บทที่ 279 ให้สถานะ

บทที่ 279 ให้สถานะ

สถานะของสตรีในต้าคังอยู่ในระดับต่ำ โดยปกติแล้วบุรุษที่ไม่ตีไม่ดุด่าหญิงในบ้านถือเป็นความฝันลม ๆ แล้ง ๆ น้อยครั้งนักที่สตรีในต้าคังจะได้ยินคำว่ารัก

ถ้อยคำที่แสดงถึงความห่วงใยของจินเฟิง แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดคำว่ารักออกมาตรง ๆ แต่มันก็กินใจกวานเสี่ยวโหรวและสตรีอีกสองคนอย่างห้ามไม่ได้

ใบหน้าของกวานเสี่ยวโหรวเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยน้ำตาของนางเปี่ยมไปด้วยความรักและความผูกพันกับชายที่อยู่ตรงหน้า

ขณะที่ดวงตาของถังเสียวเป่ยเต็มไปด้วยไฟปรารถนา จินเฟิงรู้สึกว่าหากว่าตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่ข้างนอก นางอาจจะผลักเขาล้มลงในพริบตาถัดไปก็ได้

สำหรับถังตงตง ท้ายที่สุดถึงนางจะยังไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับชายหนุ่มและยังสงวนกริยาของตนเองเอาไว้อย่างดี แต่นางก็หน้าแดง ก้มศีรษะลงต่ำ และกำชายเสื้อของตนไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แสดงให้เห็นว่าในใจของหญิงสาวเองก็มีความคิดบางอย่าง

ในชีวิตที่แล้ว จินเฟิงเป็นวิศวกรที่สมบูรณ์แบบ เขาเคยเจอเรื่องราวแบบนี้ที่ไหนกัน?

หัวใจของบัณฑิตหนุ่มจักจี้เหมือนกับโดนแมวข่วน

กวานเสี่ยวโหรวและจินเฟิงแต่งงานกันมานานจนพวกเขาคุ้นเคยกับแง่มุมนี้แล้ว เพียงแค่มองตา จินเฟิงก็สามารถคาดเดาได้ว่าภรรยาตัวน้อยคิดอะไรอยู่

นางเป็นสตรีในยุคศักดินา แม้ว่าจะได้รับการสั่งสอนจากจินเฟิงมาเป็นเวลานาน แต่นางก็ยังเป็นคนที่มีหัวอนุรักษ์นิยม ตกกลางคืน กวานเสี่ยวโหรวสามารถพูดคุยเรื่องที่ชวนให้เขินอายได้ แต่ในตอนกลางวันนางค่อนข้างต่อต้านเล็กน้อย

เมื่อสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติในดวงตาของสามี นางจึงหันหน้าหนี ก่อนจะเห็นสีหน้าของถังเสียวเป่ยที่ดูพร้อมรบเป็นอย่างมาก นั่นทำให้กวานเสี่ยวโหรวกังวลว่า จินเฟิงจะดึงพวกนางเข้าไปในบ้านตอนกลางวันแสก ๆ

หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างรวดเร็วและเอ่ยว่า “สามี เจ้าเองก็รับเสียวเป่ยเข้าบ้านเรามาสักพักแล้ว ไว้ครั้งหน้าข้าจะเข้าไปที่จวนว่าการเพื่อจัดการเรื่องทะเบียนสมรสให้พวกเจ้าดีหรือไม่?”

เมื่อถังเสียวเป่ยได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของนางก็เป็นประกายด้วยความคาดหวังทันที

หากว่ากันตามความจริง ตอนนี้นางก็ถือว่าติดตามจินเฟิงโดยที่ไม่มีสถานะใด ๆ

ฟังดูเหมือนบ้านเล็กบ้านน้อยที่บุรุษเสเพลเก็บเอาไว้เล่นนอกบ้าน เมื่อเบื่อหน่ายก็แค่เขี่ยทิ้ง

มีเพียงทะเบียนสมรสเท่านั้นที่จะทำให้นางและจินเฟิงกลายเป็นคู่สามีภรรยาที่ชอบด้วยกฎหมายได้

หากจะบอกว่าถังเสียวเป่ยไม่สนใจเรื่องนี้ก็คงแปลกเกินไป

แต่เนื่องจากนางนั้นมาจากหอนางโลม หญิงสาวจึงคาดหวังเรื่องสถานะว่ามากกว่าหญิงในหมู่บ้านคนอื่น ๆ

แต่นางก็รู้ดีว่าช่วงนี้จินเฟิงยุ่งเป็นอย่างยิ่งจึงเข้าใจและไม่คิดที่จะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน

“ทะเบียนสมรสหรือ?”

จินเฟิงสะดุ้งเล็กน้อย

ตามความคิดเห็นส่วนตัวของเขา สิ่งที่เรียกว่าทะเบียนสมรสเป็นเพียงกระดาษหยาบ ๆ ธรรมดาแผ่นหนึ่งเท่านั้น จะมีหรือไม่มีก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

และเขาก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย

แต่เมื่อเห็นดวงตาแห่งความคาดหวังของถังเสียวเป่ย ชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดและเอื้อมมือไปลูบผมของนางเบา ๆ “เสียวเป่ย ข้าขอโทษนะ ช่วงนี้ข้ายุ่งเกินกว่าจะดูแลเรื่องนี้ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ไปที่จวนว่าการเพื่อจดทะเบียนสมรสกันเถิด”

“สามีที่รัก ข้าเคยบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าในชีวิตนี้ไม่ต้องเอ่ยขอโทษเสียวเป่ยเลย เหตุใดจึงลืมกันเล่า”

ถังเสียวเป่ยจ้องมองไปที่จินเฟิงด้วยความขุ่นเคืองและทำสีหน้าบึ้งตึงราวกับต้องการจะประท้วง

“เอาล่ะ ข้าผิดไปแล้ว” จินเฟิงเอื้อมมือไปบีบแก้มถังเสียวเป่ยเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

เมื่อกวานเสี่ยวโหรวเห็นว่าไฟราคะของทั้งคู่กำลังจะลุกโชน นางจึงรีบขัดจังหวะอีกครั้ง “สามี เจ้าไม่จำเป็นต้องไปที่นั่นด้วยตัวเองหรอก ข้าจะไปดำเนินการให้เอง”

ตามกฎหมายของต้าคัง ภรรยาคนแรกสามารถช่วยสามีดำเนินการเรื่องทะเบียนสมรสได้ เพียงแค่นำป้ายประจำตัวของอนุภรรยาไปทำเรื่องก็ได้แล้ว

ในเมืองต้าคังที่มีการเก็บภาษีหฤโหด นี่เป็นหนึ่งในหน้าที่ที่เสมียนไม่เรียกเก็บเงินเพิ่มเติมและไม่ทำให้ประชาชนต้องรู้สึกกระอักกระอ่วน

จินเฟิงรู้สึกผิดที่ลืมคิดเรื่องนี้ไป เพื่อชดเชยให้ถังเสียวเป่ยเขาจึงส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่ต้อง นี่คือการแต่งงานของข้ากับเสียวเป่ย มันเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในชีวิต ข้ากับนางจะไปด้วยตัวเอง”

“สามีที่รัก…”

ถังเสียวเป่ยสำลักความสุขจนดวงตาเริ่มแดงก่ำ