บทที่ 284 นั่นคือท่านอาจารย์จิน!

บทที่ 284 นั่นคือท่านอาจารย์จิน!

“ตามตัวกุนซือเฝิงมาอย่างนั้นหรือ?”

เผิงเหล่าเหยียและจูเหล่าเหยียมองหน้ากันและเข้าใจทันทีว่าจ้าวเสี้ยนเว่ยหมายถึงอะไร

กุนซือเฝิงเป็นลูกน้องของเผิงเหล่าเหยียที่เชี่ยวชาญในการทำเรื่องสกปรก การต่อสู่กับกองกำลังปราบโจรก่อนหน้านี้ กุนซือเฝิงก็เป็นคนวางแผนจัดการทั้งหมด

การที่จ้าวเสี้ยนเว่ยเรียกหาเขานั้นคาดเดาเหตุผลได้ไม่ยาก

“ใต้เท้า ท่านบอกว่าพวกเราไม่สามารถแตะต้องจินเฟิงได้มิใช่หรือ?”

จูเหล่าเหยียถาม

“ใครว่าเราจะแตะต้องจินเฟิงกันเล่า”

จ้าวเสี้ยนเว่ยชำเลืองมองจูเหล่าเหยีย “ข้าได้ยินมาว่าหัวหน้าใหญ่เขาเติงไถ และหัวหน้าใหญ่เฮยสยงหลิ่งนั่นเป็นสหายร่วมทุกข์ร่วมสุข หากกลุ่มปราบโจรทำลายเขาเติงไถและเฮยสยงหลิ่งแล้วพวกเขาต้องการแก้แค้น มันเกี่ยวข้องกับเราอย่างนั้นหรือ?”

จ้าวเสี้ยนเว่ยรับราชการมาหลายปีแล้วและมีนิสัยชอบเตรียมการล่วงหน้า แม้ว่าเขาจะปฏิเสธคำแนะนำของจูเหล่าเหยียที่จะฆ่าจินเฟิงในตอนแรก แต่เขาก็เอาแต่คิดเรื่องนี้ไม่ตก

คงจะดีกว่าหากจินเฟิงตกลงที่จะเจรจากันอย่างสันติ

แต่หากจินเฟิงไม่เห็นด้วยเช่นนี้ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

กุนซือเฝิงคือหนึ่งในทางออกที่จ้าวเสี้ยนเว่ยนึกถึง

“ใต้เท้าช่างมีไหวพริบ!”

ทันใดนั้นดวงตาของเผิงเหล่าเหยียและจูเหล่าเหยียก็เต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง

ใช่แล้ว จินเฟิงถูกโจรฆ่าเพื่อแก้แค้น แม้ว่าชิ่งไหวจะกลับมาจัดการ อีกฝ่ายก็ไม่สามารถเอาผิดพวกเขาได้

เมื่อจินเฟิงตาย ซีเหอวานก็จะตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อีกครั้ง และแผนการปิดล้อมกลุ่มโจรของพวกเขาก็จะพังทลายลงทันทีโดยที่ยังไม่เกิดการโจมตี

กุนซือเฝิงถูกเรียกตัวอย่างรวดเร็ว พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในห้องส่วนตัวเพื่อหารือเรื่องนี้นานกว่าครึ่งชั่วยาม

“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตและโชคลาภของพวกเราทุกคน ให้คนของเจ้าระมัดระวังในการทำสิ่งต่าง ๆ ให้ดี”

จ้าวเสี้ยนเว่ยกำชับ

“ใต้เท้าวางใจเถิด ข้าจะหาคนเพิ่มอีกสองสามคนเพื่อเป็นการรับรองว่าจะไม่มีการซัดทอดมาถึงพวกเราได้”

กุนซือเฝิงกล่าวอย่างมั่นใจ

ในเวลานี้ จินเฟิงไม่รู้ว่าตนเองกำลังถูกวางแผนจัดการอยู่ในห้องถัดไป ชายหนุ่มกำลังคุยเรื่องตำราพิชัยสงครามกับชิ่งมู่หลาน

เนื่องจากเหล่าผู้คุ้มกันต้องผลัดกันกินข้าว จินเฟิงจึงไม่ออกจากภัตตาคารเว่ยเจียจนกว่าพวกเขาจะกินจนอิ่มท้อง

“ท่านอาจารย์ ผู้ดูแลร้านแจ้งว่าจ้าวเสี้ยนเว่ยชำระค่าอาหารให้เราแล้ว”

เหล่าเฮยที่มาดำรงตำแหน่งผู้นำองครักษ์ชั่วคราวกล่าว

“จ่ายแล้วก็แล้วไป เช่นนั้นพวกเรากลับกันเถิด”

จินเฟิงกล่าวอย่างสบาย ๆ

“ท่านอาจารย์ นี่ก็ใกล้เลยยามเว่ยแล้ว รถม้าคงวิ่งเร็วไม่ได้ ข้าเกรงว่ากว่าที่เราจะกลับไปถึงซีเหอวานฟ้าก็คงมืดแล้ว”

เหล่าเฮยเอ่ยเตือน “เนื่องจากกองกำลังปราบโจรปรากฏขึ้น เราจึงมีศัตรูเป็นโจรจำนวนมาก เราเดินทางกลับวันพรุ่งนี้ดีหรือไม่?”

“แต่อยู่ในตัวอำเภอก็ไม่ปลอดภัยเช่นกัน พวกเราเดินทางกลับเลยเถิด”

จินเฟิงกล่าวอย่างช่วยไม่ได้

เสี้ยนเว่ยคงอยากที่จะกำจัดเขาอยู่ทุกขณะจิต หากดึงดันจะอยู่ในตัวอำเภอซึ่งเป็นอาณาเขตของอีกฝ่ายต่อไป ความไม่ปลอดภัยก็น่าจะพอ ๆ กับการเดินทางในยามค่ำคืน

สุดท้ายแล้ว ช่วงนี้กองกำลังปราบโจรยังคงเคลื่อนไหวอยู่ กลุ่มโจรเล็ก ๆ หลายกลุ่มก็กลัวและเลือกที่จะซ่อนตัว โดยเฉพาะระหว่างทางไปและกลับจากซีเหอวาน พวกโจรเริ่มไม่ค่อยมีแล้ว และความเป็นไปได้ที่จะเผชิญหน้ากับโจรก็มีไม่มาก

แม้ว่าเขาจะพบพวกโจรจริง ๆ ทว่ากลุ่มโจรที่ใหญ่ที่สุดในจินชวนก็ถูกปิดล้อมไว้หมดแล้ว จินเฟิง องครักษ์ของเขาและพวกของชิ่งมู่หลานรวมกันมากถึงยี่สิบคน ซึ่งนั่นมากเกินพอที่จะรับมือกับกลุ่มโจรกลุ่มเล็ก ๆ ได้

เมื่อเห็นการยืนกรานของจินเฟิง เหล่าเฮยก็ไม่พูดอะไรและรีบจัดขบวนออกจากตัวอำเภอทันที

…

ในป่าบนภูเขาหนาทึบ มีนายพรานสองคน คนหนึ่งสูงและคนหนึ่งเตี้ย พวกเขากำลังเดินอย่างยากลำบาก

“เหล่าถัง ดูถนนที่เจ้าเลือกสิ เดินทางยากเหลือเกิน”

นายพรานร่างสูงบ่นขณะที่ถือขวานและฟันพุ่มไม้ใบหญ้าที่ขวางทาง

“ก่อนหน้านี้ถนนสายนี้เดินทางไม่ยากลำบากเช่นนี้ แต่ปีนี้ฝนตกหนัก เถาวัลย์ก็เลยโตไว”

นายพรานร่างเตี้ยกล่าวต่อ “เจ้าหยุดบ่นได้แล้ว หากผ่านเขานี้ไป ด้านล่างนั้นก็จะเป็นถนนหลวงแล้ว”

“การล่าสัตว์นั้นยากเกินไป เมื่อท่านอาจารย์จินทำลายเฮยสุ่ยโกวได้แล้ว ข้าจะกลับไปทำนาและจะไม่ขึ้นมาบนเขานี้อีกเลย” พรานตัวสูงกล่าว