บทที่ 202​

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 202​ จะไม่สร้างปัญหาในทุกที่ บทที่ 202​ จะไม่สร้างปัญหาในทุกที่ โดย EnjoyBook บทที่ 202​ จะไม่สร้างปัญหาในทุกที่

ถ้าให้พูดจากความคิดของเขา​ เขาต้องยอมรับว่าสะใภ้สี่เป็นคนที่ใช้จ่ายอย่างอิสระที่สุดในหมู่สะใภ้ทั้งสี่

สะใภ้อีกสามคนที่เหลือไม่อาจเทียบเธอได้เลย

เธอสุรุ่ยสุร่าย​ก็จริง​ แต่เธอก็หาเงินเก่งด้วย

ด้วยเงินเดือนที่มากกว่า 10 หยวนต่อเดือนแถมแต้มค่าแรงจำนวนหนึ่ง​ เด็กทุกคนในบ้านต่างเติบโตขึ้นเป็นอย่างดี

และเธอก็ให้การปฏิบัติแก่สองสามีภรรยาชราอย่างเท่าเทียมกันกับคนในบ้านของเธอ

อะไรที่พวกเขากิน​ พวกเขาสองคนก็ได้กินด้วย​ ต่อให้เขาจะกินจุในปริมาณมาก ๆ​ เธอก็ไม่ว่าอะไร​ สักคำเดียวก็ไม่มี​ แต่กลับทำ​อาหารมากขึ้นในครั้งต่อไปแทน

พูดตามตรงก็คือในอดีตเขาและภรรยารักใคร่ลูกชายคนเล็กมากที่สุด แต่ก็ยังไม่ทิ้งลูกชายอีกสามคนที่เหลือ​ สิ่งที่ควรให้ก็ให้ไป​ ไม่เหมือนคนพวกนั้นที่ลำเอียงอย่างไม่มีที่สิ้นสุดหรอก

ในอดีตพวกเขาวางแผนว่าอนาคตจะมาอยู่กับครอบครัวของลูกชายคนที่สี่​ แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่กล้าหวังที่จะทำแบบนี้หลังเห็นการกระทำของสะใภ้สี่แล้ว

เธอเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างไม่คาดคิดในตอนที่ลูกชายคนที่สี่กลับมาบ้าน

ท่านพ่อโจวคาดการณ์​ว่าตราบใดที่ลูกชายสี่อยู่ที่บ้าน​ สะใภ้สี่ก็ไม่กลับไปทำตัวแบบเดิม

ดังนั้นท่านพ่อโจวจึงรู้สึกว่าตัวเขาและภรรยาจะยังมีชีวิตต่อไปได้

“คุณปู่​ กลับมากินถั่วเขียวต้มได้แล้วครับ”

หลังจับเข่านั่งคุยกับคนอื่นเป็นเวลานาน​ เจ้าสามก็ออกมาเรียกเขาโดยตะโกนเรียกอยู่ไกล ๆ​

“คุยกันแค่นี้ก่อนนะ​ ฉันไปกินถั่วเขียวต้มก่อนล่ะ” ท่านพ่อโจวเอ่ยแล้วก็ลุกขึ้น

ผู้เฒ่าคนอื่นๆ ​ ในวัยเดียวกันต่างถอนหายใจ

เป็นเรื่องจริงที่ต่างคนต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง​ ทำไมพวกเขาถึงไม่โชคดีแบบนี้บ้างนะ?

พวกเขารู้ว่าตอนนี้ท่านพ่อโจวทำงานได้ค่าแรงแค่ 6 แต้มแล้ว​ ในขณะที่พวกเขายังคงทำงานได้ค่าแรง 10 แต้มกันอยู่​ แต่นั่นก็ช่วยไม่ได้​ พวกเขาต้องทำงานให้ได้เยอะ ๆ ​ในตอนนี้ที่ยังทำงานได้อยู่ถูกไหมล่ะ?

ไม่อย่างนั้นแล้วในอนาคตพวกเขาต้องถูกรังเกียจแน่

หลังกินถั่วเขียวต้มแล้ว​ ท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวก็พาซูสวิ่นน้อยที่ยังเล็กอยู่กลับไปที่บ้านตระกูลโจวเพื่ออาบน้ำและนอนพักผ่อน

หลังเวลาอาบน้ำเสร็จตอนหนึ่งทุ่มเท่านั้น​ ทั้งท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวก็ยังไม่เข้านอน​ พวกเขาปูเสื่อนั่งอยู่ที่ลานบ้านขณะปล่อยให้ซูสวิ่นน้อยเล่นอยู่ครู่หนึ่ง

“พ่อครับ​ พ่อรู้สึกไม่สบายอะไรตรงไหนบ้างเหรอครับ” พี่ชายใหญ่เดินมาหาและตรวจดูร่างกายของคนเป็นพ่อหลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จ

“ฉันจะรู้สึกไม่สบายอะไรกันล่ะ?” ท่านพ่อโจวอึ้งไปและถามกลับ

“แกไปได้ยินเรื่องนั้นจากไหนน่ะ? พ่อแกไม่มีตอนไหนสุขสบายดีเท่ากับตอนนี้อีกแล้วล่ะ” ท่านแม่โจวเอ่ยอย่างหงุดหงิด​

“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ​ พอดีวันนี้ผมได้ยินมาจากคนนับแต้มค่าแรงว่าพ่อขอรับค่าแรง 6 แต้มมาได้ระยะหนึ่งแล้วน่ะครับ” พี่ชายใหญ่ตอบ

พี่ชายรองกับพี่ชายสามยังไม่รู้เรื่องนี้​ ตอนนี้พวกเขาก็อยู่ที่ลานบ้านด้วยเช่นเดียวกัน​ พอได้ยินพี่ชายใหญ่ยกประเด็นขึ้นมา​ ทั้งคู่ต่างมีท่าทีประหลาดใจและหันมาทางท่านพ่อโจวพร้อมเพรียงกัน​ “พ่อครับ​ ถ้าพ่อไม่สบายก็อย่าปิดบังกันเลยครับ”

“พวกแกไปไกล ๆ​ เลย​ ไม่อยากให้พ่อแกได้พักสบาย ๆ​ เหรอ? เขาทำงานมาชั่วชีวิตและพวกแกก็โตกันหมดแล้ว​ เราสองคนทำหน้าที่ทุกอย่างของเราหมดแล้ว” ท่านแม่โจวบอก

ตอนแรกพวกเขาไม่เข้าใจ​ แต่พอได้ยินแบบนี้ทุกคนก็เข้าใจ

“ทำไม? พวกแกมีปัญหาเหรอ?” ท่านพ่อโจวกวาดสายตามองบรรดาลูกชายทั้งสาม

“ไม่ครับ​ ไม่มีครับ” บรรดาลูกชายทั้งสามพากันส่ายหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน

พอเข้าใจแล้ว​ พี่ชายรองจึงกระซิบถามผู้เป็นพ่อ​ “พ่อครับ​ แล้วเรื่องนี้ทางครอบครัวอาสี่รู้ไหมครับว่าพ่อทำงานได้แต้มค่าแรง 6 แต้ม?”

“พวกเขารู้แล้วล่ะ” ท่านพ่อโจวตอบด้วยอาการสงบ

ท่านแม่โจวก็มีท่าทีใจเย็นเช่นกัน​ ตอนนี้นางกับคู่ชีวิตมีอายุเกือบ​ 65 ปีแล้ว

พวกเขายังคงฝืนทำงานหนักด้วยความกังวลว่าเจ้าใหญ่กับน้อง ๆ​ จะไม่สามารถแต่งภรรยาได้ ในเมื่อพ่อแม่เด็กทั้งสามไม่อาจพึ่งพาได้แล้ว​ พวกเขาก็อยากจะออกแรงช่วยอีกสักเล็กน้อย

นั้นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงยังทำงานอยู่

แต่ในขณะที่ทำ​งาน​ ทั้งสองก็ตระหนักได้ว่าสถานการณ์​ในครอบครัวของลูกชายสี่กำลังดีขึ้นในทุก ๆ​ วัน