บทที่ 116

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 116 ผู้ชายมีน้ำใจ บทที่ 116 ผู้ชายมีน้ำใจ โดย EnjoyBook บทที่ 116 ผู้ชายมีน้ำใจ

ภายใต้ดวงดาวฤดูร้อน ทั้งครอบครัวต่างมีความสุขไม่น้อยในคราวนี้ ต่อให้มันจะเป็นวันที่ย่ำแย่ก็ตาม

ไม่ว่าจะเป็นโจวชิงไป๋หรือเด็กชายทั้งสาม

ต่อให้เด็กชายสามพี่น้องนี้จะโตขึ้น และหลอกล่อได้ยากขึ้นก็ตาม

แต่ในภาพรวมแล้ว หลินชิงเหอก็ยังพอใจกับชีวิตในตอนนี้อยู่ดี

พอเห็นว่าได้เวลาแล้ว หญิงสาวก็ลุกขึ้นและตักถั่วเขียวต้มน้ำตาลให้กินทั้งครอบครัว

ถั่วเขียวต้มน้ำตาลข้นหนืดหวานปะแล่มนี้เป็นของชอบของเด็กทั้งสาม หลินชิงเหอต้มให้พวกเขากินหนึ่งหม้อทุกวันในช่วงฤดูร้อนอบอ้าวเช่นนี้

ถั่วเขียวต้มหม้อหนึ่งไม่ได้มีมาก แต่ละคนได้ทานกันเพียงคนละหนึ่งถ้วยเท่านั้น แต่ก็ยังพอใจที่ได้ดื่ม

เมื่อถึงเวลาเข้านอน หลินชิงเหอก็กางมุ้งให้กับเด็ก ๆ

การนอนในมุ้งเป็นเรื่องยุ่งยากนิดหน่อย แต่มันก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอนในมุ้งแบบนี้ยังดีกว่าถูกยุงหาม

หลินชิงเหอกับโจวชิงไป๋ก็นอนในมุ้งเหมือนกัน ช่วงฤดูหนาวหญิงสาวชอบนอนใกล้เขาเป็นพิเศษเพราะตัวของเขาอุ่นดีเหมือนเตาผิงในยามอากาศหนาว แต่ในฤดูร้อนแบบนี้เธอทนไม่ได้ คิดอยากจะนอนห่าง ๆ กับเขาสักหน่อย

แต่โจวชิงไป๋ก็ไม่พอใจที่ต้องนอนห่างกันคนละฝั่ง

หลินชิงเหอพบว่าชายคนนี้แข็งกร้าวแต่ภายนอก เขาเงียบมากและสามารถทำอะไรได้ทุกอย่าง แต่ลึก ๆ แล้วกลับยึดเธอไม่ยอมปล่อย

อย่างเช่นในตอนนอน เธอไม่คุ้นกับการนอนหนุนแขนของเขา แต่เขากลับชอบมาก

แต่ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะทำใจให้ชอบ หลินชิงเหอนอนแบบนี้แล้วไม่สบายตัวจริง ๆ หากต่างคนต่างนอนได้จะดีกว่า

“ร้อน” หลินชิงเหอเอ่ยเมื่อรู้สึกว่าเขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น

โจวชิงไป๋จึงพัดให้เธอ แต่ยังคงนอนกอดเธอไม่ยอมปล่อย

“ภรรยาครับ เมื่อสถานการณ์ข้างนอกสงบเมื่อไหร่ ผมจะพาคุณไปเที่ยวนะ” โจวชิงไป๋บอก

หลินชิงเหอพึมพำกลับด้วยอาการง่วงงุนเล็กน้อย “นั่นยังอีกนานเลยนะคะ”

ตอนนี้เป็นปี ค.ศ. 1971 เธอต้องรอจนถึงปีค.ศ. 1977 กว่าจะมีการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ซึ่งหมายความว่ายังเหลืออีก 7 ปี ตั้ง 7 ปีเชียวนะ เธอต้องรออีกกี่ชั่วรุ่นกัน

โจวชิงไป๋ไม่ได้ตอบอะไรและยังคงพัดให้เธอ

ขณะที่หลินชิงเหอบังเกิดพลังใจขึ้นมาและเอ่ยขึ้น “ชิงไป๋ คุณไปขอจดหมายแนะนำหรืออะไรทำนองนั้นไว้ใช้เข้าเมืองหลวงได้ไหมคะ?”

“คุณอยากเข้าเมืองหลวงเหรอ?” โจวชิงไป๋เลิกคิ้ว

“ฉันแค่อยากลองไปดูน่ะค่ะ” ดวงตาของหลินชิงเหอกลอกไปมา

ในเมืองหลวงตอนนี้ใครจะรู้ว่ามีของดีมากมายขนาดไหนถือเป็นขยะไร้ค่า เธออยากไปที่นั่นเพื่อดูว่าจะเก็บของอะไรที่ตกหล่นเพื่อจะนำมาเก็งกำไรในอนาคตได้ไหม?

“ปีนี้ผมจะไปดูให้นะ” โจวชิงไป๋บอก

ได้ยินดังนี้ หลินชิงเหอก็ดีใจจนเนื้อเต้นและกอดโจวชิงไป๋ไว้พลางอุทานออกมา “ชิงไป๋ คุณนี่สุดยอดเลยค่ะ”

การที่เขาบอกว่าจะไปดูให้นั่นหมายความว่าเขาตกลง เธอรู้จักสามีของเธอดี

โจวชิงไป๋หัวเราะ “คุณจะตอบแทนผมยังไงล่ะ?”

“ระหว่างคู่สามีภรรยาแล้วจะตอบแทนด้วยอะไรได้ล่ะคะ?” หลินชิงเหอบอก

โจวชิงไป๋จ้องมองเธอ หลินชิงเหอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเขาหมายความว่าอะไร เธอจึงเอ่ยขึ้นมาอย่างขัดเขิน “คุณไม่เหนื่อยเหรอคะ?”

“ไม่เหนื่อย” โจวชิงไป๋ตอบชัดเจน

ในเมื่อเขาไม่เหนื่อย งั้นก็ทำกันเลยแล้วกัน

ท่าทางในคืนนี้ต่างจากครั้งที่ผ่าน ๆ มา เหมือนกับประตูสู่โลกใหม่ที่เปิดโลกของโจวชิงไป๋

หลังจากนั้นหลินชิงเหอก็ประเมินตัวเองแล้วว่า ถ้าไม่ทำก็ไม่ตาย

ทำไมเธอถึงไม่ทำอะไรอย่างอื่นนะ? ทำไมเธอถึงต้องลองท่าทางใหม่นี้กับเรื่องพรรค์นี้ด้วย? ตอนนี้เธอทำมันลงไปแล้ว ทันทีที่เขาเชี่ยวชาญเรื่องนี้ มันก็เป็นเรื่องง่ายที่เขาจะตามทัน ซึ่งบางครั้งมันก็ทำให้เข่าทั้งสองข้างของเธอถึงกับถลอก!

หากถามว่าทำอะไรกัน เธออธิบายไม่ได้หรอก

วันนั้นเองหลินชิงเหอก็ได้พาสามพี่น้องเข้าไปในอำเภอ

เจ้าสามนั่งตรงเก้าอี้เด็กที่ทำเป็นพิเศษด้านหน้าจักรยาน ส่วนเจ้าใหญ่กับเจ้ารองนั่งซ้อนท้าย ถึงจะเป็นอย่างนั้นมันก็ยังตัดกำลังของหลินชิงเหอขณะปั่นจักรยานพาสามพี่น้องเข้าไปในอำเภอ

ตลอดทางมีพื้นที่ลาดชันสูงอยู่มาก เธอต้องให้เจ้าใหญ่กับเจ้ารองลุกออกจากจักรยานเวลาปั่นขึ้นเนินจากนั้นก็ค่อยนั่งซ้อนท้ายต่อ