บทที่ 195

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 195 เงินออมในครอบครัว บทที่ 195 เงินออมในครอบครัว โดย EnjoyBook บทที่ 195 เงินออมในครอบครัว

ทุกปีจะมีการเก็บเกี่ยวประจำฤดูร้อน​ และทุกครั้งทุกคนก็ยังคงมีความกระตือรือร้น​ไม่คลาย

หลินชิงเหอสอนหนังสือในตอนเช้าครึ่งวันและออกจากโรงเรียนในตอนบ่าย​ แม้เงินเดือนและแต้มค่าแรงจะถูกหักเหลือครึ่งเดียว​ แต่เธอก็ยังได้รับธัญพืชหยาบไม่กี่ชั่งเมื่อการเก็บเกี่ยวฤดูร้อนสิ้นสุด

ปีที่แล้วพวกเขาได้เมล็ดข้าวโพด​ ส่วนปีนี้ไม่แน่ใจว่าจะได้อะไร แต่ก็มีแนวโน้มว่าจะเป็นข้าวโพดเหมือนกัน

หลินชิงเหอไม่กังวลกับเรื่องนี้เลย​ เธอมีหน้าที่เตรียมหุงหาอาหารทุกวันอยู่แล้ว

หลายปีผ่านมานี้​โจวชิงไป๋ไม่ได้แก่ตัวเร็วนักนับตั้งแต่ที่เขาลาออกจากกองทัพอันเนื่องมาจากอาหารการกินของเขา​ เมื่อเทียบให้พี่ชายใหญ่​ พี่ชายรอง​ และพี่ชายสามมายืนข้างเขา​ มันก็เห็นความแตกต่างอย่างชัดเจน

โจวชิงไป๋อ่อนกว่าพี่ชายสามอยู่ 2 ปี​ แต่พี่ชายสามกลับดูแก่กว่าโจวชิงไป๋ถึง 5 ปี​ เขาแก่ตัวเร็วกว่าอย่างเห็นได้ชัด

การทำเกษตรกรรมเป็นงานใช้พลังงานหนักตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เหนือสิ่งอื่นใดคือพวกเขาก็ใช้ชีวิตกันอย่างประหยัดมัธยัสถ์ด้วย แล้วพวกเขาจะไม่ทรุดโทรมยันกระดูกได้อย่างไรล่ะ?

แน่นอนว่าถ้าเทียบกับคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน พี่ชายสามนับว่ามีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีกว่า เพราะว่ามีผู้หญิงบางคนในหมู่บ้านที่ขี้เหนียวอย่างมากอยู่ พวกหล่อนคือตัวอย่างของความสุดโต่ง ทำให้สามีของพวกหล่อนเป็นลมล้มพับจากการอดอาหารขณะทำงานในแปลงนาได้

หลินชิงเหอนึกไม่ออกเลยว่าทำไมพวกเขาถึงมีความคิดแบบนี้

อย่าว่าแต่ในชนบทเลย แม้แต่ในเมืองก็ตาม หากหัวหน้าครอบครัวล้มลงมันก็เท่ากับว่าฟ้ากำลังจะถล่ม การทำให้สามีของตัวเองอดอาหารจนถึงขั้นนี้ได้มันไม่ใช่การอยู่อย่างประหยัดหรอก แต่เป็นการจงเกลียดจงชังสามีทางอ้อมมากกว่า

อาหารฝีมือหลินชิงเหอเยี่ยมยอดอยู่เสมอ

ท่านพ่อโจว​ โจวชิงไป๋ และเด็ก ๆ​ ทั้งสามที่มีส่วนร่วมในการเก็บเกี่ยวประจำฤดูร้อนต่างได้ทานชุนปิ่งกันหมด

ต่อให้ตอนนี้จะเป็นฤดูร้อน​ แต่ก็ยังกินชุนปิ่งได้อยู่

ชุนปิ่งนี้อัดแน่นไปด้วยแตงกวา​ ไข่​ กุยช่าย​ ถั่ว​ และหมูที่หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ​ ก่อนนำไปผัดและใส่ในแผ่นแป้งในสภาพพร้อมทาน​ นอกจากนี้ยังมีซุปกระดูกหมูที่ใส่ไว้ในมิติขณะปั่นจักรยานมาที่แปลงนาก่อนจะนำออกมาใส่ตะกร้าเมื่อถึงที่แล้ว

เทียบกับชุนปิ่งที่พวกเขากินแล้ว​ อาหารของคนอื่นก็ดูธรรมดาไป

ที่ดีขึ้นมาหน่อยก็เป็นแป้งจี่ที่ทำจากแป้งสองชนิดกับหมั่นโถวแป้งผสมที่มีแป้งสาลีขาวเพียงเล็กน้อย​คู่กับผักดอง​ ส่วนของคนที่แย่หน่อยก็เป็นแป้งจี่กับน้ำเปล่า

มันเป็นแบบนี้เสมอ​ นับจากเวลาที่พวกเขาทำงานอีกครั้งในตอนเที่ยงจนถึงตอนพักงานในช่วงบ่ายแล้ว​ ทุกคน​ล้วนหิวจนไส้กิ่วแทบติดกับสันหลังเลยทีเดียว

ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าพวกเขากินกันอย่างไร​ แม้แต่ท่านพ่อโจว​ โจวชิงไป๋​ และเด็กชายทั้งสามที่กินมาอิ่มท้องก็ยังรู้สึกหิวเช่นกัน

โชคดีที่พวกเขาทั้งหมดรู้ว่าในทันทีที่กลับถึงบ้าน​ มันก็จะมีน้ำแกงหอม ๆ​ หมั่นโถวนุ่ม ๆ​ นึ่งใหม่ ๆ​ และอาหารแสนอร่อยหลายชนิดรอคอยพวกเขาอยู่

สามวันระหว่างการเก็บเกี่ยวฤดูร้อน​ โจวชิงไป๋ก็กลับมาพร้อมกับหิ้วกระต่ายตัวหนึ่งมาด้วย

เป็นเรื่องปกติที่โจวชิงไป๋จับกระต่ายมาเป็นอาหารได้ในช่วงการเก็บเกี่ยวฤดูร้อนกับการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง​ ในหลายปีที่ผ่านมามีปีไหนที่เขาจับไม่ได้บ้างล่ะ?

ในเมื่อเขาจับมาได้ตัวเดียว​ หลินชิงเหอก็ย่อมไม่แบ่งให้ใคร​ เธอให้โจวชิงไป๋จัดการชำแหละมันก่อนที่เธอจะนำไปตุ๋น

และก็เป็นอีกครั้งที่คนหลายคนจะมานั่งยอง ๆ​ อยู่ตรงมุมใดมุมหนึ่งพร้อมกับชามข้าว​ หากพวกเขาได้กลิ่น​อาหาร​ มันก็ให้ความรู้สึกว่ากินข้าวได้มากขึ้น

“ฝีมือการทำอาหารของคุณครูหลินช่างไร้เทียมทานจริง ๆ”

คนที่เดินผ่านหน้าบ้านอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจลึกและเอ่ยแสดงอารมณ์ออกมา

ต่อให้ผู้หญิงบางคนจะได้เนื้อมาทำอาหาร​ แต่พวกหล่อนก็ยังทำอาหารสู้เธอไม่ได้​ พวกหล่อนขาดทักษะการทำอาหารโดยสิ้นเชิง​เมื่อเทียบกับฝีมือการทำอาหารของหลินชิงเหอที่เลื่องลือไปทั่วหมู่บ้าน

หลังกินอาหารแสนอร่อยเสร็จ​ เจ้าสามก็เปิดประตูบ้านออกไปเล่นโดยมีซูเฉิงน้อยติดตามไปด้วย

การได้กินอาหารแสนอร่อยเช่นนี้​ทำให้ต้องปิดประตูทุกครั้ง​ ไม่อย่างนั้นมันก็จะสร้างความเกลียดชังเอาได้

เจ้าสามกับซูเฉิงน้อยออกไปเล่นนอกบ้านขณะที่โจวเซี่ยรออยู่ตรงหน้าบ้า​นแล้ว​ เมื่อเขาเห็นเจ้าสามออกมา​ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง​ พร้อมกับเอ่ยรัวเร็ว​ “เจ้าสาม​ ยังมีเนื้อกระต่ายเหลืออยู่ไหม?”

“แน่นอนว่ามันไม่เหลือแล้วครับ​ ทุกคนกินกันหมดแล้ว​ พี่ไม่กลับไปกินข้าวที่บ้านเหรอครับ?” เจ้าสามถาม

“ฉันกินมาแล้วล่ะ​ แต่ว่ามันไม่มีเนื้อเลย” โจวเซี่ยถอนหายใจเมื่อได้ยินว่าเนื้อกระต่ายหมดเกลี้ยงแล้ว