บทที่ 238 กลับไปหาสามีของเธอ

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 238 กลับไปหาสามีของเธอ บทที่ 238 กลับไปหาสามีของเธอ โดย EnjoyBook บทที่ 238 กลับไปหาสามีของเธอ

สีหน้าของหวังลี่มืดครึ้มไป

หลินชิงเหอยิ้มและเอ่ยขึ้น “เราอยู่หอเดียวกันและทุกคนต้องอยู่อย่างนี้ไปอีกหลายปีนะ ก็ต้องรู้จักสิ่งที่ควรทำกับไม่ควรทำกันบ้าง ฉันว่าทุกคนน่าจะรู้ดีเพราะโต ๆ กันหมดแล้ว”

“ถ้าเธอไม่ขออนุญาตก่อนก็เท่ากับว่าขโมย!” หวังลี่แค่นเสียง

“เธอพูดอะไรน่ะ? ฉันจะขโมยได้ยังไง?” เฉินเสวี่ยรีบแย้งกลับอย่างไม่พอใจ “สบู่ของฉันหมด ฉันก็แค่ยืมของเธอ ทุกคนอยู่ในหอเดียวกันหมด ทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ด้วย?”

“แล้วเธอขอฉันหรือยังล่ะ? ฉันอนุญาตให้ใช้หรือเปล่า? เธอใช้ของของฉันโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตแล้วฉันบอกเธอไม่ได้เหรอ” หวังลี่แค่นเสียง

“แค่ครั้งเดียวเอง ไม่ต้องโมโหขนาดนี้ก็ได้” เพื่อนร่วมหออีกคนหนึ่งหว่านล้อม

“ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ใช้ครั้งเดียว สบู่เป็นของใช้ส่วนตัว เหมือนแปรงสีฟันกับแก้วน้ำ ที่เธอจะมาใช้โดยไม่ขออนุญาตไม่ได้” หลินชิงเหอเอ่ยอย่างเป็นกลาง

เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นกับเธอครั้งหนึ่งเหมือนกัน ครั้งนั้นทำให้เธอรู้สึกรังเกียจเพราะไม่รู้ว่าใครมาใช้ หลังจากนั้นเธอจึงเก็บกลับไปทุกครั้งหลังใช้งานเสร็จแล้ว

“พวกเธอสองคนอยู่ด้วยกันตลอดก็ต้องเข้าข้างกันอยู่แล้วนี่” เฉินเสวี่ยขบฟัน

“อย่าเปลี่ยนประเด็นนะ ตอนนี้เธอใช้ของของหวังลี่ เธอไม่คิดจะขอโทษหน่อยเหรอ? และสัญญาว่าจะคราวหน้าจะไม่ใช้ของของคนอื่นได้ไหม?” หลินชิงเหอบอก

เธอสงสัยว่าเฉินเสวี่ยน่าจะเป็นคนที่ใช้ของของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาตเมื่อคราวที่แล้ว คนพวกนี้ช่างน่ารำคาญจริง ๆ พวกเขาอยากจะมาใช้ก็แค่บอกก่อนก็ได้ หากอีกฝ่ายยินยอมก็ยืมได้ หากไม่ยอมก็แค่ถอย

หลินชิงเหอพบว่านิสัยใช้ของใช้ของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นนิสัยที่น่ารังเกียจอย่างหนึ่ง

“ขอโทษเดี๋ยวนี้นะ!” หวังลี่กวาดสายตามองเฉินเสวี่ย

โดยไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเฉินเสวี่ยไม่เต็มใจ แต่ในที่สุดหล่อนก็เอ่ยขอโทษเสียงแข็งราวกับใครบางคนทำผิดกับหล่อน

หลินชิงเหอเก็บของใช้ของตัวเองกลับไปและเดินออกไปกินข้าว

“ไปสอนหนังสือที่ชนบททั้งหลายปีแต่หล่อนยังมีพฤติกรรมแบบนี้อีก เหมือนมีใครติดหนี้หล่อนมาเลย” หวังลี่เอ่ยเยาะ

หลินชิงเหอหัวเราะในลำคอ จากนั้นเธอก็รู้สึกสับสนเล็กน้อยจึงเอ่ยขึ้น “เธอไม่ใช่สาวรุ่นแล้วนะ ทำไมยังโสดอยู่?”

“โสดอะไรกันล่ะ? ฉันไม่รู้ว่าหล่อนวางแผนอะไรอยู่ตอนที่บอกว่ายังไม่แต่งงาน” หวังลี่กระซิบ

“เธอหมายความว่ายังไง?” หลินชิงเหออึ้งไป

“มีบางคนที่อยู่ในภาควิชาเดียวกับเรามาจากตำบลเดียวกับหล่อนรู้จักหล่อนอยู่ล่ะ สามีของหล่อนเป็นลูกชายของผู้อำนวยการชุมชนและหล่อนก็มีลูกชายกับลูกสาวอย่างละคนแล้ว” หวังลี่บอก

“หล่อนมีลูกแล้วแต่ก็ยังทำแบบนี้เหรอ?” หลินชิงเหอย่นคิ้ว

เมื่อหวังลี่เห็นว่าไม่มีใครอยู่ หล่อนก็ลดเสียงลงต่ำ “เมื่อวานนี้ฉันเห็นหล่อนใกล้ชิดกับผู้ชายคนหนึ่งมากเลยนะ”

เอ่ยถึงจุดนี้ หลินชิงเหอก็รู้แจ้ง

“หล่อนไม่อยากให้คนอื่นรับรู้อดีตของตัวเองและเริ่มต้นชีวิตใหม่สินะ” หลินชิงเหอเอ่ย

ครั้งนี้เป็นหวังลี่ที่อึ้งไป “หมายความว่ายังไงกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่?”

“ก็หมายถึงการทิ้งสามีและลูก ๆ น่ะสิ” หลินชิงเหอเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

หวังลี่อึ้งไป แม้หล่อนจะเป็นบัณฑิตคนเมืองที่ถูกส่งไปอยู่ชนบท หล่อนก็ยังดำเนินชีวิตเรียบง่ายและหัวโบราณ เมื่อได้ยินดังนี้หล่อนถึงกับตกใจ

แต่สิ่งที่หลินชิงเหอพูดมาเป็นการคาดเดาที่ถูกต้อง ไม่อย่างนั้นแล้วเฉินเสวี่ยจะเที่ยวบอกคนอื่นว่าหล่อนโสดทำไมล่ะ?

และยังมีปฏิสัมพันธ์กับนักศึกษาชายคนอื่น ๆ ด้วย!

“เป็น…เป็นไปได้ยังไง?” หวังลี่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้

หล่อนรับไม่ได้จริง ๆ