บทที่ 94 การต่อสู้ขั้นเด็ดขาด!

บทที่ 94 การต่อสู้ขั้นเด็ดขาด!

กองทัพหนานเจิงของตั่งเซี่ยงติดอยู่ในชิงสุยกู่เป็นเวลาสองวัน

ภายในสองวัน หลี่จี้ขุยได้สั่งให้จัวป่านโจมตีภูเขาชิงสุ่ยอีกสองครั้ง แต่พวกเขาทั้งหมดถูกโจมตีกลับและสูญเสียกองกำลังไปมากกว่าหนึ่งพันคน

นอกจากการโจมตีแนวหน้าแล้ว ผู้มีทักษะบางคนถูกส่งขึ้นไปบนภูเขาโดยเส้นทางอื่นเพื่อทำลายเครื่องเหวี่ยงหินและธนูจ้งหนู่ของกองทัพเถี่ยหลิน

แต่จงอู่และผู้เฒ่าจ้าวต่างก็เป็นทหารผ่านศึกในสนามรบ ผู้มีทักษะเหล่านั้นจึงไม่สามารถหาโอกาสได้เลย

และส่วนใหญ่ก็จะถูกฆ่าก่อนถึงไหล่เขา

ในค่ายตั่งเซี่ยง ขวัญกำลังใจของกองทัพนั้นติดลบจนเกือบจะถึงจุดเยือกแข็ง

“ท่านแม่ทัพใหญ่ หากเป็นเช่นนี้ต่อไปต้องแย่แน่ ๆ”

จัวป่านพูดด้วยสีหน้าเศร้า “สหายของเราไม่ได้กินข้าวมาสองวันแล้ว หากเรายังหาอาหารมาประทังชีวิตไม่ได้ พวกเราจะตายกันหมด!”

“แจ้งทางฝ่ายจัดเตรียมอาหารให้ฆ่าฝูงม้าศึกไปก่อน ทุกคนจะได้อิ่มท้อง”

หลี่จี้ขุยออกคำสั่งอย่างไม่เต็มใจนัก

สำหรับทหารม้า ม้าศึกเปรียบเสมือนพี่น้อง ดังนั้นการที่กองทัพสั่งฆ่าม้าศึกจึงเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก

แต่หลี่จี้ขุยไม่สนใจเรื่องนั้นอีกต่อไป

ในคืนวันนั้น ฝ่ายจัดเตรียมอาหารได้ทำการสังหารม้าศึกไปหนึ่งร้อยตัว

ม้าหนึ่งร้อยตัวก็ถือว่าค่อนข้างมาก แต่กองทัพหนานเจิง รวมถึงกองขนส่งเสบียง ช่างฝีมือ และกองอาวุธอื่น ๆ รวมกันเกือบสามหมื่นชีวิต ม้าศึกหนึ่งร้อยตัวจะเพียงพอที่จะเลี้ยงพวกเขาได้อย่างไร?

มันแทบจะไม่สามารถบรรเทาความหิวได้เลยด้วยซ้ำ

สิ่งที่แย่กว่านั้นคืออาหารของม้าศึกถูกกองทัพเถี่ยหลินเผาไปแล้วเช่นกัน ประจวบกับพื้นที่รอบชิงสุยกู่เต็มไปด้วยภูเขาสูงชัน แม้ว่าจะเป็นอดีตนายพรานก็ยังไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปีนขึ้นไป นับประสาอะไรกับม้าศึก

ผู้คนยังสามารถฆ่าม้าและกินเนื้อของมันได้ แต่ม้าจะกินอะไรเป็นอาหารเพื่อยังชีพเล่า?

พวกมันก็ทำได้แค่ทนหิวเท่านั้น

การอดอาหารเป็นเวลาสองวันไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่วันที่หก ในพื้นที่ขนาดใหญ่แห่งนี้ม้าตั่งเซี่ยงเริ่มอดตาย

ในวันที่เจ็ดและแปด ม้าเริ่มทยอยตายมากขึ้นเรื่อย ๆ เนื่องจากความหิวโหย

ในวันที่เก้า เก้าในสิบส่วนของม้าในกองกำทัพสำรวจทางใต้อดอาหารจนตาย

ในหนึ่งวัน ทหารไม่สามารถกินเนื้อม้าทั้งสามมื้อได้

ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ และอากาศก็เริ่มร้อนขึ้น กองทัพหนานเจิงไม่มีเกลือเพียงพอสำหรับถนอมอาหาร ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่เฝ้าดูม้าเน่าเปื่อยไปเท่านั้น

เมื่อถึงวันที่สิบ ยกเว้นม้าของนายพลหลัก ม้าศึกตัวอื่น ๆ ทั้งหมดขาดสารอาหารจนตาย

แม้แต่ม้าของหลี่จี้ขุยก็น้ำหนักลดลงไปมากเนื่องจากความหิวโหย

“ท่านแม่ทัพใหญ่ ภายในไม่กี่วันนี้เนื้อม้าจะเน่าเสียจนหมด แล้วเราจะไม่มีอะไรกิน”

จัวป่านไปเข้าพบหลี่จี้ขุยและแนะนำ “ในขณะที่พี่น้องยังพอมีกำลังอยู่ เรามาต่อสู้กับภูเขาชิงสุ่ยอีกครั้งเถิด!”

“เจ้าแน่ใจหรือ?”

หลี่จี้ขุยถาม

“…ข้าไม่แน่ใจ”

จัวป่านส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

ในช่วงสิบวันที่ผ่านมา เขาได้ลองทุกวิธีแก้ปัญหาที่คิดออกแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถก้าวขึ้นไปบนภูเขาชิงสุ่ยหรือหนีออกจากชิงสุยกู่ได้

“ชิ่งไหวชั่วร้ายมาก!”

หลี่จี้ขุยลูบหัวคิ้วและถอนหายใจ

เขาและชิ่งไหวเป็นคู่แข่งกัน แม้ว่าชิ่งไหวจะทำให้เขาอับอายอยู่หลายหน แต่เขาก็ยังเป็นกองกำลังหลักที่แข็งแกร่งและเหนือกว่าในท้ายที่สุดเสมอ

แต่ครั้งนี้เขากลับแพ้อย่างหมดรูป

ตอนแรก ทุกคนบอกว่าเสบียงของกองทัพเถี่ยหลินถูกเผา และอีกฝ่ายจะไม่สามารถอยู่รอดได้ภายในสองสามวัน

ผลคือตอนนี้กองทัพเถี่ยหลินมีเสบียงและกองกำลังครบครัน แต่พวกเขากลับกำลังเผชิญกับภัยคุกคามจากความอดอยาก

“ท่านแม่ทัพใหญ่ ไม่ว่าชิ่งไหวจะดุร้ายเพียงใด ทว่าครั้งนี้เราจำเป็นต้องต่อสู้ หากเราปล่อยให้พี่น้องของเราหิวโหยต่อไปเรื่อย ๆ เราจะไม่มีโอกาสรอดอีกต่อไป”

จัวป่านกล่าวว่า “พี่น้องของเราต่างก็เป็นนักรบ อย่างไรการตายในสนามรบก็ดีกว่าการตายด้วยความอดอยากไม่ใช่หรือ?”

“เช่นนั้นเรามาเริ่มการต่อสู้ครั้งใหม่เถิด!”

หลี่จี้ขุยพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้

วันนี้ การต่อสู้ที่โหดร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์เกิดขึ้นในชิงสุยกู่