บทที่ 83 การต่อสู้ระยะประชิด

บทที่ 83 การต่อสู้ระยะประชิด

กองทัพอันซู่และกองทัพหย่งอันรวมกันมีกำลังพลทั้งสิ้นห้าพันห้าร้อยนาย ตามแผน นายทหารห้าพันนายจะออกจากประตูทิศเหนือเพื่อเบนความสนใจของกองกำลังหลักตั่งเซี่ยง ส่วนที่เหลืออีก 500 นายจะออกเดินทางจากประตูทิศใต้และอ้อมไปยังถนนเล็ก ๆ เพื่อตรงไปยังบริเวณใกล้เคียงของเขาชิงสุ่ยเพื่อโจมตีและปิดล้อมทหารม้าตั่งเซี่ยงที่อยู่รอบ ๆ เขา และเปิดทางให้กองทัพเถี่ยหลินฝ่าวงล้อมออกมา

ในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น กองทัพอันซู่และหย่งอันก็ได้มารวมตัวกัน

โดยมีทหารห้าร้อยนายออกไปอย่างเงียบ ๆ ผ่านประตูทิศใต้ก่อนรุ่งสาง

คนที่เหลืออีกห้าพันนายรอเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม จากนั้นจึงออกเดินทางอย่างกล้าหาญออกจากประตูทิศเหนือ

ในขณะที่เว่ยโจวมีหน่วยสอดแนม ตั่งเซี่ยงก็มีหน่วยสอดแนมเช่นกัน

ไม่ถึงครึ่งชั่วยามหลังจากกองทัพอันซู่และหย่งอันออกจากเมือง หลี่จี้ขุยก็ได้รับข่าว

“เราต่อสู้กับต้าคังมาหลายปีแล้ว พวกเขาจะหนีไปหรืออยู่ในเมือง ตอนนี้ก็นับว่าพวกเขากำลังมีช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด”

หลี่จี้ขุยหัวเราะและเอ่ย “เราปล่อยทาสชาวฮั่นไปจำนวนมาก คงถึงเวลาที่เราต้องไปยังจงหยวนเพื่อจับพวกเขาใหม่อีกครั้ง”

ทาสชาวฮั่นส่วนใหญ่ที่ถูกจับมาจากที่จงหยวนล้วนเป็นคนชรา อ่อนแอ ป่วยและพิการ ก่อนที่พวกเขาจะถูกพาไปยังตั่งเซี่ยง คนครึ่งหนึ่งจะต้องตายระหว่างทาง อย่างไรก็ตาม หากเชลยศึกล้วนเป็นแรงงานที่อายุน้อยและมีความเข้มแข็งก็คงได้เป็นที่ชื่นชอบของขุนนางตั่งเซี่ยง

เชลยศึกของต้าคังก็เป็นหนึ่งในเหล่าทาสที่สำคัญของชาวตั่งเซี่ยงด้วย

“ต้าคังในปัจจุบันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ท่านแม่ทัพใหญ่อย่าประมาทจะดีกว่า”

กุนซือถามขึ้น “พวกเขามากันกี่คน?”

“มีทหารประมาณห้าพันนาย ดูจากธงพบว่าเป็นของกองทัพอันซู่และกองทัพหย่งอัน”

หน่วยสอดแนมกล่าวต่อ “นอกจากนี้ ก่อนรุ่งสางก็มีคนประมาณห้าร้อยชีวิตที่แอบหนีออกจากเมืองทางประตูฝั่งทิศใต้”

“ท่านแม่ทัพใหญ่ มีถนนสายย่อยเป็นระยะทางราวสามลี้อยู่ทางตอนใต้ของเมืองเว่ยโจว ถนนเส้นนั้นสามารถไปที่เขาชิงสุ่ยได้ คนห้าร้อยคนนี้อาจต้องการไปโจมตีเขาชิงสุ่ย”

กุนซือของหลี่จี้ขุยคุ้นเคยกับภูมิศาสตร์บริเวณหุบเขาชิงสุยกู่มานานแล้ว เขาเป็นทหารผ่านศึกจากกองกำลังชั้นนำจึงสามารถคาดเดาเจตนาของแนวร่วมได้อย่างรวดเร็ว

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ถามว่า “ชาวต้าคังนำไม้ไผ่และโล่มาหรือไม่?”

“กองกำลังหลักที่ออกมาจากประตูทิศเหนือนำมาด้วย โดยขนขึ้นเกวียนมาหลายสิบคัน แต่คนอีกห้าร้อยชีวิตที่ออกมาจากประตูทางทิศใต้ไม่ได้นำไปด้วย พวกเขาทั้งหมดเดินทางไปอย่างสบาย ๆ”

“พวกเขาต้องการใช้กระบวนทัพนั้นเพื่อจัดการกับเราจริง ๆ!”

กุนซือกล่าวต่อ “ท่านแม่ทัพใหญ่ การจัดตั้งทัพนั่นจำเป็นต้องใช้เวลา ข้าแนะนำให้เราส่งทหารไปสกัดกั้นโดยด่วน วิธีที่ดีที่สุดคือทำให้พวกเขาไม่มีเวลาตั้งตัว”

หลี่จี้ขุยค่อนข้างระมัดระวังกับกระบวนทัพของกองทัพเถี่ยหลิน เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็พยักหน้าและตะโกนออกไปด้านนอก

“ส่งคำสั่งไปให้จัวป่าน บอกให้เขาจัดเตรียมกองพลหนึ่งและสอง”

เรื่องที่ถูกจับไปเป็นเชลยคือหนามแหลมในหัวใจของจัวป่าน เมื่อวานนี้เขาขอรับคำสั่งในการนำกองทหารไปโจมตีชิงสุยกู่หลายครั้ง ทว่าหลี่จี้ขุยได้ห้ามพวกเขาเอาไว้

ตอนนี้ได้ยินมาว่ากำลังจะเกิดสงคราม ใจของเขาแทบจะกระโดดออกมาจากอกด้วยความตื่นเต้น

มีนายทหารสองพันนายในกองพลที่หนึ่งของกองทหารม้าตั่งเซี่ยง ส่วนกองพลที่สองเป็นหน่วยจู่โจมเร่งด่วนอีกสองพันนาย แม้พวกเขาจะพักกินอาหารก็ยังต้องสวมชุดเกราะและถือดาบเพื่อเตรียมพร้อมอยู่ตลอด

เมื่อหลี่จี้ขุยสวมชุดเกราะและรีบไปสนามฝึก ทหารทั้งสี่พันนายจากกองพลที่หนึ่งและสองก็ขี่ม้าไปแล้ว

“แม่ทัพจัวป่าน ข้าคิดว่าเจ้าคงได้เรียนรู้ถึงความน่ากลัวของการก่อตัวของกองทัพเถี่ยหลินแล้ว เจ้าต้องระมัดระวังในการรบครั้งนี้ เป็นการดีที่สุดที่จะต่อสู้อย่างรวดเร็วและไม่ปล่อยโอกาสให้พวกเขาตั้งกระบวนทัพนั้นขึ้นมา”

กุนซือวิ่งไปและเตือนว่า “อีกฝ่ายก็น่าจะส่งหน่วยสอดแนมไปสำรวจทางข้างหน้าเช่นกัน หากมันสายเกินไปที่จะหยุดพวกเขาก็จงโจมตีจากด้านข้างของทัพพวกเขาเสีย ข้าสังเกตเห็นว่าถึงแม้พลังโจมตีของกระบวนทัพจะมีมาก แต่มันก็เคลื่อนที่ได้ช้า และการโจมตีส่วนใหญ่จะมุ่งเน้นไปที่ด้านหน้า ครั้งก่อน เราประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ เหตุผลหลักคือภูมิศาสตร์ของชิงสุยกู่ค่อนข้างพิเศษ มีหน้าผาด้านหนึ่งและมีลุ่มแม่น้ำอยู่อีกด้านหนึ่ง ครั้งที่แล้วเราจึงทำได้แค่บุกไปทางด้านหน้าของกระบวนทัพแฟแลงซ์เท่านั้น แต่ในการต่อสู้ครั้งนี้สนามรบเป็นพื้นที่โล่ง หากสามารถอ้อมไปทางซ้าย ขวาหรือด้านหลังได้ กระบวนทัพก็จะถูกทำลายอย่างไม่สามารถรับมือได้”

“ข้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง!”

ดวงตาของจัวป่านเป็นประกายขึ้น เขาลงจากหลังม้าและทำความเคารพกุนซือ “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของท่าน”

เขาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้อย่างหนักและล้างความอับอายออกไป แต่หลังจากได้ยินคำเตือนจากกุนซือ ชายหนุ่มก็มีแผนการต่อสู้ใหม่อยู่ในใจทันที

“เอาล่ะ เคลื่อนทัพได้”

กุนซือตบไหล่จัวป่านแล้วเอ่ย “ข้าขอให้แม่ทัพกลับมาอย่างมีชัย!”

“ท่านแม่ทัพ ท่านอาจารย์ พวกท่านรอดูได้เลย”