ตอนที่ 51
บทที่ 51 หวาดกลัว
October 22, 2026
บทที่ 51 หวาดกลัว
“พี่ใหญ่ เกิดเรื่องแล้ว พี่รองถูกฆ่า!”
เสี่ยวเก้อจื่อวิ่งขึ้นเขาเมาเมามาพร้อมตะโกนเสียงดัง
ไม่ช้าเสียงร้องของเขาก็ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก
“ร้องโวยวายอะไร”
ชายรูปร่างกำยำคนหนึ่งเดินออกมาจากกระท่อมพร้อมขมวดคิ้วและสบถ “พูดให้มันชัด ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้ารอง?”
“พี่รองถูกคนฆ่าตาย!”
“เจ้าพูดออกมาให้ชัด ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงถูกฆ่า!”
พี่ใหญ่ถีบเสี่ยวเก้อจื่อเข้าอย่างจังเพราะอีกฝ่ายพูดอธิบายไม่ได้ดั่งใจ
“พี่รองจะพาเสี่ยวเฮยกับข้าไปเล่นพนันที่ลี่เจียวาน แต่ทันทีที่พวกเราลงจากเขา ก็พบกับกลุ่มโจรที่ดักปล้นกลางทาง พี่รองเอ่ยพูดไม่กี่คำ คนพวกนั้นก็ลงมือฆ่าเราอย่างไม่ปรานี!”
เสี่ยวเก้อจื่อเล่าต่อ “พวกเขาให้ข้ากลับมาบอกข่าว เพราะเห็นว่าข้ายังเด็กก็เลยไว้ชีวิตข้าไว้”
“พวกมันให้เจ้ากลับมาบอกอะไร?”
“คนที่ดักปล้นบอกว่า เขาลูกนี้เป็นของพวกเขา และสั่งให้พวกเราย้ายออกไปโดยเร็วที่สุด…”
เสี่ยวเก้อจื่อตอบอย่างระมัดระวัง
“พวกมันมีกันกี่คน?” พี่ใหญ่ถาม
“สามคน!”
“แล้วพวกเจ้ามีกันกี่คน?”
“รวมข้าแล้ว มีทั้งหมดห้าคน…”
“พวกเจ้ามีกันห้าคนแต่สู้พวกมันสามคนไม่ได้อย่างนั้นหรือ?”
พี่ใหญ่ขมวดคิ้ว
แม้ว่าตัวเขากับเจ้ารองจะมีปัญหากัน แต่เขาก็รู้ฝีไม้ลายมือของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี
เจ้ารองเป็นผู้มีฝีมือในการต่อสู้ประมาณหนึ่ง เรื่องการต่อสู้เขาไม่เป็นสองรองใคร
อีกทั้งยังมีเสี่ยวเฮย อันธพาลอันดับหนึ่งผู้มีความสามารถอยู่ข้างกายอีกด้วย
จะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะถูกเล่นงานจนถึงชีวิตเช่นนี้?
“พี่ใหญ่ ทั้งสามคนนั่นน่าจะเป็นพวกหนีทหาร พวกเขาเล่นสกปรกเกินไป พูดไม่ทันขาดคำก็ลงมือทันที”
เสี่ยวเก้อจื่อเอ่ยต่อ “พี่รองยังเอ่ยไม่ทันจบ พวกเขาก็ลงมือเสียแล้ว เขาไม่มีโอกาสได้ตอบโต้ด้วยซ้ำ”
“ที่แท้ก็เป็นไอ้พวกเล่นลอบกัดนี่เอง”
พี่ใหญ่พยักหน้าเล็กน้อย “เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นพวกหนีทหาร?”
“พวกเขาสวมเครื่องแบบทหารดูซอมซ่อ อาวุธในมือก็เป็นอาวุธที่ใช้ในการทหารเท่านั้น พวกเขาโหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก ลงมือสังหารพี่รองและเสี่ยวเฮยโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย”
เสี่ยวเก้อจื่อยืนยัน “คนเช่นนี้ ต้องเป็นพวกหนีทหารเป็นแน่!”
“ให้ตายเถอะ!”
พี่ใหญ่แสร้งทำเป็นโกรธ แต่ในใจของเขาแอบรู้สึกลิงโลด
ทุก ๆ ปี ต้าคังจะมีผู้หนีทหารจำนวนมาก บ้างเพราะกลัวการต่อสู้ บ้างก็แพ้การรบและกลัวถูกลงโทษ พวกเขาเลยหลบหนีออกจากกองทัพ
ทางออกเดียวสำหรับคนที่หนีทหารคือผันตัวมาเป็นโจร
เขาเมาเมาอยู่ห่างจากชายแดนไม่กี่ร้อยลี้ มีภูเขาอยู่ทางทิศใต้จึงมีคนที่หนีทหารจำนวนมากเดินผ่านมาที่นี่ทุกปี แน่นอนว่า มีบางคนคิดที่จะยึดครองภูเขาลูกนี้ด้วย
เพียงแต่โดยทั่วไปผู้ที่หนีทหารจะไม่กล้ารวมตัวกัน พวกเขากลัวการเป็นจุดสนใจ เพราะมันทำให้เสี่ยงต่อการถูกจับกุมตัวไปได้ง่าย ๆ พวกที่หนีทหารแล้วมาโจมตีที่เขาเมาเมาเช่นนี้ สมควรถูกฆ่าตายให้หมด!
“เหลาอู่ เจ้าไปรวบรวมคนมา เราจะไปล้างแค้นให้เจ้ารองกัน!”
พี่ใหญ่ตะโกนด้วยน้ำเสียงดุดัน “รีบเข้า อย่าปล่อยให้พวกหนีทหารเหล่านั้นหนีไปได้!”
ไม่ว่าเขากับเจ้ารองจะมีความบาดหมางอะไรกัน แต่ในเมื่ออีกฝ่ายต้องมาตายแบบนี้ เขาก็ควรจัดการตามความเหมาะสม
หง่าง! หง่าง! หง่าง!
เสียงฆ้องอันดุเดือดดังขึ้น
ไม่ช้า โจรหลายสิบคนก็มารวมตัวกันเพื่อติดตามพี่ใหญ่ลงเขาเมาเมาไป
ทุกคนถืออาวุธอย่างเช่นมีดพร้าและหอก
ไม่นานพวกเขาก็ไปถึงจุดที่พี่รองถูกปล้น
ศพของพี่รองถูกโยนลงข้างถนนราวกับสุนัขที่ตายแล้ว อีกทั้งร่างกายของเขายังถูกปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนหมด
ทว่าพวกคนหนีทหารกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“พวกมันล่ะ?”
พี่ใหญ่เอ่ยถามพร้อมกระชากคอเสี่ยวเก้อจื่อ
“ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน!”
เสี่ยวเก้อจื่อหดคอลงแล้วพูดว่า “อาจจะหนีไปแล้วก็ได้…”
“แยกย้ายกันค้นหา ไปดูร่องรอยว่าพวกมันหนีไปทางไหน!”
พี่ใหญ่โบกมือ จากนั้นโจรหลายสิบชีวิตก็แบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม แยกย้ายกันหากันคนละทิศทาง พยายามแยกรอยเท้าของกลุ่มชายหนีทหารบนพื้น
ขณะนั้นเองจู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากบริเวณโดยรอบ
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ…