บทที่ 170

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 170 อิจฉาในวาสนาของน้องชายสี่ บทที่ 170 อิจฉาในวาสนาของน้องชายสี่ โดย EnjoyBook บทที่ 170 อิจฉาในวาสนาของน้องชายสี่

ความสำเร็จของหลินชิงเหอในการได้เป็นครูประจำชั้นมัธยมต้นปีที่หนึ่งของโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบลได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

เรื่องนี้ทำให้หมู่บ้านโจวเจี่ยถึงกับปั่นป่วนไปทั้งหมู่บ้าน

อะไรนะ?

ภรรยามือเติบของโจวชิงไป๋ได้เป็นครูคณิตศาสตร์ของโรงเรียนมัธยมต้น?

เป็นไปได้อย่างไร? มันจะต้องเป็นข่าวปลอม ข่าวโคมลอยแน่!

อย่าว่าแต่คนในหมู่บ้านเลย แม้แต่ครอบครัวสาขารองทั้งสามของตระกูลโจวยังพากันประหลาดใจเมื่อได้ยินข่าวนี้

สะใภ้สามยอมรับเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดีเพราะหล่อนเคยเห็นหลินชิงเหอเรียนเป็นการส่วนตัว ยิ่งกว่านั้นบทความที่เธอเขียนยังดีมากด้วย

สะใภ้ใหญ่ได้ยินเรื่องนี้มาจากต้านีกับคนอื่น ๆ ว่าอาสะใภ้สี่ของเธอเป็นคนสอนการบ้านพวกเธอ หล่อนคุยเรื่องนี้กับสะใภ้สามและรู้สึกว่ามันไม่ยากนักที่จะยอมรับ

ในขณะที่สะใภ้รองนั้นรับไม่ได้ หล่อนไม่อาจกล้ำกลืนเรื่องนี้ไปได้เลยจริง ๆ

เป็นไปได้ยังไงเนี่ย? เป็นไปได้ยังไง? ดูจากการกระทำของหลินชิงเหอแล้ว ทำไมเธอถึงได้รับคัดเลือกเป็นครูคณิตศาสตร์ประจำชั้นมัธยมต้นของโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบลไปได้ล่ะ?

ถึงกับต้องรับคนแบบนี้เข้าไปสอนเลยเหรอ ไม่มีคนอื่นในตำบลอีกแล้วหรือไง?

“เธอคิดว่าน้องสามีสี่ของเธอใช้เส้นสายเขาให้เธอได้งานหรือเปล่า?” หวังหลิงที่เป็นพวกของหล่อนอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

สะใภ้รองไม่ตอบ

“ฉันเดาว่าร้อยละเก้าสิบต้องใช่แน่ ๆ หล่อนเป็นแบบนี้คงไม่มีทางที่หล่อนจะสอนในโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบลได้หรอกหากน้องสามีสี่ของเธอไม่ได้ใช้เส้นยื่นหล่อนเข้าไป แม้แต่โรงเรียนประถมของฝ่ายผลิตเรายังไม่รับหล่อนเลย” หวังหลิงบอก

ในที่สุดสะใภ้รองก็อดไม่ได้ต้องเอ่ยออกมา “ฉันเดาว่าคงเป็นอย่างนั้นเพราะน้องสามีสี่ใช้เส้นสาย แต่ฉันก็ได้ยินมาว่าครั้งนี้มีบัณฑิตหนุ่มสาวมากมายมาสมัครตำแหน่งนี้ด้วย ถ้าหล่อนใช้เส้นสายเข้าจริง เรื่องนี้มันคงไม่จบแค่นี้หรอก”

บรรดาบัณฑิตหนุ่มสาวเคยเจอปัญหานี้มาก่อน พวกเขาก็เลยรวมกำลังกันในภายหลังและก่อตั้งเป็นคณะกรรมการบัณฑิตขึ้นมา หากมีเรื่องไม่ยุติธรรมอะไรเกิดขึ้น คณะกรรมการบัณฑิตก็จะเข้าไปรายงานเรื่องนี้ในอำเภอ ถึงตอนนั้นทั้งตำบลก็จะได้รับผลกระทบตามมา

บัณฑิตหนุ่มสาวเหล่านี้ไม่คุ้นเคยกับความยากลำบาก และหมายตาตำแหน่งครูตำแหน่งนี้มานานแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งครูในโรงเรียนประถมศึกษาของฝ่ายผลิตหรือตำแหน่งครูในโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบล ดวงตาของพวกเขาก็ไม่ต่างจากหมาป่าที่จ้องมองเนื้อในทันทีที่มีตำแหน่งว่างเกิดขึ้น

การได้เป็นครูมันจะดีแค่ไหนกันนะ?

พวกเขาจะได้แต้มค่าแรงโดยที่ไม่ต้องออกไปทำงานตากแดดตากลม โดยเฉพาะโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบลนั้น พวกเขาได้ยินมาว่าคนที่ได้ทำงานในนี้จะได้เงินเดือนมากกว่า 10 หยวนต่อเดือน มันจะมีงานไหนที่ดียิ่งกว่านี้อีก?

หากหลินชิงเหอใช้เส้นสายของโจวชิงไป๋สอบเข้ามันก็จะเป็นเรื่องไร้ประโยชน์ บัณฑิตหนุ่มสาวเหล่านั้นไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้นหรอก

ดวงตาของหวังหลิงเป็นประกายเมื่อได้ยินดังนี้ “ถ้าเรื่องนี้เป็นสาเหตุของปัญหาล่ะก็ ดังนั้นมันจะต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่ หล่อนจะถูกจับเข้าคุกไหม?”

สะใภ้รองเองก็คอยดูตอนที่หลินชิงเหอถูกจับกุมและได้รับบทเรียนอย่างสาแก่ใจ เรื่องนี้จะทำให้หล่อนรู้ว่าไม่ควรทำตัวอุกอาจไปนาน!

หล่อนรอแล้วรอเล่าก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

7 วันผ่านไปโดยที่บรรดาบัณฑิตรุ่นเยาว์ไม่มีการก่อจลาจลใด ๆ เลย

“คุณแม่คะ บรรดาบัณฑิตหนุ่มสาวพวกนั้นยังไม่ลุกฮืออีกเหรอคะ?” ในที่สุดหลังผ่านไปอีก 5 วัน สะใภ้รองก็นั่งไม่ติดที่และถามเรื่องนี้กับท่านแม่โจว

หลายวันผ่านไปแล้วยังไม่ได้ข่าวสักเรื่อง เรื่องนี้ทำให้คนรอถึงกับร้อนใจ

ท่านแม่โจวได้ยินเรื่องนี้ก็ย่นคิ้ว “ทำไมบัณฑิตหนุ่มสาวพวกนั้นต้องลุกฮือกันด้วยล่ะ?”

“เรื่องที่แม่เจ้าใหญ่ใช้เส้นสายของน้องสี่สอบเข้าเป็นครูมัธยมต้นประจำตำบลน่ะสิคะ” สะใภ้รองตอบ