บทที่ 169

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 169 คุณครูโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบล บทที่ 169 คุณครูโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบล โดย EnjoyBook บทที่ 169 คุณครูโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบล

“คุณกล้าใช้ระบบศักดินามาเลือกปฏิบัติต่อแรงงานผู้หญิงเหรอคะ? คุณไม่เห็นด้วยกับคำพูดของคณะท่านผู้นำว่าผู้หญิงเป็นคนค้ำจุนท้องฟ้าอีกครึ่งหนึ่งงั้นเหรอ?”

หลินชิงเหอไม่รีรอแต่อย่างใด และตอกกลับหนุ่มนักศึกษาคนนี้ไปในทันที

บัณฑิตหนุ่มที่กำลังโกรธเคืองรู้สึกราวกับโดนน้ำเย็นราดศีรษะ เขารีบตอบอย่างรวดเร็ว “ไม่นะ ผมไม่ได้จะเลือกปฏิบัติต่อแรงงานผู้หญิง ผมเคารพคำพูดของคณะผู้นำ แต่คุณนับเป็นแรงงานผู้หญิงงั้นเหรอ? คุณเคยทำงานในทุ่งนามาก่อนหรือเปล่า!”

เขาส่งสายตาดูถูกหลินชิงเหอจนกระทั่งพูดจบ

“คุณไม่มีความสำนึกเลยจริง ๆ ฉันไม่ได้ทำงานในทุ่งนาก็เลยไม่ได้ชื่อว่าแรงงานหญิงงั้นเหรอ? คุณมีความคิดและความรู้ในเรื่องนี้คับแคบอยู่นะ ฉันดูแลทุกอย่างทั้งในและนอกบ้าน และให้สามีของฉันทำงานอย่างยากลำบากในทุ่งนาเพื่อให้ฝ่ายผลิตได้มีผลผลิตเพิ่ม เรื่องนี้ถือว่าฉันไม่ใช่แรงงานหญิงได้ยังไง?”

“ครอบครัวของฉันเลี้ยงหมู 2 ตัวให้ฝ่ายผลิต ไม่เชื่อคุณก็ไปที่หมู่บ้านของเราและถามได้เลยว่ามีหมูบ้านไหนตัวอ้วนเท่าหมูของเราบ้าง? ฉันจะไม่ใช่แรงงานหญิงได้ยังไง?”

“ฉันมีลูกชาย 3 คนติดกัน ตอนนี้พวกเขาล้วนก้าวหน้าและจะมาพัฒนาประเทศในอนาคต นอกจากนี้ฉันยังใช้เวลาว่างตรงนั้นร่ำเรียนพัฒนาตัวเองอย่างหนัก ฉันยังไม่ใช่แรงงานหญิงอีกเหรอ?”

“ในสายตาของคุณ พนักงานหญิงในเมืองที่ไม่เคยลงแปลงนาเลย ไม่ใช่แรงงานผู้หญิงด้วยงั้นเหรอคะ?”

หลินชิงเหอแค่นเสียงเอ่ย

“เธอมัน…เธอมันก็ได้แต่เถียงข้าง ๆ คู ๆ เท่านั้นแหละ!” บัณฑิตหนุ่มเอ่ยอย่างโกรธเกรี้ยวด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“ฉันกำลังพูดความจริง ในสายตาของคุณ แรงงานผู้หญิงคือคำเรียกเฉพาะผู้หญิงที่อยู่ในเมืองเหรอคะ? คุณกล้าเลือกปฏิบัติต่อแรงงานหญิงคนสำคัญ คุณกล้าเลือกปฏิบัติต่อแรงงานหญิงที่คณะท่านผู้นำรับรู้เป็นการส่วนตัว คุณมีความคิดแบบนี้แล้วยังคิดที่จะมาสอนเด็ก ๆ อีกเหรอ? อีกอย่างหนึ่งผลการสอบของคุณก็ได้แค่ร้อยละห้าสิบ คุณยังมีหน้าจะมาสอนนักเรียนอีกเหรอคะ?” หลินชิงเหอเอ่ยเยาะเย้ยอย่างไม่ไว้หน้า

แต่ขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกเศร้าใจไปด้วย

แค่ข้อสอบง่าย ๆ เขากลับได้คะแนนแค่นี้ ยิ่งกว่านั้นคะแนนระดับนี้ยังนับว่าเป็นอันดับสาม

ลำดับที่สองกลายเป็นของชายชั่วเฉินซานนั่นที่สอบผ่านทั้งสองวิชา

เป็นอย่างที่คิดว่าเขาเป็นบัณฑิตหนุ่มเพียงคนเดียวในพื้นที่ใกล้เคียงที่สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ และกลับไปอยู่ในเมืองได้ด้วยความสามารถของเขาเองหลังจากที่มีการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว

แต่แน่นอนว่าเขายังห่างชั้นนักจากคะแนนเต็มที่เธอได้ทั้งสองวิชา

“ครูใหญ่ครับ ผมสงสัยว่าข้อสอบจะมีการรั่วไหลกลางทาง ไม่อย่างนั้นเธอจะได้คะแนนเต็มจากข้อสอบแสนยากแบบนี้ได้ยังไง!” บัณฑิตหนุ่มคนนั้นขบเคี้ยวฟัน

“ไร้สาระ! ข้อสอบนี้เพิ่งจะจัดทำขึ้นในเวลาทำการตอนเช้านี้ และเพิ่งจะคัดลอกเสร็จเมื่อไม่นานนี้เองนะ!” ครูหลายคนในโรงเรียนมัธยมต้นแห่งนี้ถึงกับไม่พอใจและส่งเสียงคัดค้านในทันที

ความจริงพวกเขาเองก็รู้สึกประหลาดใจมากเหมือนกันที่มีคนได้คะแนนเต็มจากข้อสอบเหล่านี้

พวกเขาได้ยินหลินชิงเหอเพิ่งบอกว่าเธอใช้เวลาว่างเรียนหนังสือด้วยตัวเองอย่างหนัก ถึงอย่างนั้นก็เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อที่เธอจะได้คะแนนเต็มจากการสอบ

“คุณสงสัยในชื่อเสียงของโรงเรียนมัธยมต้นระดับตำบลของเรางั้นเหรอครับ?!” ครูใหญ่ของโรงเรียนก็ประหลาดใจเช่นกัน เขาเองก็กวาดสายตาไม่พอใจมาทางบัณฑิตหนุ่มคนนั้น

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เลยครับ!” บัณฑิตหนุ่มเอ่ยตะกุกตะกัก

โจวชิงไป๋ย่นคิ้ว เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่หลินชิงเหอก็ห้ามไว้ เธอแค่นแสยะให้กับบัณฑิตหนุ่มคนนั้นที่ไม่รู้จักชื่อ “ทำไมฉันจะได้คะแนนนี้ไม่ได้ล่ะคะ? คุณคิดว่าฉันเป็นคุณงั้นเหรอ? ที่คืนทุกอย่างที่เรียนรู้มาให้โรงเรียนหมดและไม่ปล่อยให้คนอื่นได้ก้าวหน้า? ครูใหญ่คะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่แล้ว เชิญให้ใครก็ตามที่มีคำถามได้ถามฉันตรง ๆ ได้เลยค่ะ คุณให้พวกเขาดูกระดาษคำตอบของฉันด้วยก็ได้นะคะ”

“ใช่แล้ว นำกระดาษคำตอบมา” ครูใหญ่เอ่ยอย่างนึกขึ้นได้ในที่สุด

ครูผู้หญิงคนหนึ่งส่งกระดาษคำตอบของหลินชิงเหอให้กับครูใหญ่และส่งรอยยิ้มใจดีให้เธอ

หล่อนเชื่อว่าหลินชิงเหอไม่ได้โกงข้อสอบเลย เพราะหล่อนตั้งคำถามไว้ดีมาก ซึ่งมันเป็นสิ่งที่หล่อนเค้นสมองเขียนมันออกมา

ไม่มีใครอื่นรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้

นอกจากหลินชิงเหอแล้ว ก็ไม่มีใครทำมันได้

และยังมีคำพูดในเรียงความของหลินชิงเหอที่เขียนได้ตรงประเด็นและประณีต แสดงให้เห็นว่าเป็นเรียงความของคนที่ขยันเรียนอย่างหนัก