บทที่ 237 เพื่อนร่วมหอพัก

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 237 เพื่อนร่วมหอพัก บทที่ 237 เพื่อนร่วมหอพัก โดย EnjoyBook บทที่ 237 เพื่อนร่วมหอพัก

ไม่ใช่แค่เหล่าบัณฑิตในหมู่บ้านโจวเจี่ยเรียกร้องขอหย่า ในฝ่ายผลิตอื่น ๆ ก็เป็นเหมือนกัน

ต้องบอกว่าปัญหานี้เกิดขึ้นเป็นไฟลามทุ่ง แต่ถึงอย่างนั้นตระกูลโจวก็ไม่ได้ข้องเกี่ยวอะไร

ท่านแม่โจวรู้สึกอารมณ์ปั่นป่วนขึ้นมาเล็กน้อย ขอบคุณที่สะใภ้สี่เป็นคนเด็ดขาดพอ ไม่อย่างนั้นหากเจอกับปัญหาตอนนี้แล้ว พวกเขาจะแบกหน้าไปคิดบัญชีกับใคร?

ความตั้งใจของเหล่าบัณฑิตไม่อาจสั่นคลอนได้ แม้แต่ลูกเขยคนหนึ่งของหัวหน้าหมู่บ้านก็ขอหย่าจากภรรยา

แต่เขาสัญญาว่าหากสอบผ่านแล้ว เขาจะกลับมารับภรรยากับลูก ๆ ไปอยู่ด้วยกัน

ใครจะรู้ว่าคำสัญญานี้จะเป็นจริงหรือไม่

หลินชิงเหอกับเจ้าใหญ่ได้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งในปี 1978

เธอบอกให้เจ้าใหญ่เรียนตามหลักสูตรปัจจุบัน แต่ตัวเธอเองกลับมีแผนของตัวเอง

ถ้านับตามมหาวิทยาลัยตอนนี้ เธอจะจบการศึกษาภายใน 4 ปี บางสาขาวิชาอาจใช้เวลาถึง 5 หรือ 6 ปี ซึ่งหลินชิงเหอไม่อยากเสียเวลามากขนาดนั้น

ต่อให้เธอเรียนตามหลักสูตร มันก็คงจะไม่ล่าช้าเกินไปนัก แต่หลินชิงเหออยากหาเงินแล้ว

การปฏิรูปและการผ่อนปรนต่าง ๆ จะเริ่มขึ้นในปีนี้ ทุกปีนับจากนี้ไปก็จะเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง

หลินชิงเหอจึงทุ่มเทกับการเรียน

เธออยู่ในภาควิชาภาษาต่างประเทศ เดิมทีเจ้าใหญ่เองก็อยากเรียนภาษาต่างประเทศเหมือนกับแม่ แต่หลินชิงเหอปฎิเสธเพราะเห็นว่าเจ้าใหญ่ถนัดภูมิศาสตร์มากกว่า

หลินชิงเหอจึงให้เขาเรียนในภาควิชาภูมิศาสตร์ และสอนภาษาอังกฤษให้เขา

หลังเจ้าใหญ่เรียนรู้ส่วนของเขาแล้ว เขาก็จะมาหาแม่ที่ชั้นเรียนเพื่อให้รู้สึกอุ่นใจ

นักศึกษาอายุน้อยอย่างเจ้าใหญ่นับว่าหายาก แม้แต่ในสถานที่อย่างมหาวิทยาลัยปักกิ่ง นอกจากนี้เขายังเรียนเก่ง พูดจาฉะฉาน เข้าสังคมเก่ง และหน้าตาหล่อเหลา ทำให้อาจารย์และนักศึกษาในมหาวิทยาลัยปักกิ่งชอบเขามาก

และพวกเขาก็รู้ด้วยว่าหลินชิงเหอที่พูดภาษาต่างประเทศได้คล่องแคล่วเป็นแม่ของเขา

ทั้งสองแม่ลูกสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้ ต้องบอกว่าเป็นตำนานของมหาวิทยาลัยเลยทีเดียว

หลินชิงเหอเตือนเจ้าใหญ่ว่าอย่าหักโหมเรียนเกินไปนักและไปเล่นบาสเกตบอลหรือออกกำลังกายทุกวัน ส่วนตัวเธอเองก็ขลุกอยู่ในห้องสมุดตอนที่มีเวลาว่าง

บางครั้งเธอก็จะไปนั่งที่นี่ทั้งวัน ความตั้งใจเรียนทำให้บรรณารักษ์ชราในห้องสมุดมองเธออย่างชื่นชม

วันนั้นเองหลินชิงเหอเข้าห้องสมุดสายจนเกือบจะไม่มีที่นั่ง

เธอไม่ใช่คนเดียวที่ตั้งใจเรียน นักศึกษาคนอื่น ๆ ก็ขยันหนักมากเหมือนกัน ทุกคนต่างพยายามเรียนอย่างหนักเท่าที่จะเรียนได้

บรรณารักษ์ชราที่ดูแลห้องสมุดจึงให้ที่นั่งกับเธอ “สหายร่วมชั้นคนนี้มานั่งตรงนี้เถอะ ยังมีที่ว่างอยู่”

หลินชิงเหอจึงเดินไปนั่งและเอ่ยขอบคุณเขา

“ผมได้ยินมาว่าคุณไม่เคยไปเรียนในโรงเรียนมาก่อน แค่เข้าเรียนวิชาวรรณกรรมไม่กี่วัน จากนั้นก็เรียนรู้เนื้อหาส่วนที่เหลือด้วยตัวเองอย่างนั้นเหรอครับ?” บรรณารักษ์ชราถาม

“ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันอยากเรียนหนังสือมาก แต่พ่อแม่ไม่ให้เรียน หลังจากนั้นฉันก็โชคดีได้เจอสามีของฉัน ก่อนที่เขาจะได้รับบาดเจ็บและยังไม่ลาออกจากกองทัพ ฉันก็ได้เงินเดือนจากเขา เลยขี้เกียจและไม่ทำงาน ฉันเก็บตัวอยู่ที่บ้าน เลี้ยงดูลูก ๆ และเรียนหนังสือไปด้วยน่ะค่ะ”หลินชิงเหอตอบ

เธอไม่ได้เป็นคนบอกเรื่องนี้เอง ต้องเป็นเจ้าใหญ่เด็กตัวเหม็นคนนั้นแน่ที่พล่ามเรื่องนี้

เขาอยากให้คนรู้กันทั่วว่าเธอเป็นแม่ของเขาและยังมีสามีและลูกชายที่สองอยู่ที่บ้าน

หลินชิงเหอจึงปล่อยให้เขากระทำตามใจ เธอโดดเด่นเกินไปจริง ๆ ไม่นานนักหลังเริ่มการเรียนการสอนก็มีคนบางคนส่งจดหมายสารภาพรักให้เธอแล้ว