บทที่ 93 ทะเลเพลิง

บทที่ 93 ทะเลเพลิง

เมื่อกุนซือกลับไปที่กระโจม เขาก็ไปนั่งลงที่โต๊ะและเริ่มคิดถึงมาตรการรับมือ

หน่วยสอดแนมที่ส่งไปสำรวจเขาฮุยหลางกลับมาสักพักใหญ่แล้ว กองทัพขนาดใหญ่ของต้าคังได้ประจำการที่อีกด้านของทะเลสาบจีสุ่ย ซึ่งทะเลสาบแห่งนี้ลึกเกินไปและไม่สามารถข้ามผ่านไปได้

ดังนั้นตอนนี้วิธีเดียวที่จะกลับไปยังตั่งเซี่ยงได้ก็คือต้องเริ่มต้นจากชิงสุยกู่

ชิงสุยกู่ถูกกองทัพเถี่ยหลินปิดล้อม สถานการณ์นี้แทบจะแก้ไขไม่ได้ เว้นแต่พวกเขาจะหาทางข้ามทะเลสาบหรือจัดการกับธนูจ้งหนู่และเครื่องเหวี่ยงหินของอีกฝ่ายสำเร็จ

ทว่าแม้เขาจะนั่งใช้ความคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก็ยังไม่สามารถหาวิธีแก้ปัญหาที่ดีได้

เมื่อหลี่จี้ขุยเปิดกระโจมเข้ามา พลันกุนซือก็เหลือบไปเห็นทหารกำลังฝึกอยู่ในสนามผ่านรอยแหวกม่าน เขาจึงเอ่ยถามทันที

“ท่านแม่ทัพ ท่านคิดว่าอะไรคือวิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับคันศรนั้น?”

“แน่นอนว่าเป็นโล่”

หลี่จี้ขุยถามว่า “เหตุใดท่านอาจารย์จึงเอ่ยถามเรื่องนี้หรือ?”

“ท่านแม่ทัพใหญ่ เราสร้างโล่ที่แข็งแกร่งเพียงพอจะสามารถใช้ป้องกันลูกธนูจ้งหนู่กับเครื่องเหวี่ยงหินได้อย่างนั้นหรือ?”

“ใช่ ธนูจ้งหนู่ก็เป็นคันศรประเภทหนึ่ง เพียงแค่มีพลังการทำลายร้างมากกว่าธนูทั่วไปเท่านั้น เช่นเดียวกับเครื่องเหวี่ยงหิน ตราบใดที่โล่ของเราแข็งแกร่งเพียงพอก็น่าจะช่วยป้องกันได้มิใช่หรือ?”

ดวงตาของหลี่จี้ขุยเป็นประกาย “ท่านอาจารย์ เรื่องนี้ข้าคงต้องขอรบกวนท่านอาจารย์ด้วย”

กุนซือของหลี่ขี้ขุยรู้ดีว่าตอนนี้สถานการณ์อยู่ในขั้นวิกฤติ เขาจึงรีบออกจากกระโจมอย่างรวดเร็ว

โล่เป็นหนึ่งในอุปกรณ์ที่ใช้บ่อยที่สุดในยุคที่มีอาวุธเย็น การทำโล่ก็เป็นหนึ่งในงานหลักของช่างฝีมือทหาร โล่ไม่จำเป็นต้องถลุงหรือตีขึ้นรูป มันทำง่ายมาก

ในเวลาเพียงหนึ่งก้านธูป ช่างฝีมือก็สร้างโล่ขนาดยักษ์และเกวียนที่ทำขึ้นพิเศษตามความต้องการของท่านกุนซือสำเร็จ

โล่ยักษ์มีความหนาราวหนึ่งฉื่อและบุด้วยแผ่นเหล็กหนาด้านนอก ต้องใช้คนถึงสามคนในการถือมัน เหมาะสำหรับการป้องกันลูกธนูจ้งหนู่มาก

ส่วนเกวียนพิเศษที่ทำขึ้นใหม่นี้ต่อขึ้นด้วยท่อนไม้หนาและหุ้มด้วยแผ่นเหล็กหลายชั้น เกวียนนี้มีขนาดใหญ่มากจนทหารสามารถรุกไปข้างหน้าได้หากซ่อนตัวอยู่ใต้เกวียน พวกเขาไม่ต้องกังวลเลยว่าจะมีอะไรมากระแทกศีรษะหรือไม่

หลี่จี้ขุยพอใจกับสิ่งนี้มาก “ท่านอาจารย์ ท่านลองแล้วหรือ เป็นอย่างไรบ้าง?”

“ข้าได้ลองแล้ว เมื่อกองทัพเถี่ยหลินเหวี่ยงหินลงมาจากด้านบน ไม่มีทางที่จะพังเกวียนของเราได้”

กุนซือพูดอย่างมั่นใจว่า “เพียงแต่โล่ยักษ์เหล่านั้นมีน้ำหนักมากไปหน่อย และทหารธรรมดาก็อาจไม่สามารถยกมันขึ้นมาได้ เราจำเป็นต้องใช้คนที่แข็งแกร่ง”

“ยอดเยี่ยมมาก! ท่านอาจารย์ท่านคอยจับตาดูอยู่ที่นี่เถิด ข้าจะไปเลือกนายทหารผู้แข็งแกร่งมาเอง”

หลี่จี้ขุยพูดแล้ววิ่งออกไป

การทำโล่ไม่ใช่งานฝีมือ กุนซือระดมทหารหลายร้อยนายเพื่อมาช่วยเรื่องนี้ เขาใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามในการสร้างโล่ขนาดยักษ์ได้หลายสิบโล่และสร้างเกวียนพิเศษได้มากกว่าสิบเล่ม

หลี่จี้ขุยเลือกคนที่แข็งแกร่งหลายร้อยคนจากกองทัพมาเป็นผู้ถือโล่

กองทัพเถี่ยหลินเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ไร้ซึ่งความปรานี พวกตนจึงไม่จำเป็นต้องสุภาพกับพวกเขาอีก

หลังจากเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ จัวป่านก็นำคนของเขาบุกโจมตีทางทิศใต้ของภูเขาชิงสุ่ยอีกครั้งอย่างดุเดือด

อีกด้านหนึ่ง เหล่าทหารก็ผลักเกวียนไปยังชิงสุยกู่ช้า ๆ

ทางด้านทิศใต้ของภูเขาชิงสุ่ย จงอู่ที่มองลงไปยังทหารตั่งเซี่ยงด้านล่างขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นพวกเขาถือโล่ขนาดยักษ์ขึ้นไปบนภูเขา

ในฐานะทหารผ่านศึกที่อยู่ในสนามรบมาเป็นเวลานาน เขาสามารถอ่านแผนการของตั่งเซี่ยงได้อย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม จงอู่ไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ง่าย ๆ โล่ของคู่ต่อสู้หรือธนูจ้งหนู่ของพวกเขาอะไรจะทรงพลังมากกว่า ของแบบนี้ต้องลองถึงจะรู้!

เมื่อศัตรูเข้ามาประชิดระยะโจมตี จงอู่ก็สั่งการออกไปโดยไม่ลังเล

ปัก!

ลูกธนูลอยออกไปและกระแทกเข้ากับโล่ยักษ์อย่างแรง

ทหารฝ่ายที่ถือโล่ถูกกระแทกด้วยพลังมหาศาล แต่พวกเขาก็สามารถลุกขึ้นได้อย่างรวดเร็ว พร้อมยกโล่ยักษ์ขึ้นและเดินหน้าต่อไป

“เครื่องเหวี่ยงหิน เริ่มได้!”

จงอู่ออกคำสั่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ทหารที่อยู่ข้าง ๆ เครื่องเหวี่ยงหินได้เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีแล้ว หลังจากได้รับคำสั่งของจงอู่พวกเขาก็ใช้ค้อนขนาดใหญ่ทุบเข้าที่จุดเหนี่ยวไกทันที

ปัก ปัก!

หินขนาดเท่ากำปั้นพุ่งไปตามทิศทางที่กำหนด

อย่างไรก็ตาม ชาวตั่งเซี่ยงก็เตรียมพร้อมไว้แล้วเช่นกัน

แม่ทัพฝั่งนั้นคำรามด้วยความโกรธ และกำลังพลก็หยุดลงทันที