บทที่ 183

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 183 บทที่ 183 ชาติที่แล้วเธอต้องมีชีวิตที่ดีแน่ ๆ โดย EnjoyBook บทที่ 183 ชาติที่แล้วเธอต้องมีชีวิตที่ดีแน่ ๆ

เช้าวันต่อมา โจวชิงไป๋ก็ต้มโจ๊กเสร็จเรียบร้อย

วันนี้พวกเขากินโจ๊กข้าวฟ่างเคียงกับไข่เค็ม ซึ่งไข่เค็มเป็นสูตรเฉพาะตัวของหลินชิงเหอด้วยเช่นกัน น้ำมันในไข่ค่อนข้างสูงจนเยิ้ม

ทั้งครอบครัวกินกันอย่างมีความสุข

“พ่อครับ วันนี้พ่ออยากขึ้นเขาไปล่าไก่ฟ้าหรือเปล่า?” เจ้าใหญ่เอ่ยชวนพ่อ ขณะดวงตาของเจ้ารองกับเจ้าสามเป็นประกาย

ดวงตาของซูเฉิงน้อยเองก็เป็นประกายระยับด้วยเช่นกัน แต่เขาเด็กเกินกว่าที่จะไป ก็เลยจะถูกส่งให้ไปอยู่กับคุณปู่คุณย่าของเขาในภายหลัง

“ได้สิ” โจวชิงไป๋เหลือบมองภรรยาขณะเอ่ยตอบ

สิ่งที่หลินชิงเหอเล่าเมื่อคืน เขาไม่เก็บมาใส่ใจนักในวันนี้ ซึ่งหลินชิงเหอก็เข้าใจโจวชิงไป๋ดีอยู่ เธอต้องให้เวลาเขาได้ตกผลึกความคิดสักหน่อยถูกไหมล่ะ?

เขาอาจกินเธอจนเกลี้ยงบนเตียงเตาได้ตามที่เขาต้องการ มากกว่านั้นยังแสดงอาการเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ บอกว่าเธอเป็นภรรยาของเขา แต่ถึงอย่างนั้นเขาต้องรู้สึกแปลกประหลาดอยู่ในใจบ้างสิถูกไหม?

หลังกินอาหารเสร็จ โจวชิงไป๋ก็พาเด็กชายสามพี่น้องออกไปล่าไก่ฟ้า ซึ่งมันก็มีอีกคำหนึ่งที่ไว้ใช้เรียกการล่าไก่ฟ้า นั่นก็คือการเก็บไก่ฟ้า

ในวันหิมะตก ไก่ฟ้าจะตัวแข็งหลังเหน็ดเหนื่อยจากการถูกไล่ตาม ในตอนนั้นเองมันก็จะหยุดนิ่งและปล่อยให้ตัวเองโดนจับ ดูเหมือนกับการเก็บมันขึ้นจริง ๆ

หลินชิงเหอปล่อยให้พวกเขาทำตามใจชอบ หลังแน่ใจว่าทั้งพ่อและลูก ๆ เกาะกลุ่มกันดีแล้วก็ปล่อยให้พวกเขาออกจากบ้าน

แต่ก่อนที่พวกเขาจะออกจากบ้านไป โจวชิงไป๋ก็ได้คว้าตัวเธอมาจูบอย่างดูดดื่มเนิ่นนานครั้งหนึ่ง ทำให้เธอถึงกับหน้าแดงและใจเต้นแรง

พวกเขาออกไปกันหมดแล้ว หลินชิงเหอจึงเดินกลับไปทบทวนตำราภาษาอังกฤษตามลำพัก ขณะที่ซูเฉิงน้อยถูกส่งไปยังบ้านของท่านแม่โจว

แม้เธอจะเกือบคืนความรู้ภาษาอังกฤษส่วนใหญ่ไปแล้ว แต่ก็ยังมีพื้นฐานจากเมื่อก่อนอยู่บ้าง ตราบใดที่รู้ว่าแต่ละคำอ่านออกเสียงอย่างไรมันก็คงไม่เป็นไร

หลังจำศัพท์ได้ 20 คำ และ 10 ประโยคในครั้งเดียว หลินชิงเหอก็เข้าครัวเพื่อหุงหาอาหารขณะท่องจำศัพท์ไปด้วย

ในชีวิตชาติที่แล้วเธอไม่คิดเลยว่าจะได้เป็นภรรยาและแม่ที่ดีแบบนี้?

พ่อและลูกชายทั้งสามเพิ่งออกจากบ้านไม่นาน ส่วนเธอเริ่มเตรียมอาหารอร่อย ๆ รอให้พวกเขากลับมากิน เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องทำงานหนักอยู่แล้ว

หลินชิงเหอนึ่งถั่วแดงเท่าที่จำเป็นเพื่อเตรียมทำโรลถั่วแดงหนึ่งหม้อ

โรลถั่วแดงมีรสชาติดี ทั้งครอบครัวล้วนชอบกิน

ขณะที่เธอทำโรลถั่วแดงอยู่นั้น สะใภ้ใหญ่ได้มาเยี่ยมพอดี เมื่อเห็นสะใภ้สี่กำลังทำอาหารอีกครั้งหล่อนก็รู้สึกชื่นชม

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหยางหยางกับเด็กคนอื่น ๆ ถึงบอกว่าอาสะใภ้สี่ทำอาหารอร่อยที่สุดและอยากจะเป็นลูกของเธอ” สะใภ้ใหญ่หัวเราะ

หลินชิงเหอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่ใช่โอกาสสำคัญอะไรหรอกค่ะ พี่สะใภ้ใหญ่เองก็ทำได้นะคะตอนที่มีเวลาว่าง”

“มันยากไปหน่อยน่ะ” สะใภ้ใหญ่ตอบ

“ในเมื่อพี่ว่างแล้วและไม่มีอะไรอย่างอื่นทำ มันก็เป็นโอกาสดีที่จะทำอาหารให้พี่ชายใหญ่กับเด็ก ๆ มากขึ้นนะคะ ตลอดทั้งปีพี่มีเวลาพักตอนนี้ ทำไมไม่ใช้โอกาสนี้ทำอาหารอร่อย ๆ บำรุงพวกเขาหน่อยล่ะคะ? แล้วพี่จะทนงานหนักตลอดทั้งปีไหวเหรอ?” หลินชิงเหอเอ่ยโน้มน้าวขณะที่มือก็ง่วนอยู่กับการทำอาหาร

“ที่บ้านพี่ก็เป็นแบบนี้แหละจ้ะ” สะใภ้ใหญ่ไม่สนใจ

“เป็นเรื่องดีนะคะที่จะรักสามีของพี่ให้มากขึ้น” หลินชิงเหอยืนกราน

เธอไม่สนใจว่าคนอื่นจะทำอย่างไร อย่างไรก็ตามที่บ้านของเธอต้องมีอาหารทั้งสามมื้อให้โจวชิงไป๋ เพื่อที่เขาจะได้รับสารอาหารเพียงพอ

ในยุคนี้ไม่มีอาหารเสริมอะไรหรอก หากเป็นในอนาคต เธอคงจะซื้อกระเพาะปลาหรือไม่ก็รังนกมาบำรุงเขาได้ ในยุคนี้พวกเขาไม่มีของดีแบบนั้นหรอก หากเธอไม่ใส่ใจลงไปกับการทำอาหารสามมื้อต่อวัน มันก็เหลือกำลังที่จะบำรุงเขา

สะใภ้ใหญ่เห็นด้วยกับที่เธอบอก “งั้นพี่จะทำอาหารดี ๆ ถ้ากลับถึงบ้านแล้วนะจ๊ะ”