บทที่ 181

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 181 บทที่ 181 คุณคือหลินชิงเหอหรือเปล่า? โดย EnjoyBook บทที่ 181 คุณคือหลินชิงเหอหรือเปล่า?

ช่างน่าเสียดายที่ผู้หญิงแบบนี้กลับยังคงอาศัยอยู่ในชนบทอันแร้นแค้นกันดารแห่งนี้

โดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น​ เขาเคยสังเกตมาก่อนหน้านี้ว่าเธอมีความสัมพันธ์แบบงั้น ๆ​ กับโจวชิงไป๋ ต่อให้มีลูกสามคนแล้ว​ พวกเขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรต่อกันมากนัก

แต่หลังจากที่โจวชิงไป๋เกษียณ​ เขามักจะมาป้วนเปี้ยนกับเธอเป็นบางครั้งบางคราว​ เธอเองก็เดินอยู่กับเขาประจำ แม้จะไม่มีการกระทำอะไรที่ดูเป็นพิเศษ​ แต่ใครที่มาเห็นก็ยังเดาได้ว่าเธอกับโจวชิงไป๋เป็นคู่แต่งงานที่มีความสัมพันธ์กลมเกลียวต่อกัน​

ดูเหมือนว่าเธอเริ่มเปลี่ยนตัวเองเมื่อโจวชิงไป๋กลับมา

เธอได้รับการหล่อเลี้ยงจากโจวชิงไป๋​ ก็เลยทำให้เธอเปลี่ยนไปอย่างนั้นเหรอ?

เฉินซานรู้สึกงุนงง​ เขาไม่เข้าใจเลย​ต่อให้เค้นสมองคิดเพียงใด​ และไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของหลินชิงเหอเปลี่ยนไปแล้ว

การเรียนการสอนดำเนินไปจนกระทั่งถึงเดือนธันวาคม​ และเนื่องจากหิมะตกหนักนี่เอง​ วันหยุดก็ได้เริ่มต้น

แม้ว่าระหว่างวันหยุดจะไม่มีแต้มค่าแรงและเงินเดือนให้ แต่ทางโรงเรียนก็ยังให้คูปองฝ้าย 2 ชั่งเป็นการชดเชยในวันก่อนจะถึงวันหยุด

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ครูใหญ่สู้ให้กับคุณครูทุกคนในโรงเรียนในตอนที่เขามุ่งหน้าเข้าไปในอำเภอ

“ฉันได้ยินมาว่าครูในโรงเรียนมัธยมปลายประจำอำเภอยังได้ค่าแรงกันระหว่างหยุดสอนอยู่เลยนะ” คุณครูสวีเอ่ยขึ้น

“โรงเรียนในชนบทอย่างเราเทียบพวกเขาไม่ได้หรอก” หลินชิงเหอตอบ

“คุณมีฝ้ายพอหรือเปล่าคะ?” คุณครูสวีถาม

หลินชิงเหอเป็นคนที่เดาใจคนเก่ง​ แค่สบตาอีกฝ่ายก็รู้ว่าคิดอะไร​ เธอจึงเอ่ยกระซิบ​ “คุณครูสวีอยากจะแลกกับฉันเหรอคะ?”

“เราไม่ขาดของสิ่งนี้ที่บ้านหรอกค่ะ” คุณครูสวียิ้ม

ยิ่งกว่านั้นถ้าเธอนำคูปองฝ้ายสองชั่งกลับไปที่บ้าน เธอก็จะได้ใช้มันเป็นกองทุนสาธารณะ และอาจจะได้ขายมันอย่างลับ ๆ ด้วย

“คุณครูสวีอยากแลกกับอะไรเหรอคะ?” หลินชิงเหอถาม

“ฉันอยากแลกกับคูปองอุตสาหกรรมสองใบน่ะค่ะ คุณพอจะมีบ้างไหมคะ?” คุณครูสวีถามกลับ

คนส่วนมากอาจไม่จำเป็นต้องมีคูปองอุตสาหกรรม แต่คุณครูสวีเชื่อว่าหลินชิงเหออาจเก็บมันไว้บ้าง เนื่องจากโจวชิงไป๋เคยอยู่ในกองทัพมาก่อน ดังนั้นเขาจึงมีคูปองทุกชนิด ยิ่งกว่านั้นยังเป็นแบบคูปองทั่วประเทศที่ไม่มีวันหมดอายุด้วย

“คุณครูสวีถามถูกคนแล้วค่ะ” หลินชิงเหอยิ้มกริ่ม เธอหยิบคูปองอุตสาหกรรมสองใบออกจากกระเป๋ากางเกงโดยที่จริง ๆ แล้วมันมาจากในมิติของเธอ

“คุณเอามันติดตัวไปด้วยทุกที่เลยเหรอคะ?” คุณครูสวีถามอย่างประหลาดใจ

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ พอดีฉันมีของบางอย่างที่ต้องซื้อ แต่ในเมื่อคุณครูสวีต้องการก็รับไปเถอะค่ะ ฉันให้” หลินชิงเหอตอบ

คุณครูสวีพยักหน้า และทั้งสองคนก็แลกคูปองกัน

หลินชิงเหอได้คูปองฝ้ายไปทั้งหมด 4 ชั่ง ต้องบอกว่าจำนวนเท่านี้นับว่ามากทีเดียว

ที่บ้านไม่ขาดแคลนฝ้าย เมื่อปีที่แล้วก็เพิ่งใช้ทำเสื้อกันหนาวและเสื้อผ้าอื่น ๆ ไปทั้งหมด และพวกมันก็ยังมีสภาพดีทุกตัว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องใช้คูปองฝ้ายพวกนี้เลย

นี่จึงเป็นเหตุผลที่หลินชิงเหอนำคูปองฝ้ายไปให้น้องชายสามตระกูลหลิน

คูปองฝ้าย 4 ชั่งนับว่าพอให้น้องชายสามตระกูลหลินซื้อฝ้ายกลับมาบุเสื้อกันหนาวและผ้านวม

“ถ้านายอยากใช้จักรยานก็มายืมที่บ้านพี่ได้นะ ตอนนี้พี่ไม่ต้องไปทำงานก็เลยไม่ต้องใช้น่ะ” หลินชิงเหอบอกน้องชาย

“ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมมาหาได้ไหมครับ?” น้องชายสามตระกูลหลินถาม

“ได้สิ” หลินชิงเหอพยักหน้า

วันต่อมาน้องชายสามตระกูลหลินจึงได้มายืมจักรยาน มีคูปองฝ้ายแล้วเขาก็สามารถไปซื้อฝ้ายที่ร้านค้าสหกรณ์ในตำบลได้ แต่เขากลับเลือกเดินทางตรงไปยังตัวอำเภอ

เขานำผ้าพับหนึ่งและฝ้ายจำนวนหนึ่งกลับมา

ระหว่างทางเขาก็ซื้อลูกอมนมกลับมาให้เจ้าใหญ่และน้อง ๆ ซึ่งหลินชิงเหอก็ไม่ปฏิเสธ ทำเพียงเตือนให้เขาระวังตัวขณะกลับบ้าน

ตอนนี้หลินชิงเหอรู้สึกสบายใจเพราะว่าเธอไม่ต้องไปทำงาน