บทที่ 194

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 194 ราคาบ้านในอนาคต บทที่ 194 ราคาบ้านในอนาคต โดย EnjoyBook บทที่ 194 ราคาบ้านในอนาคต

ไม่นานนักมันก็เข้าสู่เดือนมิถุนายนแล้ว

โจวชิงไป๋ซื้อปุ๋ยมาจากนอกหมู่บ้าน​ พร้อมกันนั้นเขาก็นำเชอร์รี่กลับมาด้วยหนึ่งตะกร้า

หลินชิงเหอเห็นแล้วก็ประหลาดใจ​ “ที่นี่เราไม่มีเชอร์รี่เลยนะคะ”

“จากที่อื่นน่ะ” โจวชิงไป๋ตอบ

เชอร์รี่มีรสหวานไม่น้อย​ โดยไม่รีรอ​ เธอก็นำมันไปล้างและใส่ชามใบหนึ่งเพื่อกินสด

“วันนี้ขอบคุณที่ทำงานหนักนะคะ” หลินชิงเหอเอ่ยพลางกวักมือเรียกเขามากินด้วย

“ไม่เหนื่อยหรอก” โจวชิงไป๋ตอบ​

จากนั้นเขาก็หยิบแหวนออกมาจากกระเป๋า

มันเป็นแหวนหยกวงหนึ่ง ไม่ใช่แหวนทอง

ดวงตาของหลินชิงเหอเป็นประกาย​ ในยุคนี้ของเก้าในสิบส่วนล้วนเป็นของแท้ทั้งนั้น

“คุณได้มาจากไหนเหรอคะ?” หลินชิงเหอมองเขา

“ผมเก็บได้จากบนถนนน่ะ” โจวชิงไป๋ตอบ

มุมปากของหลินชิงเหอกระตุก​ ต้องยอมรับว่ายุคนี้ไม่มีใครต้องการของจำพวกทองหรือหยกหรืออื่นๆ​ เลย​ ของเหล่านี้มักถูกโยนทิ้งขวางบนถนนตลอด

ต่อให้พวกมันมีมูลค่า​ ก็ต้องบอกว่าไม่มีใครกล้าเก็บมันไว้เลย​ พวกมันล้วนเป็นของจากยุคโบราณ​ และตอนนี้กฎหมายข้อห้ามนอกหมู่บ้านก็ยังมีน้ำหนักสูงอยู่​ ต่อให้พวกเขาได้มันไปแล้ว​ จะมีใครกล้าอวดของพวกนี้ให้คนอื่นเห็นกันล่ะ?

พูดถึงเรื่องนี้​ หลินชิงเหอก็ได้ของพวกนี้ส่วนหนึ่งจากตลาดมืดในอำเภอ เธอไม่กล้าแสดงความเคลื่อนไหวประเจิดประเจ้อ​ใดๆ​ ทำเพียงเก็บสะสมสร้อยทองจำนวนหนึ่งไว้ ซึ่งประเมินว่าพวกมันจะมีมูลค่าเป็นหมื่นๆ​ หยวนในยุคต่อมา​ และพวกมันก็ไม่ใช่ทองหยองเล็กๆ​ ด้วย​ แต่เป็นสร้อยทองที่มีน้ำหนักทองค่อนข้างมากทุกเส้น

“ในอนาคตมันจะมีมูลค่าเยอะมากหรือเปล่า?” โจวชิงไป๋ถามขณะมองภรรยา

“มันก็เยอะแหละค่ะ​ แต่ในอนาคตสิ่งที่จะมีมูลค่ามากที่สุดก็คือบ้าน​ ถ้าในอนาคตเราไปที่เมืองหลวงและซื้อบ้านไว้สักหนึ่งหรือสองหลัง​ เราก็ไม่ต้องกังวลว่าจะใช้ชีวิตอย่างไรเลยล่ะค่ะ” หลินชิงเหอเอ่ยด้วยท่าทางฝันหวานว่าจะรวยในวันข้างหน้า

โจวชิงไป๋ยิ้ม​ “ชีวิตนี้ยังอีกยาวไกลนัก”

หลินชิงเหอเลิกคิ้ว​ “ทำไมคะ? คุณไม่เชื่อเหรอ? คุณรู้ไหมคะว่าในยุคอนาคตมันจะมีค่ากี่หยวน?”

“งั้นคุณบอกผมหน่อย” โจวชิงไป๋ถาม​ ด้วยอยากรู้ว่าประเทศนี้จะพัฒนาไปอย่างไรบ้างในอนาคต

หลินชิงเหอจึงอธิบายให้ฟัง ​”บ้านทั่วไปที่มีขนาดพื้นที่มากกว่าหนึ่งร้อยตารางเมตรในเมืองที่ดีกว่านี้เล็กน้อย​จะมีราคาอย่างต่ำหนึ่งล้านหยวน​ ต่อให้มันเป็นบ้านในเมืองธรรมดาๆ​ มันก็ยังมีราคาประมาณหลายแสนหยวน​ ส่วนราคาบ้านในเมืองหลวงว่ากันว่ามีราคาหนึ่งแสนหยวนต่อตารางเมตรเลยทีเดียวค่ะ”

โจวชิงไปรู้ว่าอนาคตจะดีขึ้น​ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอึ้งไปกับเรื่องนี้

สีหน้าของเขาในตอนนี้ช่างหาดูได้ยาก​ แสดงให้เห็นว่าเขาตกใจกับราคาบ้านในยุคหลังๆ​ มาขนาดไหน

“ถึงตอนนี้จะมีบ้านอยู่จำกัด​ แต่ราคาบ้านก็ฟังดูไม่เลวเลย” โจวชิงไป๋เอ่ย​

“ไม่ใช่ว่าตอนนี้มีการจัดสรรบ้านกันเหรอคะ? ตราบใดที่ไม่รีบนัก​ ทุกคนก็จะได้กันคนละหลัง​ แต่ราคาบ้านที่ได้คงไม่สูงนัก​ ความคิดของคนในยุคหลังแต่กต่างจากตอนนี้อีกค่ะ​ ทุกคนต่างอยากถือครองกันคนละชุด​ ราคามันก็เลยสูงขึ้น” หลินชิงเหออธิบาย

บ้านไม่ได้มีมูลค่ามากเท่ากับเครื่องใช้ไฟฟ้าเลย

แล้วตอนนี้เครื่องไฟฟ้ามีมูลค่าแค่ไหนล่ะ?

อย่างเช่นโทรทัศน์​ โทรศัพท์​ และอื่นๆ​ ที่เป็นของธรรมดาสามัญมากในยุคหลังๆ​ แต่ในยุคนี้มันกลับมีมูลค่าเป็นร้อยๆ​ หยวน

เธอเคยได้ยินเพื่อนร่วมงานบ่นกันว่าพ่อของเธอเคยลงไปเมืองติดทะเลทางภาคใต้เมื่อนานมาแล้ว​และซื้อเครื่องเสียงมูลค่ามากกว่าหนึ่งหมื่นหยวนมา​ หากราคาหนึ่งหมื่นหยวนเป็นราคาที่สามารถซื้อร้านค้าได้ในเมืองอันดับต้นๆ​ มันก็ถือว่าคุ้มแล้ว​ คนๆ​ นั้นจะใช้เวลาดิ้นรนน้อยกว่ากี่ปีกันล่ะ?

โจวชิงไป๋ย่นคิ้ว​ “เรามีลูกชายสามคนนะ”

“ใช่น่ะสิคะ​ มีแค่ครอบครัวฉันนี่แหละค่ะที่กล้ามีลูกมากขนาดนี้ในอนาคต” หลินชิงเหอกล่าวพลางถอนหายใจ​ มีครอบครัวไหนบ้างที่ไม่มีลูกมากในยุคที่มีการเพิ่มของประชากรอย่างรวดเร็วเช่นนี้?

“งั้นคราวที่แล้วคุณเข้าไปในเมืองหลวงเพื่อทำอะไรเหรอ?” โจวชิงไป๋มองภรรยา

“คุณเข้ามาก่อนค่ะ” หลินชิงเหอพาสามีเข้ามาในห้อง