บทที่ 115

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 115 เป็นเรื่องยากในการรับมือเจ้าใหญ่ บทที่ 115 เป็นเรื่องยากในการรับมือเจ้าใหญ่ โดย EnjoyBook บทที่ 115 เป็นเรื่องยากในการรับมือเจ้าใหญ่

แต่เงิน 70 หยวนก็ถือว่าดีแล้ว เงินจำนวนนี้ไม่ถือว่าน้อยเลย

แถมนอกจากอาหารแล้วก็ยังมีเนื้อหมู ทำให้ในครั้งนี้เธอคงมีรายได้อย่างน้อย 100 หยวน!

เมื่อเข้าไปในอำเภอเพื่อปล่อยขายของ เธอก็พาเจ้ารองกับเจ้าสามไปด้วย หลังกลับมาจากการขายของแล้ว ทั้งคู่ก็นั่งอยู่ข้าง ๆ จักรยานของเธอ

ดวงตาของเด็กทั้งสองกวาดมองไปรอบ ๆ ในตอนแรกพวกเขาดูไม่ค่อยเชื่อฟังกันนัก แต่ถีงอย่างนั้นก็ยังมีความประพฤติดี ไม่เดินร่อนไปทั่วและยังคงนั่งรอแม่ของพวกเขาอยู่ตรงนั้น

ทันทีที่เห็นหลินชิงเหอ พวกเขาก็ตาโต

“แม่” เจ้าสามก้าวเข้าไปกอดต้นขาแม่ไว้

“ลูก ๆ เชื่อฟังแม่ตอนรอแม่กลับมากันหรือเปล่า?” หลินชิงเหอถาม

“ครับ เรานั่งรออยู่ตรงนี้ตลอดเลย!” เจ้ารองบอก

เจ้าสามพยักหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้น “แม่ ซื้อถังหูลู่(1)ให้ผมกินหน่อยครับ!”

“ลูกเพิ่งกินไอติมแท่งไปไม่ใช่เหรอ?” หลินชิงเหอบอก

ไอติมแท่งมีราคาเพียง 8 เหมา เธอซื้อมา 2 อันและให้พวกเขาคนละอัน

“ผมยังอยากกินอยู่นี่ครับ” เจ้าสามเริ่มงอแง

“งั้นแม่จะซื้อให้อันหนึ่ง แต่เราจะซื้อกลับบ้านไปแล้วแบ่งกันกินกับแม่ พ่อ แล้วก็พี่ใหญ่ของลูกนะ” หลินชิงเหอบอก

“ได้ครับ!” เจ้ารองพยักหน้าอย่างดีใจ

เจ้าสามลังเลครู่หนึ่ง แต่เมื่อรู้ว่าควรรู้จักแบ่งปันให้พ่อกับพี่ชายด้วย เขาก็พยักหน้ารับ

หลินชิงเหอพาพวกเขาเดินเที่ยวครู่หนึ่ง น้ำตาลที่บ้านใกล้จะหมดแล้ว เธอเลยซื้อมาเพิ่มอีก 1 ชั่ง ส่วนของอื่น ๆ นั้นไม่จำเป็นต้องซื้อ และแน่นอนว่าเธอยังซื้อนมผงมา 1 กระป๋องด้วย เด็ก ๆ คงชงมันดื่มได้

ส่วนของที่เหลือนั้นไม่จำเป็น ดังนั้นหญิงสาวจึงซื้อถังหูลู่มาหนึ่งไม้ห่อในกระดาษไข จากนั้นพวกเขาก็กลับบ้าน

เมื่อพวกเขากลับมาถึงบ้าน บรรดาสองพี่น้องก็มาป้วนเปี้ยนรอกินถังหูลู่ หลินชิงเหอจึงแบ่งให้คนละลูก จนเหลืออีก 3 ชิ้น

เมื่อโจวชิงไป๋กลับมาจากที่ทำงานในตอนกลางวันพร้อมกับเจ้าใหญ่ที่เพิ่งเก็บผักขมเสร็จหลังเลิกเรียน หลินชิงเหอจึงแบ่งถังหูลู่ให้คนละลูกและทานพร้อมกับพวกเขา

มันทำให้เจ้ารองกับเจ้าสามน้ำลายสอ

“แม่ครับ” เจ้าสามทำเป็นร้องไห้

“ลูกร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก แต่ละคนได้กินกันคนละลูก ตอนนี้มันก็หมดแล้ว” หลินชิงเหอบอก

เจ้าสามจึงหยุดร้องไห้ในทันที

“ครั้งหน้าลูกจะรอให้พ่อกับพี่ใหญ่กลับมาและไม่เก็บไว้กินเองคนเดียวหรือเปล่า?” หลินชิงเหอถาม

เจ้ารองกับเจ้าสามตอบในทันทีว่าคราวหน้าจะรอกินพร้อมกันและไม่กินเองคนเดียวอีกแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะไม่ได้กินอีกจนอยากจะร้องไห้!

หลินชิงเหอแสดงท่าทีพอใจ จากนั้นก็พาพวกเขาเตรียมตัวทานอาหารเย็น

โจวชิงไป๋ไม่เคยขัดเธอเลยในตอนที่เธอสั่งสอนเด็ก ๆ ชายหัวโบราณคนนี้ยึดถือความเชื่อที่ว่าผู้ชายจัดการเรื่องนอกบ้าน ผู้หญิงจัดการเรื่องในบ้าน ทุกอย่างในบ้านล้วนเป็นไปตามคำพูดของเธอ

หลินชิงเหอรู้สึกพอใจกับการจัดสรรอันชัดเจนนี้

มันถือว่าเป็นการให้เกียรติเธออย่างหนึ่งจากเขา

“คุณไปซื้อลูกเจี๊ยบสองตัวนี้มาจากใครคะ?” หลินชิงเหอถามโจวชิงไป๋

“เลขาธิการสาขาของหมู่บ้านน่ะ” โจวชิงไป๋ตอบพร้อมดวงตาฉายแววอ่อนโยน

ครอบครัวของพวกเขาเลี้ยงไก่ไว้เก็บไข่ 3 ตัว ตอนนี้มีลูกเจี๊ยบเพิ่มมาอีก 2 ตัว สองตัวที่แล้วถูกนำมาเลี้ยงหลังฤดูใบไม้ผลิและถูกเชือดเพื่อตุ๋นเป็นอาหารให้พ่อและลูกชายทั้งสามกินในฤดูร้อนนี้

ตอนนี้พวกเขานำลูกเจี๊ยบกลับมาเลี้ยงตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงตุลาคม มากกว่า 3 เดือนก็เพียงพอแล้วที่พวกมันจะโตทัน