ามายั่วยุเฮยสุ่ยโกวในอนาคต หัวหน้าโจรจึงได้ให้สัญญากับพวกโจรว่า หากผู้ใดสามารถฆ่าศัตรูได้จะได้รับเงินค่าตอบแทนสองถึงสามเหรียญทองแดง
ด้วยวิธีนี้จะต้องมีคนที่กล้าหาญเพราะเห็นแก่รางวัลที่พวกเขาเสนอและรีบไปที่เขาทางใต้อย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขารีบไปทางเข้าทางทิศใต้ก็เห็นว่ามีลูกธนูหลายดอกที่มีลักษณะเหมือนหอกพุ่งใส่กลุ่มโจรที่อยู่บริเวณหอสังเกตการณ์
เหล่าโจรถูกกระหน่ำยิงจนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว พวกเขาทยอยล้มลงกับพื้นทีละคน
เมื่อมองลงมาจากที่สูงจะเห็นได้ว่า กลุ่มโจรหนาแน่นค่อย ๆ ถูกลูกธนูร้ายกาจทำลายไปเรื่อย ๆ
พวกโจรล้วนไม่เคยเห็นหน้าไม้มาก่อน เมื่อแนวหน้าผู้กล้าหาญเห็นพลังการทำลายล้างของอาวุธชนิดนี้ พวกเขาก็ลืมเรื่องรางวัลและหันหลังกลับทันที
น่าเสียดายที่มีโจรมากเกินไป เมื่อคนทั้งหมดตะโกนกลับไปด้านหลัง คนด้านหลังก็ยังคงไม่ได้ยินและพยายามดันทัพไปข้างหน้าอย่างดุเดือด
ปากภูเขาที่คับแคบอยู่แล้วเต็มไปด้วยความวุ่นวาย
และในจังหวะนี้ก็มีลูกธนูอีกหลายดอกพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
เป็นเหตุให้โจรหลายสิบคนล้มลง!
บริเวณปากทางขึ้นเขาเกิดความวุ่นวายขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
โจรที่หนีกลับไปก็มากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
ในที่สุดโจรที่อยู่แนวหลังก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติจึงได้เริ่มหยุดวิ่งไปข้างหน้า
พวกโจรทิ้งสหายและรีบวิ่งออกจากปากทางเข้าทันที
นายพรานสองคนที่ซ่อนตัวอยู่ด้านบนของภูเขาในระยะไกลเกิดความกลัวขึ้นจับจิต
ในสายตาของพวกเขา ตอนนี้โจรเฮยสุ่ยโกวก็เหมือนทุ่งข้าวกว้างใหญ่ที่กำลังทยอยล้มตาย
ทำให้กระตายตัวน้อยพากันวิ่งหนีตายเพื่อเอาชีวิตรอด
“สิ่งนี้…”
นายพรานร่างเตี้ยเอ่ย “เมื่อครู่มีลูกธนูพุ่งมาไม่กี่ดอกเท่านั้น แต่เหมือนว่าจะมีคนล้มตายไปมาก อานุภาพของมันร้ายกาจจริง ๆ”
“ตอนนั้นเจ้าเข้าร่วมกองทัพ เจ้าได้เดินทางไปยังชายฝั่งมิใช่หรือ ไม่เคยเห็นสิ่งที่เรียกว่าธนูจ้งหนู่รึ”
นายพรานตัวสูงกล่าวว่า “ตอนที่ข้าเผชิญหน้ากับชาวตั่งเซี่ยงในเหลียงโจวข้าได้เห็นมันสองครั้ง แต่ข้าไม่ได้แตะต้อง”
“ที่แท้ที่ก็เป็นธนูจ้งหนู่ในตำนาน ข้าได้ยินมาว่าท่านอาจารย์จินในซีเหอวานใช้ธนูจ้งหนู่และเครื่องเหวี่ยงหินที่สามารถขับเคลื่อนได้โจมตีและเอาชนะโจรจากเขาเถี่ยกว้าน…”
เมื่อนายพรานร่างเตี้ยพูดเรื่องนี้ จู่ ๆ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น “หรือผู้ที่กำลังต่อสู้อยู่กับพวกโจรคือท่านอาจารย์จิน?!”
“นอกเหนือจากท่านอาจารย์จินแล้ว ผู้ใดจะกล้าข้ามผ่านบริเวณทางเข้าเฮยสุ่ยโกวไปได้อีกเล่า?” นายพรานร่างสูงเอ่ยสนับสนุน “ต้องเป็นเขาแน่ ๆ”
“หากเป็นท่านอาจารย์จินจริง ๆ ก็จะสุดยอดมาก!”
นายพรานร่างเตี้ยดูเหมือนเห็นต้นแบบของนักล่า นั่นทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ “โจรเฮยสุ่ยโกวต้องตายทั้งหมด!”
“หลังจากที่ได้ยินว่าท่านอาจารย์จินกวาดล้างโจรจากเขาเถี่ยกว้านและได้ให้สัญญากับผู้คนในซีเหอวานอีกด้วยว่า ตราบใดที่เขายังอยู่ในจินชวน เขาจะไม่ปล่อยให้พวกโจรมาเก็บส่วยข้าว นับตั้งแต่นั้นข้าก็ไม่เคยเห็นโจรปรากฏขึ้นทางตะวันตกของจินชวนอีกเลย”
ดวงตาของบุรุษร่างสูงปรากฏความหวังฉายชัด “หากท่านอาจารย์จินสามารถกวาดล้างโจรเฮยสุ่ยโกวได้จริง ๆ คงจะดีมาก พวกเราจะได้ไม่ต้องชำระส่วยข้าวประจำปีอีกต่อไป หากเป็นไปตามที่คาดหวังจริง ๆ ข้าก็อยากจะตั้งเครื่องกราบไหว้ สักการะท่านอาจารย์จินไว้ที่บ้าน เมื่อข้าจุดธูปให้บรรพบุรุษในช่วงเทศกาล ข้าก็อยากที่จะกราบไหว้ท่านอาจารย์จินไปพร้อมกันด้วยเลย”
“เช่นนั้นเจ้าก็ต้องค้นหาเหยื่อดี ๆ ในป่าเพื่อล่าไปเป็นของเซ่นไหว้หน้าเครื่องสักการะที่เจ้าว่า!”
บุรุษร่างเตี้ยยกยิ้มและเอ่ย “หากท่านอาจารย์จินสามารถทำลายเขาเถี่ยกว้านได้ เขาก็น่าจะสามารถทำลายเฮยสุ่ยโกวได้อย่างแน่นอน”
“แต่ข้ารู้สึกสับสนมึนงงเล็กน้อย”
ชายร่างสูงชี้ลงไปแล้วพูดว่า “เจ้าลองมองไปยังหอสังเกตการณ์เล็ก ๆ นั่นให้ดีสิ ที่นั่นน่าจะมีคนเพียงไม่กี่สิบคน เจ้าก็เคยเป็นทหารเหมือนกัน บอกข้าทีว่า หากจะฆ่าโจรมากมายขนาดนี้จะใช้คนจำนวนน้อยขนาดนั้นได้อย่างไร?”
“ข้าไม่รู้ แต่ข้าเชื่อว่าในเมื่อท่านอาจารย์จินส่งคนมาที่นี่มากมายขนาดนั้นแล้ว เขาก็ต้องมีวิธีของเขาเอง แม้ว่าข้าจะไม่เคยพบกับจินเฟิง แต่ข้าก็มีความมั่นใจในตัวเขาอย่างเต็มเปี่ยม”