บทที่ 228 บรรดาสะใภ้คุยกัน

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 228 บรรดาสะใภ้คุยกัน บทที่ 228 บรรดาสะใภ้คุยกัน โดย EnjoyBook บทที่ 228 บรรดาสะใภ้คุยกัน

โจวลิ่วนีเป็นคนเริ่มประเด็นไม่อยากกินอาหารร่วมกันที่บ้านในวันสิ้นปี

“ปีที่แล้วเรากินข้าวด้วยกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมปีนี้เราไม่ทำแบบนั้นแล้วล่ะ?” โจวลิ่วนีเอ่ย

“ไม่ต้องพูดเรื่องนี้เลย หลังจากที่เธอทำตัวแบบนั้นในปีที่แล้ว ทุกคนก็หวาดกลัวกันหมด ใครจะอยากกินข้าวกับเธอล่ะ” โจวซานนียังไม่ทันพูดอะไร โจวเซี่ยก็เอ่ยขึ้นมา

โจวลิ่วนีมีท่าทางรำคาญทันที “พี่หมายความว่ายังไงคะ? ปีที่แล้วพี่เองก็กินเยอะเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? แถมงานเลี้ยงวันสิ้นปีก็ไม่ใช่แค่อาหารมื้อเดียวหรือไง?”

โจวเซี่ยไม่อยากพูดอะไรไร้สาระกับหล่อนอีก เขาวิ่งตามหาเจ้ารองหลังกินเสร็จ

หลังจากนั้นครู่หนึ่งหลินชิงเหอก็มา เธอนำลูกอมถุงหนึ่งมาด้วยและแบ่งให้กับบรรดาหลานชายหลานสาว ไม่ว่าจะมากจะน้อยก็ถือว่าเป็นสินน้ำใจอย่างหนึ่ง

“คุณอาสะใภ้สี่คะ ทำไมปีนี้คุณอาไม่มากินข้าวที่บ้านตระกูลโจวอีกล่ะคะ?” โจวลิ่วนีหยิบลูกอมไปแล้วก็ถามขึ้น

“บ้านอามีคนตั้งเยอะ ดังนั้นแยกกันกินก็น่าจะดีกว่าน่ะจ้ะ” หลินชิงเหอเหลือบมองและเอ่ยตอบบ

จริง ๆ เลย…ลิ่วนีคนนี้นี่นะ…

ช่างเถอะ หล่อนไม่ใช่ลูกสาวเธอ เธอไม่อาจทำตัวเป็นสุนัขที่เอะอะมะเทิ่งสั่งสอนหนูหรอก

โจวลิ่วนีเอ่ย “ปีนี้ครอบครัวของหนูเตรียมอาหารอร่อย ๆ ไว้เยอะมากเลยนะคะ ถ้าเรากินด้วยกันแล้วก็แบ่งให้ทุกคนได้”

ฉันเกือบจะเชื่อหนูเสียแล้วสิ หลินชิงเหอคิดในใจ

“อาสะใภ้สี่คะ ปีหน้าหนูอยากเรียนบ้าง แต่แม่ไม่ยอมให้หนูเรียนน่ะค่ะ” ลิ่วนีเอ่ย

“แม่ของหนูไม่ยอมให้เรียน งั้นหนูก็บอกพ่อของหนูสิ” หลินชิงเหอตอบ

“พ่อหนูไม่พูดอะไรเลยค่ะ คุณอาสะใภ้สี่คะ ทำไมคุณอาไม่ช่วยจ่ายค่าเล่าเรียนให้หนูหน่อยล่ะคะ? หนูโตขึ้นแล้วหนูจะตอบแทนอาอย่างแน่นอนค่ะ” โจวลิ่วนีเสนอ

“เรื่องนี้ถามแม่ของหนูก่อนนะ” หลินชิงเหอทำเพียงยิ้มและมองสะใภ้รอง

สะใภ้รองเพิ่งออกมาและยืนอยู่ตรงประตูบ้านพอดี หล่อนกวาดสายตามองโดยรอบ เห็นชัดว่ากำลังมองหาไม้เรียวอยู่ โจวลิ่วนีจึงรีบวิ่งหนีไปในทันที

หลินชิงเหอทำเพียงห้ามปรามแต่ผิวเผินว่าเด็กยังเล็กอยู่ จากนั้นเธอก็เดินมาคุยกับสะใภ้ใหญ่และสะใภ้สาม

สะใภ้ใหญ่เพิ่งได้ยินคำพูดหน้าด้านของโจวลิ่วนี หล่อนก็ลดเสียงลงต่ำ “อย่าไปสนใจลิ่วนียัยเด็กคนนั้นเลย ไม่รู้ว่าหล่อนเรียนรู้ความปลิ้นปล้อนตลบตะแลงแบบนั้นมาจากไหน หล่อนมักจะโยนทุกอย่างให้พี่สาวและไม่เชื่อฟังหลังโดนแม่ตีแล้วก็ตาม ต่อไปในภายภาคหน้าหล่อนจะเป็นยังไง?”

“เมื่อวานนี้ฉันเห็นหล่อนรับลูกอมจากเด็กชายที่ชื่อเฉินฟางด้วยนะคะ” สะใภ้สามเอ่ยพลางย่นคิ้ว

“เกิดเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?” สะใภ้ใหญ่ประหลาดใจ หลินชิงเหอเองก็ด้วย

“ฉันเห็นค่ะว่าหล่อนให้น้ำตาลกลับไป ฉันเลยไม่ได้บอกพี่สะใภ้รอง” สะใภ้สามเอ่ย

สะใภ้ใหญ่ส่ายหน้า “ยัยเด็กคนนี้เจ้าเล่ห์คดโกงเกินไปแล้ว หล่อนเป็นแบบนี้แล้วตอนโตขึ้นจะสอนได้ยังไงเนี่ย?”

หลินชิงเหอไม่มีความรู้สึกประทับใจกับโจวลิ่วนี เธอจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนามาคุยเรื่องผลผลิตในที่ต่าง ๆ ของปีนี้ ซึ่งเธอได้ยินเรื่องนี้มาจากโจวชิงไป๋ตอนที่เขากลับมาบ้าน

โจวชิงไป๋เดินทางไปประชุมในอำเภอกับฝ่ายผลิตเพื่อรายงานผล แม้เขาจะไม่ได้รับค่าตอบแทน แต่ทุกคนก็ให้ความเคารพนับถือเขามากขึ้น

โตยทั่วไปแล้วเธอได้ยินมาว่าฝ่ายผลิตอื่นไม่ได้ส่งมอบส่วนแบ่งสาธารณะและได้รับแจกสิ่งของบรรเทาทุกข์แทน

“ไม่ใช่ว่าจะชมตัวเองนะ แต่ฝ่ายผลิตของเราเป็นส่วนน้อยนักที่สามารถทำงานด้วยกันได้จริง ๆ” สะใภ้สามให้ความเห็นหลังจากฟังจบ

“ก่อนหน้านั้นไม่ได้กลมเกลียวกันแบบนี้หรอก ตอนนั้นทุกคนกำลังอดอยากจนแทบบ้าและไม่กล้าที่จะขี้เกียจเลยน่ะสิ” สะใภ้ใหญ่เอ่ย หล่อนแต่งงานเข้าตระกูลโจวเป็นคนแรก ๆ

“พวกเธอคุยเรื่องอะไรกันไม่เห็นเรียกฉันมาร่วมคุยด้วยเลย” สะใภ้รองมาพร้อมกับตะกร้าใส่ไหมพรมใบหนึ่ง หล่อนอยากจะถักมันเป็นเสื้อกันหนาว

หลินชิงเหอหยิบเมล็ดแตงให้หล่อนหนึ่งกำมือ “พอดีฉันเห็นว่าพี่ใส่ผ้ากันเปื้อนอยู่น่ะค่ะก็เลยรู้ว่ายุ่ง แต่ฉันรู้ว่าทันทีที่พี่เสร็จงานแล้วพี่ก็จะมาที่นี่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะถักเสื้อหรอกนะคะ แทะเมล็ดแตงนี่ก่อนเถอะค่ะ รสพะโล้เลยนะคะ”