บทที่ 283 เจรจา

บทที่ 283 เจรจา

“เอ่อ…จะว่าข้าสรุปเองก็ได้”

จินเฟิงเกาหัวและตอบอย่างเขินอาย

“หากท่านอาจารย์ยินดีที่จะนำทัพ ข้าเชื่อว่าความสำเร็จของท่านจะต้องสูงกว่าท่านพี่ชิ่งไหวเป็นแน่!”

ชิ่งมู่หลานกล่าวด้วยความชื่นชม

จินเฟิงยิ้มและไม่ตอบ

ว่าจบชิ่งมู่หลานก็ถอนหายใจเล็กน้อย

เมื่อพวกเขาเดินทางไปถึงภัตตาคารเว่ยเจีย จินเฟิงก็พากวานเสี่ยวโหรว ถังเสียวเป่ยและชิ่งมู่หลานเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัว โดยที่มีทหารผ่านศึกและทหารหญิงเดินตามเข้ามาด้วยความยินดีปรีดา

แม้ว่าห้องอาหารส่วนตัวจะใหญ่แค่ไหน แต่ก็ดูแน่นขนัดไปโดยปริยายเมื่อมีหลายชีวิตยืนอยู่

“ท่านหนาน คือว่า… เรื่องนี้”

จ้าวเสี้ยนเว่ยกล่าวว่า “ข้ามีเรื่องส่วนตัวอยากจะถามท่านหนาน ไม่ทราบว่าจะขอให้ฮูหยินและคนอื่น ๆ หลบไปก่อนได้หรือไม่ ข้า…”

“ไม่ได้”

ก่อนที่จ้าวเสี้ยนเว่ยจะพูดจบ จินเฟิงก็ส่ายหัวและปฏิเสธ

ตัวอำเภอนี้เป็นอาณาเขตของเสี้ยนเว่ย หากตอนนี้มีโจรกระโดดข้ามกำแพงมา ใครจะรู้ว่ามื้ออาหารนี้จะตกเป็นเครื่องมือของการทำร้ายผู้คนหรือไม่?

หากจ้าวเสี้ยนเว่ยทุบถ้วยเหล้าและมีชายร่างใหญ่หลายคนรีบเข้ามาจากด้านนอก เขาคงจะไม่สามารถเอาชนะคนเหล่านั้นได้

เมื่อไม่มีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ จินเฟิงย่อมรู้สึกเสียเปรียบเป็นธรรมดา

“สิ่งนี้…”

จ้าวเสี้ยนเว่ยและคหบดีทั้งสองมองหน้ากันไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก

แม้ว่าการสนับสนุนโจรอย่างลับ ๆ จะเป็นสิ่งที่คนชั้นสูงจำนวนมากทำกัน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถเปิดเผยได้

หากพูดต่อหน้าคนเยอะ ๆ ใครจะรู้ว่าข่าวจะแพร่กระจายไปไกลแค่ไหน?

“มีอะไรจะพูดก็รีบว่ามาเถิด แต่หากไม่สะดวกใจที่จะพูด พวกข้าคงต้องขอตัวไปกินข้าวก่อน”

จินเฟิงเร่งเร้าอย่างไม่อดทน

“เรื่องเป็นเช่นนี้ พวกข้าได้รับการร้องขอจากใครบางคนให้มาขอร้องท่านหนาน โดยหวังว่าท่านหนานจะให้ความอนุเคราะห์เฮยสุ่ยโกว ภูเขาหู่โถว และซวงถัวเฟิง”

จ้าวเสี้ยนเว่ยคิดกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “อีกฝ่ายบอกว่าพวกเขาสามารถให้ค่าตอบแทนกับท่านหนานได้ เช่นเสบียงสำหรับเหล่าทหาร”

ต้องบอกว่าจ้าวเสี้ยนเว่ยนั้นมีวิธีแก้ปัญหาอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าในอนาคตจะมีใครมาสอบถามเขา เขาก็สามารถตอบได้ว่ามีใครสักคนร้องขอเขามาและจะไม่มีใครเอาผิดตัวเขาได้

“ตอบแทนเป็นสิ่งใดบ้างเล่า?”

เมื่อเห็นว่าเขาเปิดประเด็นมา จินเฟิงจึงดึงเก้าอี้ออกและนั่งลงด้วยท่วงท่าสบาย ๆ

“ไม่ว่าจะเงินทอง หญิงรับใช้ ธัญพืช หรือทุกสิ่งที่ท่านหนานต้องการ เพียงแค่บอกข้ามาและตราบใดที่อีกฝ่ายสามารถทำได้” จ้าวเสี้ยนเว่ยตอบ

“ข้าไม่ได้ขาดแคลนเงินและข้าก็ไม่ต้องการผู้รับใช้หรือเสบียงใด ๆ แต่สิ่งที่ข้าต้องการมีเพียงเล็กน้อยเท่านั้น”

จินเฟิงกล่าวว่า “นั่นก็คือการทำให้กลุ่มโจรทั้งสามยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขและยอมรับข้อตกลงของข้า แล้วข้าจะปล่อยพวกเขาไป”

“ยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขอย่างนั้นหรือ?!”

จ้าวเสี้ยนเว่ยและคหบดีทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้ง สีหน้าของพวกเขาเริ่มแสดงความตึงเครียดออกมาเรื่อย ๆ

ตอนนี้โจรทั้งสามกลุ่มรวมกันถือว่ามีกำลังคนจำนวนมาก อีกทั้งในถ้ำก็มีเสบียงอาหารไม่ขาดแคลนจึงยังมีโอกาสต่อสู้ได้

แต่หากยอมแพ้อย่างไม่มีเงื่อนไข นั่นหมายถึงการกลายเป็นชิ้นปลาบนเขียงและถูกจินเฟิงสังหาร

“ท่านหนาน คำขอของท่านอาจจะยากเกินไป”

เมื่อจ้าวเสี้ยนเว่ยเห็นว่าจินเฟิงไม่เต็มใจที่จะรับเงื่อนไข เขาจึงโค้งคำนับและพูดว่า “เอาเช่นนี้ดีหรือไม่? เริ่มตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป หลังจากโจรทั้งสามกลุ่มเก็บส่วยข้าวประจำปีแล้ว แต่ละกลุ่มจะมอบปันส่วนให้ท่านหนานหนึ่งในสิบส่วนเพื่อแสดงความจริงใจต่อท่าน ท่านหนานเห็นควรหรือไม่?”

ปกติแล้วพวกโจรจะมอบปันส่วนให้พวกเขาปีละสามในสิบส่วน หากต้องแบ่งให่จินเฟิงอีกหนึ่งในสิบส่วน ก็เท่ากับมีคนมาหารผลประโยชน์เพิ่ม

เรียกได้ว่าเป็นการแสดงความจริงใจแล้ว

ในระหว่างการสนทนา เผิงเหล่าเหยียและจูเหล่าเหยียก็ต้องทนรับความเจ็บปวดกับการยื่นข้อเสนอนั้น

น่าเสียดายที่สิ่งที่จินเฟิงต้องการคือพื้นที่บริเวณต้าโฮ่วฟางหรือแนวหลังใหญ่ที่มั่นคง เพื่อเป็นสถานที่ที่รองรับจินชวนหากเกิดภัยพิบัติ

ไม่ใช่การรับผลประโยชน์จากกลุ่มโจรเหล่านี้

ดังนั้นเขาจึงส่ายหัวปฏิเสธอย่างไม่ลังเล