บทที่ 171

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 171 ปฏิกิริยาลูกโซ่ บทที่ 171 ปฏิกิริยาลูกโซ่ โดย EnjoyBook บทที่ 171 ปฏิกิริยาลูกโซ่

ต่อให้คนทั้งหมู่บ้านชี้นิ้วด่าเธอลับหลัง เธอก็ไม่เคยอธิบายสักคำ

จากนั้นจู่ ๆ เธอก็กลายเป็นครูประจำโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบลไปแล้ว

ในภายภาคหน้า ไม่เพียงแต่เธอจะได้แต้มค่าแรง 5 แต้ม แต่ยังได้เงินเดือนมากกว่า 10 หยวน ซึ่งมากกว่าค่าแรงที่สามีของเธอได้มาเสียอีก

มีชามข้าวเหล็กแบบนี้แล้ว ใครจะกล้าพูดถึงข้อบกพร่องของสะใภ้สี่อีก?

ต้องใช้ภาษิตเก่าบอกว่าสิ่งที่สะใภ้สี่ทำมานั้นคือ การบำเพ็ญตบะเพื่อสร้างบารมี

ยิ่งกว่านั้น ลูกชายสี่แห่งบ้านโจวช่างทำให้คนอื่นอิจฉาจริง ๆ ก่อนหน้านี้เขาสามารถหาเงินได้ ตอนนี้เขากลับหาเงินไม่ได้และต้องไปทำไร่ไถนา แต่ภรรยาของเขาหาเงินได้

แม้เงินที่ได้จะมีแค่ 13 หยวนต่อเดือน ซึ่งห่างไกลจากจำนวนที่ลูกชายสี่แห่งบ้านโจวหามาได้เมื่อก่อนหน้านี้ แต่มันก็ยังมีแต้มค่าแรง หลังบวกแต้มค่าแรง 5 แต้มเข้าไปแล้ว มันจะมากเท่าไหร่กันล่ะ?

ชีวิตของลูกชายสี่แห่งตระกูลโจวช่างอยู่เหนือความคาดหมายของทุกคนนัก

เขาแต่งงานกับภรรยาที่หุงหาอาหารได้ ดูแลครอบครัวได้ และหาเงินได้ ไม่มีใครเทียบได้อีกแล้ว

พี่ชายรองรู้สึกปั่นป่วนอยู่ในใจเมื่อได้ยินดังนี้ สะใภ้รองก็ร้องไห้เศร้าโศกยิ่งกว่าเดิม

หล่อนอยากจะตีเสมอกับหลินชิงเหอ แต่หล่อนก็ไม่มีวันสู้เธอได้เลยในชีวิตนี้

พี่ชายรองจับความคิดของหล่อนได้คร่าว ๆ และไม่กวนหล่อน เมื่อหล่อนร้องไห้ออกมาคงหมายความว่าหล่อนคิดได้แล้ว

ความจริงก็คือ มีหลายคนในหมู่บ้านทีเดียวที่มีความรู้สึกเหมือนกับพี่ชายรอง

ทั้งหมู่บ้านเอาแต่พูดเกี่ยวกับหลินชิงเหอลับหลังในเรื่องการใช้จ่ายเงินของเธอและการที่เธอไม่เคยทำงานในไร่นาเลย

พวกเขาเห็นคนบางคนที่ไม่รู้จักใช้ชีวิตมาก่อน แต่ก็ไม่ถึงขนาดนี้ คนที่มีชีวิตสมบูรณ์แบบกลับเป็นคนที่ไม่ได้ทำงานเพื่อหาเลี้ยงชีพล่ะ คุณเชื่อเรื่องนี้ไหม?

ถ้าน้ำลายสามารถทำให้ผู้คนจมลงได้ ใครจะรู้ว่ามีกี่ครั้งที่หลินชิงเหอจมลงเมื่อก่อนหน้านี้

แต่ใครจะคิดว่าหลินชิงเหอจะแอบเรียนด้วยตัวเอง? และจู่ ๆ เธอก็สร้างความประหลาดใจครั้งใหญ่แบบนี้ออกมา

เพียงพลิกฝ่ามือเดียว เหล่าบัณฑิตรุ่นเยาว์ทั้งหลายก็โดนสยบ พวกเขาไม่อาจแย้งเธอได้แม้แต่คำเดียว เธอกลายเป็นครูของโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบลอย่างเป็นทางการ

เรื่องนี้ช่างมหัศจรรย์จริง ๆ

พวกเขาเคยคิดว่าการที่หลินชิงเหอแต่งตัวสวยราวกับคนในเมืองเป็นการกระทำที่หน้าใหญ่ใจโต แต่ตอนนี้ยิ่งพวกเขาเห็นเธอ พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกว่านี่เป็นการแต่งตัวที่คนเป็นครูควรจะเป็น เธอมีความรู้มีการศึกษา ดังนั้นเธอจึงมีบุคลิกลักษณะแบบนั้นได้

เรื่องที่เธอสอบได้คะแนนเต็มทั้งสองวิชาแพร่ไปถึงหูฝ่ายผลิตบางคนในตำบล โดยไม่มีการใส่สีตีไข่แม้แต่น้อย

จากนั้นคนทั้งรัศมีสิบลี้แปดหมู่บ้านก็ได้ยินเสียงร่ำลือถึงกิตติศัพท์ของหลินชิงเหอ เธอเป็นคนประหลาดเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่เคยลงงานในทุ่งนาเลย

เมื่อเรื่องนี้แพร่สะพัดไปในตอนนี้ มันก็ได้กลายเป็นตำนาน โดยไม่ต้องอาศัยหลินชิงเหอบอกเล่าให้ฟัง ทุกคนก็นึกภาพออกถึงภาพที่เธอกำลังขยันเรียนอย่างหนักในหลายปีที่ผ่านมานี้โดยไม่สนใจคำนินทาว่าร้ายด้านนอก

เมื่อเธอออกจากบ้านในแต่ละครั้ง สายตาของผู้คนที่มองเธอก็เปี่ยมด้วยความชื่นชม เมื่อเห็นเธอแล้วพวกเขาก็เต็มใจที่จะทักทายเธอ

หลินชิงเหอไม่ได้เย็นชาต่อการเข้าสังคมขนาดนั้น เมื่อมีคนทักทายเธอ เธอก็ทักทายตอบและไม่แสดงท่าทางหยาบคายนัก

เพียงแต่ว่ามันมีช่องว่างระหว่างวัยอยู่เท่านั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะสื่อสารกับคนเหล่านั้นติด เธอก็เลยไม่ได้เอ่ยอะไรมาก

สรรพนามที่ใช้เรียกเธอเปลี่ยนจากแม่เจ้าใหญ่เป็นคุณครูหลินในทันที

หลินชิงเหอกลับไปที่บ้านพร้อมผักป่าหนึ่งตะกร้าอยู่บนหลัง ในที่สุดเธอก็หายใจหายคอได้เสียที มันตื่นเต้นมากที่ได้เป็นครูในโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบล มันก็เป็นเวลาหลายวันมากแล้ว แต่ผิดคาดที่ควันหลงจากเหตุการณ์นี้กลับไม่แผ่วลงเลย

ยิ่งกว่านั้นเธอยังถูกสรรเสริญจนถึงกับเขินหน้าแดงเมื่อได้ยินดังนั้น เกิดอะไรขึ้นน่ะ? เธอขยันหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?

ถึงอย่างนั้น หลินชิงเหอก็ยังชอบสรรพนามว่า คุณครูหลิน อยู่ดี

ไม่นานนักเจ้าสามก็กลับมา หลินชิงเหอกำลังนวดแป้งอยู่ในครัวและเอ่ยกับเจ้าสามที่อยู่นอกหน้าต่าง “เจ้าสาม ล้างผักป่าให้แม่หน่อย แม่จะทำเกี๊ยวผักป่าให้กินคืนนี้”

“ครับแม่” เจ้าสามตอบแล้วก็ไปล้างผักป่า

เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างมากกับงานนี้ หลินชิงเหอมักใช้ให้เขาทำงานบ้านบ่อย ๆ ต่อให้เขาเป็นลูกชายคนสุดท้องของครอบครัวก็ตาม เขาก็ต้องทำโดยไม่ละเว้นหากมีสิ่งใดที่ต้องทำให้เสร็จ