บทที่ 227 พระเอกในนิยายต้นฉบับ

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 227 พระเอกในนิยายต้นฉบับ บทที่ 227 พระเอกในนิยายต้นฉบับ โดย EnjoyBook บทที่ 227 พระเอกในนิยายต้นฉบับ

เจ้าใหญ่ได้หยุด 1 วันระหว่างเทศกาลล่าปา เนื่องจากในยุคนี้ไม่ได้เคร่งเหมือนกับยุคต่อมา

หลินชิงเหอเองก็ได้หยุด 1 วันเหมือนกับเจ้าใหญ่ ปีนี้เธอได้รับคูปองผ้ากับคูปองอาหารเพิ่มขึ้นอีก 2 ใบจากปีที่แล้ว แต่ยังได้ธัญพืชจำนวนเท่าเดิม

เจ้าใหญ่กลับมาที่บ้าน แล้วก็เอ่ยขึ้นว่า “แม่ ผมเจอคุณน้าสามในอำเภอด้วยล่ะครับ เพราะว่าคุณตาไม่สบาย”

หลินชิงเหอพูดในใจ ชายแก่คนนั้นจะป่วยเป็นอะไรก็ไม่เกี่ยวกับฉัน แต่พอเป็นคำพูดที่ออกจากปากของเธอ หญิงสาวกลับจ้องมองเขาและเอ่ยว่า “ถ้างั้นลูกคิดว่าเราควรทำยังไงดีล่ะ?”

“จะว่าไปแล้ว แม่ส่งเงินให้คุณตาสักหน่อยดีไหมครับ?” เจ้าใหญ่เสนอ

เขายังเป็นลูกชายตัวร้ายของเธออยู่หรือเปล่าน่ะ? เธอชักนำเขาผิด ๆ งั้นเหรอ?

“เราทุกคนเป็นลูกสาวที่แต่งงานออกเรือนไปแล้ว ตอนแรกแม่ก็ไม่อยากจะสนใจพวกเขาหรอก เพราะแม่ให้ความเคารพกับพวกเขามากพอแล้ว เป็นพวกเขาเองที่ไม่รักใคร่แม่ แต่ใครปล่อยให้แม่มีลูกชายคนโตแสนกตัญญูกันล่ะ”

เจ้าใหญ่ผุดยิ้มกริ่ม หลินชิงเหอจึงพูดต่อ “ฝันไปเถอะว่าแม่จะให้เงินเขา ถ้าแม่กลับถึงบ้านแล้ว แม่จะไปหั่นเนื้อมาสักส่วนให้คุณน้าเอาไปให้แทน”

เธอยังไม่ให้พวกเขารู้ด้วยว่าเป็นฝีมือของเธอ

เจ้าใหญ่พยักหน้า วิธีนี้นับว่าเข้าท่า

“อ๋อแม่ครับ เพื่อนร่วมชั้นของผมบอกว่าเขาจะมาเล่นที่บ้านเราสักวันนะครับ” เจ้าใหญ่เอ่ยขึ้น

“จริงเหรอ เมื่อไหร่ล่ะ? ถ้าเป็นหลังการแจกจ่ายเนื้อเราก็เลี้ยงอาหารเขาได้ ไม่อย่างนั้นเขาก็จะได้กินของธรรมดานะ” หลินชิงเหอบอก

เธอไม่คัดค้านอะไรหากลูกชายจะพาเพื่อนร่วมชั้นมาที่บ้าน แถมเธอยังยินดีต้อนรับ ในเมื่อลูกชายผูกมิตรกับคนอื่นได้ เธอต้องสนับสนุนพวกเขาในเรื่องนี้

“อาหารที่เรากินตามปกติก็ไม่เลวเลยนะครับ” เจ้าใหญ่เอ่ยตามตรง

บางครั้งเพื่อนร่วมชั้นของเขาก็ชวนเขาไปกินอาหารที่บ้านของพวกเขา แต่เขาไม่เคยไปหาอีกเลยหลังจากไปครั้งหนึ่ง

เพราะอาหารที่บ้านเพื่อนสุดแสนจะธรรมดามาก ต่อให้พวกเขาจะทำอาหารที่ดีที่สุดต้อนรับเขาแล้วก็ตาม

พูดถึงเรื่องนี้แล้วเขาก็ต้องพูดถึงทักษะการทำอาหารของคุณอาซู

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมโจวเสี่ยวเม่ยถึงอวบอ้วนขึ้นถึงขนาดนี้ระหว่างอยู่ในช่วงพักฟื้นร่างกายหลังคลอด ฝีมือการทำอาหารของซูต้าหลินนับว่าเสมอกับหลินชิงเหอเลยทีเดียว

เขาสามารถทำอาหารอร่อย ๆ ได้ทุกอย่าง

หลังคุ้นเคยกับอาหารที่คุณอาทำแล้ว เจ้าใหญ่ก็กินอาหารที่บ้านเพื่อนไม่ลงเลยแม้แต่คำเดียว

หลังจากไปเยี่ยมเพียงครั้งเดียวเขาก็ไม่ไปอีก

เขาเห็นได้ว่าไม่ทุกคนที่เต็มใจทำอาหารเหมือนกับแม่ของเขา เงินทั้งหมดที่ครอบครัวของเขาหามาได้ล้วนทุ่มไปกับอาหารการกิน

แน่นอนว่าเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้อื่น ๆ ก็มีไม่ขาดเช่นกัน

เจ้าใหญ่ยังตกอยู่ในห้วงอารมณ์ของตัวเองอยู่

หลินชิงเหอยิ้ม เธอชอบสิ่งที่ได้ยิน ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เพื่อนลูกชื่ออะไรล่ะ? แล้วเขาจะมาเมื่อไหร่?”

“วันมะรืนนี้ครับ เขาชื่อหานสวี้เจี๋ย” เจ้าใหญ่ตอบ

หลินชิงเหอได้ยินก็แทบจะสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไป เธอจ้องมองลูกชายคนโต “ลูกบอกว่าเพื่อนลูกชื่ออะไรนะ?”

“หานสวี้เจี๋ยครับ” เจ้าใหญ่หันมองแม่ของเขา “แม่รู้จักเขาเหรอครับ?”

“อ๋อ หานสวี้เจี๋ยนี่เอง แม่จำคนผิดอย่างที่คิดจริง ๆ ด้วย” หลินชิงเหอตอบก่อนดื่มน้ำทั้งหมดในแก้วเคลือบจนหมดรวดเดียว

ไม่ เป็นไปไม่ได้ เธอต้องไม่ตกใจสิ

หานสวี้เจี๋ยนี่มันพระเอกในนิยายต้นฉบับนี่ เธอไม่คิดเลยว่าโลกจะกลมขนาดนี้ เขามาข้องเกี่ยวกับลูกชายคนโตของเธอนี่เอง

พลังของเส้นเรื่องเดิมในเรื่องนี้แข็งแกร่งเกินไปแล้ว