บทที่ 84 แพ้ราบคาบ

บทที่ 84 แพ้ราบคาบ

“จะสำเร็จหรือล้มเหลวก็ขึ้นอยู่กับสิ่งนี้!”

เฉิงเผิงกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

อำนาจของครอบครัวเขาไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก ที่เขาสามารถตั้งหลักในราชสำนักได้ก็เพราะแอบอ้างรองเจ้ากรมกลาโหมเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงต้องทำงานหนักกว่าแม่ทัพที่ไม่เอาไหนคนอื่น ๆ

หากเขาชนะการต่อสู้ครั้งนี้ ตระกูลของเขาก็สามารถก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้นได้

เฉิงเผิงเป็นคนทะเยอทะยาน เขาจ้องมองทหารม้าตั่งเซี่ยงที่เข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่กลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความตื่นเต้นเท่านั้นที่ก่อตัวขึ้นภายในจิตใจ

หากไม่มีกับดักม้า ทหารม้าตั่งเซี่ยงก็คงไม่ชะลอความเร็วและกวาดทัพของพวกเขาไปราวกับเมฆทมิฬที่ถูกลมพัดแรง

“แนวตั้งรับเตรียมพร้อม!”

สิ้นเสียงคำรามของผู้ส่งสาร กระบวนทัพต่าง ๆ ก็กดปลายไม้ไผ่ลงบนพื้นทันที โดยหันปลายไผ่ไปทางด้านหน้า เตรียมพร้อมรับแรงกระแทกจากทหารม้า

แต่ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ กองทหารม้าตั่งเซี่ยงจะแยกกันไปรวมกลุ่มทางด้านข้างเป็นร้อยคน พวกเขาแยกออกไปรวมกลุ่มกันทั้งด้านซ้ายและขวาของกองทัพอันซู่และหย่งอัน

“ไม่ได้การ พวกตั่งเซี่ยงจะทำการโจมตีจากด้านข้าง!”

เฉิงเผิงค้นพบปัญหาทันทีและตะโกนออกคำสั่ง “เร็วเข้า ส่งคำสั่งให้เปลี่ยนรูปแบบ ทำการปกป้องทัพจากสี่ทิศทางทันที!”

เขาถือเป็นทหารผ่านศึกในสนามรบฝีมือดีคนหนึ่ง หลังจากได้ศึกษาการสร้างกระบวนทัพแฟแลงซ์มาหลายคืน เฉิงเผิงก็รู้ว่าบริเวณปีกทั้งสองของกระบวนทัพนี้เป็นจุดที่เสี่ยงอันตรายที่สุด

ดังนั้น เขาไม่เพียงแต่เรียนรู้รูปแบบการโจมตีและป้องกันจากกองทัพเถี่ยหลินเท่านั้น แต่ยังพัฒนารูปแบบดังกล่าวอย่างสร้างสรรค์เพื่อจัดการกับปัญหาการป้องกันทัพในพื้นที่โล่งเช่นนี้อีกด้วย

เมื่อมีการถ่ายทอดคำสั่ง กระบวนทัพที่แต่เดิมแยกตัวก็ค่อย ๆ รวมเข้าหากันให้ได้มากที่สุด แม้พวกเขาจะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว แต่อย่างน้อยก็ช่วยป้องกันการถูกโจมตีจากด้านข้างและด้านหลังได้

เพื่อป้องกันกระบวนทัพทั้งสี่ทิศ จริง ๆ ยังมีรูปแบบทัพซ้ายและขวาสำหรับป้องกันอันตรายที่อาจเกิดขึ้นบริเวณปีกของกองทัพโดยเฉพาะ

แต่ทหารม้าตั่งเซี่ยงมาเร็วเกินไปและกองทหารที่เหลือแต่ละกองก็ไกลจากกันพอสมควรจึงไม่สามารถจัดทัพที่ต้องการได้ทันท่วงที

กองทัพหย่งอันของเฉิงเผิงเป็นเช่นนี้ ส่วนกองทัพอันซู่ของติงอวิ๋นเฟยนั้นแย่ยิ่งกว่า

กองทัพหย่งอันรวบรวมกองกำลังต่าง ๆ ได้แล้วหกกลุ่ม ขณะที่กองทัพอันซู่รวบรวมได้เพียงสองกลุ่มเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม กองกำลังเหล่านี้ ทั้งหมดประกอบด้วยทหารผ่านศึก การตอบสนองต่อสถานการ์ของพวกเขาค่อนข้างเร็ว เมื่อเห็นชาวตั่งเซี่ยงเดินผ่านไปมาจากทั้งสองด้าน ผู้บัญชาการของกลุ่มทั้งสองไม่รอคำสั่งของติงอวิ๋นเฟยและเลียนแบบการจัดทัพหย่งอัน พวกเขารวมตัวและหันหลังชนกันทันที

ทว่ากระบวนทัพสุดท้ายนั้นอยู่ห่างไกลจากกระบวนทัพทั้งสองที่รวมตัวกันได้ จึงค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ปีกซ้ายของขบวนกองทัพหย่งอันมากขึ้นและก่อตัวเป็นกระบวนทัพแบบอักษรผิ่น (品)

ส่วนทหารที่เข้าร่วมขบวนไม่ทันก็ต้องประสบกับความโชคร้าย ทหารม้าตั่งเซี่ยงคำรามบุกเข้ามาและรีบรุดเข้าไปในฝูงชน

ม้าศึกที่ถูกควบขี่อย่างรวดเร็ว มีแรงปะทะที่ไม่ได้ด้อยไปกว่ารถยนต์เลย

พูดง่าย ๆ ก็เหมือนกับกลุ่มสุนัขฮัสกี้ที่บุกเข้าฝูงไก่นั่นแหละ ทหารม้าตั่งเซี่ยงไม่ได้แกว่งดาบเพื่อฆ่า แต่เน้นการพุ่งโจมตีกองทัพอันซู่และหย่งอันส่วนที่ยังไม่ทันได้ตั้งขบวน เหล่าทหารถูกม้าศึกรุกไล่และเหยียบย่ำจนตายไปหลายร้อยคน

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ทหารม้ากลุ่มใหญ่จะหันหลังกลับ เมื่อกองทหารม้าสามารถเอาชนะกองทัพอันซู่และหย่งอันได้ พวกมันไม่ได้หยุดแต่กลับวิ่งเลยไปข้างหน้าเพื่อเตรียมตัวจากระยะไกลและวิ่งกลับมาโจมตีอีกครั้ง

นั่นทำให้กองทัพอันซู่และหย่งอันที่เป็นพันธมิตรกันพอมีเวลารวมกลุ่มใหม่อีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม เมื่อกระบวนทัพถูกทำลายลงแล้ว กองทัพหย่งอันก็ถูกกองทัพอันซู่คั่นกลาง ขณะที่กองทัพอันซู่ก็ถูกกองทัพหย่งอันคั่นกลางเช่นกัน สองกองทัพได้จัดกระบวนทัพที่สับกันไปมาขึ้น

ด้วยความที่การฝึกฝนของแต่ละกองทัพนั้นแตกต่างกัน การจัดขบวนทัพครั้งนี้จึงไม่ค่อยสามัคคีนัก

“เจ้ายืนทำอะไรอยู่ รีบชี้ไม้ไผ่ไปทางด้านหลังเร็วเข้า!”

เฉิงเผิงตะโกนอย่างกังวล

น่าเสียดายที่สนามรบเต็มไปด้วยเสียงกีบม้า เสียงโหยหวน และเสียงที่ดังมากเกินไป ผู้ส่งสารก็กระจัดกระจายกันไปหมดและไม่มีใครได้ยินคำสั่งของเขา

เมื่อเฉิงเผิงเห็นดังนี้ เขาก็ไม่มีเวลาสนใจพวกพลัดหลง เขาดึงติงอวิ๋นเฟยที่หวาดกลัวขึ้นไปบนหลังม้าแล้วควบม้าไปยังกระบวนทัพที่รวมตัวกันอยู่

เป็นเวลาเดียวกันกับที่ทหารม้าตั่งเซี่ยงได้กลับมาและพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง