บทที่ 249 พักผ่อนพอหรือยัง?

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 249 พักผ่อนพอหรือยัง? บทที่ 249 พักผ่อนพอหรือยัง? โดย EnjoyBook บทที่ 249 พักผ่อนพอหรือยัง?

ในตอนนี้เอง ท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวกำลังนอนหลับอยู่ที่บ้าน

ดังนั้นจึงเหลือแค่ครอบครัวของพวกเขาเท่านั้นที่อยู่ที่นี่

หลินชิงเหอไม่มีพลังพอที่จะจัดสรรงานการอะไรทั้งนั้น เธอจึงปล่อยให้ลูกชายเป็นคนดูแล หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องพร้อมโจวชิงไป๋ ตอนนี้เตียงเตาในห้องกำลังเผาไหม้ได้ที่จนรู้สึกอุ่นสบาย หลินชิงเหอถอดชุดเทอะทะของเธอออกก่อนก้าวขึ้นเตียงแล้วเอนตัวลงนอน

โจวชิงไป๋เริ่มนวดตัวให้เธอ หลินชิงเหอส่งเสียงครางอย่างสบายตัวพร้อมกับเอ่ยขึ้น “ฉันไม่ได้กลับมาเสียเปล่าจริง ๆ ค่ะ อย่างน้อยก็มีคุณที่ใส่ใจฉัน”

โจวชิงไป๋หัวเราะในลำคอเบา ๆ และเอ่ยตอบ “คุณอาบน้ำสักหน่อยแล้วเข้านอนเร็ว ๆ เถอะ”

“ค่ะ” หลินชิงเหอเหนื่อยมากจริง ๆ ต่อให้เธอซื้อตั๋วรถไฟตู้นอนที่นอนสบายแล้วก็ตาม ก็ยังไม่สามารถผ่านช่วงเวลาของการนั่งรถที่ยาวนานเหล่านั้นไปได้อย่างสบายตามที่คาดหวัง

เจ้ารองต้มน้ำให้แม่ตนอาบด้วยความรวดเร็ว

ที่บ้านมีถังน้ำใบใหญ่อยู่สองใบ ใบหนึ่งของโจวชิงไป๋กับหลินชิงเหอ และอีกใบหนึ่งเป็นของเด็ก ๆ ทุกคน ซึ่งถังแต่ละใบไม่เคยถูกใช้สลับกันเลย

หลินชิงเหอลงอาบน้ำอย่างสบายใจโดยไม่ลังเล​ แถมโจวชิงไป๋ยังอาสาขัดหลังให้เธอด้วย

แม้คู่รักทั้งสองจะไม่ได้เห็นหน้ากันมานานมากแล้ว​ แต่หลินชิงเหอก็ไม่ได้อยู่ในอารมณ์นั้นเลย​ ส่วนโจวชิงไป๋นั้นเห็นใจภรรยาจนไม่มีความคิดจะทำเรื่องแบบนั้นในตอนนี้

เมื่อทั้งคู่เดินออกมาพร้อมกัน​ ลูกชายทั้งสามกลับส่งยิ้มมีเลศนัยให้

“แม่ไม่อยากยุ่งกับลูก ๆ​ แล้ว” หลินชิงเหอโบกมือ​ เธอเหนื่อยเกินไปจริง ๆ

โดยไม่ต่อล้อต่อเถียง​อะไรทั้งสิ้น​ เธอเดินกลับไปนอนในห้องพร้อมกับโจวชิงไป๋

การได้นอนพักหลังอาบน้ำเสร็จช่างสบายอะไรอย่างนี้​ ไม่นานนักหลินชิงเหอก็หลับไป

สำหรับโจวชิงไป๋แล้ว​ การที่ภรรยากลับมาในคืนนี้นับเป็นเรื่องน่าประหลาดใจอย่างใหญ่หลวง​ โดยไม่ได้รู้สึกกังวลใจหรือพูดอะไร​ เขาก็นอนกอดภรรยาหลับไป

หลินชิงเหอนอนหลับสบายทั้งคืน​ ตั้งแต่สามทุ่มของเมื่อคืนจนถึงเก้าโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น​ จากนั้นเธอถึงตื่นนอน

เมื่อเธอตื่นขึ้น​ เสียงของท่านแม่โจวก็ดังมาจากด้านนอกห้องแล้ว

หลังมองดูนาฬิกา​ เธอก็รู้ว่าตอนนี้ได้เวลาแล้ว แต่เตียงนอนช่างอุ่นสบายเหลือเกินจนหลินชิงเหอต้องนอนเอกเขนกต่อ เธอรู้สึกไม่อยากลุกจากที่นอนเลย

หลังจากนั้นโจวชิงไป๋ได้เข้ามาและพบว่าภรรยาของเขาตื่นแล้ว

“ภรรยาครับ” โจวชิงไป๋รู้สึกตื่นเต้นขณะเดินมาหา

เมื่อคืนนี้หลินชิงเหอเหนื่อยมากจนไม่ได้พูดคุยอะไรกับเขา​ จึงเป็นปกติที่คู่รักคู่นี้จะได้สนทนากันตามประสา

หลังคนทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่ครู่หนึ่ง​ โจวชิงไป๋ก็ลุกออกไปแล้วนำโจ๊กมาให้ภรรยา

โจ๊กเนื้อแดงส่งกลิ่นหอมอย่างมาก​ จากนั้นหลินชิงเหอจึงเอ่ยขึ้น​ “ฉันไปแปรงฟันก่อนนะคะ”

เธอลุกขึ้นไปแปรงฟัน​ ต่อจากนั้นจึงค่อยมากินอาหารเช้า​ ซึ่งตอนนี้ท่านแม่โจวได้กลับไปแล้ว

“ครั้งนี้ฉันนำเป็ดย่างบางส่วนกลับมาด้วยนะคะ​ เราจะเก็บไว้เองสองตัว​ ส่วนที่เหลือก็นำไปแจกจ่ายได้ค่ะ” หลินชิงเหอบอก

จะให้ไปทั้งตัวเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก​ ครอบครัวหนึ่งได้แค่ครึ่งตัวเท่านั่นแหละ​ ที่ต้องให้ก็มีบ้านใหญ่ตระกูลโจว​ กับบ้านของพี่สาวใหญ่และพี่สาวคนรอง​ ซึ่งเรื่องนี้เธอให้เจ้าใหญ่เป็นคนปั่นจักรยานไปส่ง

ต่อให้เป็นเป็ดย่างเพียงครึ่งตัวก็นับว่าเป็นสินน้ำใจได้แล้ว​ แสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้ลืมบ้านตระกูลโจวหลังจากได้ไปศึกษาเล่าเรียน

เรื่องนี้เธอปล่อยให้เจ้าใหญ่เป็นคนจัดการ​ ตอนนี้เขาโตขนาดนี้แล้ว​ จึงเป็นธรรมดาที่เขาจะแบกรับความรับผิดชอบได้​ โดยหลินชิงเหอได้สั่งงานลูกชายทั้งหมดอย่างเป็นกันเอง

ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว​ จึงเป็นธรรมดาที่เพื่อนบ้านจะมาหา

หลินชิงเหอต้อนรับพวกเขาด้วยน้ำใจไมตรี​ ไม่มีท่าทางรังเกียจพวกเขาเลย​ ส่วนบรรดาคนที่เคยวิพากษ์วิจารณ์​เธอในเรื่องไม่สอนคนนั้นเธอก็ไม่ได้แสดงความกระตือรือร้น​มากนัก

เธอไม่ใช่คนที่จะทำดีตอบแทนคนที่เคยทำไม่ดีกับเธออยู่แล้ว

หลังยุ่งวุ่นวาย​มาทั้งวัน​ ในที่สุดวันนี้ก็จบลง

หลินชิงเหอถอนหายใจอย่างโล่งอก​ ซึ่งคืนนั้นเธอได้รับประทานอาหารร่วมกับท่านพ่อโจวและท่านแม่โจว

“เหลือคอเป็ดไว้ให้คุณปู่ด้วยนะ” หลินชิงเหอบอกเจ้าสาม

ท่านพ่อโจวชอบกินคอเป็ดมาก​ เธอจึงกันไว้ให้ผู้เฒ่าคนนี้ได้กิน

เจ้าสามได้ยินก็รีบแก้ตัว​ “รู้แล้วครับแม่​ ผมแค่กันไว้ให้คุณปู่ต่างหาก”

ท่านพ่อโจวยิ้ม​ “ถ้าหลานชอบหลานก็กินเถอะ”