บทที่ 250 อยากใช้เวลาอยู่ร่วมกับภรรยา

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 250 อยากใช้เวลาอยู่ร่วมกับภรรยา บทที่ 250 อยากใช้เวลาอยู่ร่วมกับภรรยา โดย EnjoyBook บทที่ 250 อยากใช้เวลาอยู่ร่วมกับภรรยา

วันต่อมา​ หลินชิงเหอกับโจวชิงไป๋ก็ได้ขี่จักรยานคนละคันเข้าไปในอำเภอ

เธอคืนจักรยานให้โจวเสี่ยวเหมยด้วยวิธีนี้​ จากนั้นก็พาโจวชิงไป๋ไประบายขายของที่ซื้อมาจากไห่หนาน

ตลอดการขาย โจวชิงไป๋ทำได้แค่มองดูภรรยา​ เห็นชัดว่าภรรยาของเขาเป็นระดับมืออาชีพ​ จนเขารู้สึกไร้พลังและอัศจรรย์​ใจไปพร้อม ๆ​ กัน

นาฬิกาสามเรือนถูกขายไปในตลาดมืด​ และหลินชิงเหอก็ได้เงินมา​ 600 หยวน

เดิมทีเธอวางแผนว่าจะขายนาฬิกาเรือนหนึ่งในราคา​ 220-230 หยวน แต่หลังจากคิดดูแล้ว​ เธอก็ลดราคาลง​ เพราะรู้สึกว่าสะดวกที่จะขายด้วยราคา​ 200​ หยวนมากกว่า

หลินชิงเหออารมณ์ดีอย่างมากขณะเอ่ยกับโจวชิงไป๋ “ตอนที่ฉันเดินเล่นในเมืองไห่หนานในช่วงว่าง ๆ​ มันราคาแค่ 130 หยวนเองค่ะ​ กำไรเกือบ​ 70​ หยวนเลยทีเดียว”

โจวชิงไป๋ส่งเสียง​ ‘อืม’​ ตอบรับ​ เขารู้ว่าสิ่งที่ภรรยากำลังทำอยู่คือสิ่งที่โลกอนาคตเรียกว่า​ ‘การขายเก็งกำไร’​

จุดนี้คือเรื่องใหญ่ที่สุด​ มันไม่ใช่แค่การสร้างความวุ่นวายธรรมดา​ แต่เทียบกับคนอื่น ๆ​ แล้ว​ กล่องที่ภรรยานำมาด้วยจากอนาคตถือว่าปลอดภัยกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ถึงอย่างนั้นโจวชิงไป๋ก็ยังไม่เต็มใจให้ภรรยาออกมาทำอะไรแบบนี้อยู่ดี

“อย่าเอาบรรทัดฐานทั้งหมดของผู้ชายมาตัดสินฉันนะคะ​ ฉันมีความสุขมากที่เป็นอยู่แบบนี้” หลินชิงเหอเอ่ยขณะกวาดสายตาเหลือบมองเขา

“ผมไม่ได้คิดแบบนั้นนะ” โจวชิงไป๋ปฏิเสธ

เป็นครั้งนี้เองที่หลินชิงเหอยอมให้เขาตามมา​ เดิมทีเธอไม่ได้ให้เขาตามมาในตอนที่เอาของไปขายต่อ​ แต่เขายืนกรานว่าอยากตามมาด้วย​ เธอจึงยอมให้เขามา​ แต่ก็ไม่อนุญาตให้เขาขัด

จากนั้นหลินชิงเหอก็ขายต่อนาฬิกาที่เหลืออยู่ในมือ​ ตามมาด้วยพัดลมไฟฟ้าและวิทยุ​ แล้วพวกเขาก็หาคนที่จะเป็นตัวแทนซื้อของไปขายต่อ

พวกเขาเจอเสิ่นอวี้และขายส่งสินค้าในมือให้หล่อน

จากนั้นก็ให้เสิ่นอวี้นำของไปขายต่อ

เสิ่นอวี้มีความกล้าที่จะทำ โดยเฉพาะหลังจากที่หล่อนมีลูกสองคนแล้ว​ แม้ครอบครัวของหล่อนจะมีรายได้สองทาง​ แต่ใครล่ะจะไม่อยากได้เงินมากกว่าเดิม?

หล่อนรับของเหล่านี้มาจากหลินชิง​เหอ​ หลังจากนั้นก็แค่บอกแหล่งที่มาของสินค้าว่ามาจากไหนในตอนที่จะขาย​ เรื่องนี้ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด

โดยเฉพาะในตอนนี้ที่ของขาดตลาด มันค่อนข้างไว

แน่นอนว่าหล่อนต้องระวังตัว​ จะทำตัวให้เป็นที่ผิดสังเกตไม่ได้

ทั้งหมดทั้งมวลแล้ว​ สินค้าของหลินชิงเหอก็ถูกขายออกหมดเกลี้ยง​ และได้ผลตอบแทนจำนวนมหาศาล

ขณะอยู่ที่นั่น​เธอก็ซื้อของขวัญปีใหม่กลับมาที่บ้านด้วย​ เธอไม่ได้มาอีกครั้งเว้นแต่ว่าจะเป็นวันที่ครอบครัวของเธอออกไปเที่ยวนอกบ้านในวันขึ้นปีใหม่

“ที่ไห่หนานพัฒนาเป็นยังไงบ้าง?” โจวชิงไป๋ถาม

“ที่นั่นพัฒนาไปเร็วมากค่ะ​ คุณไม่รู้หรอกว่าของบางอย่างที่นั่นไม่ต้องใช้คูปองซื้อแล้ว​ ตราบใดที่มีเงินก็ซื้อพวกมันได้ค่ะ” หลินชิงเหอตอบ

ตอนนี้เข้าสู่สิ้นปี​ 1978 แล้ว​ จะเห็นได้ว่าโลกภายนอกกำลังพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว​ แต่ละท้องถิ่นเริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมแล้ว

“ผมจะหาเวลาว่างออกไปดูสักหน่อยนะ” โจวชิงไป๋เอ่ย

“คุณไม่ต้องรีบร้อนหรอกค่ะ​ ถ้าคุณมีเวลาแค่มาหาฉันที่เมืองหลวงก็พอ” หลินชิงเหอบอก

“คุณอยากให้ผมไปเยี่ยมเหรอ?” โจวชิงไป่ถามพลางยกยิ้มเล็กน้อย

หลินชิงเหอเอ่ย​ “จริง ๆ ​แล้วฉันก็อยากนะคะ​ คุณไม่รู้หรอกว่าฉันคิดถึงคุณมากขนาดไหน​ บางคืนฉันก็ฝันถึงคุณ​ แต่ก็รู้ว่าคุณยุ่งมาก​ ยิ่งกว่านั้นการเดินทางไปกลับยังใช้เวลานาน​ เสียเวลาไปไม่ใช่น้อย”

“พรุ่งนี้ผมจะหาเวลาไปนะ” โจวชิงไป๋บอก

“ก็ได้ค่ะ”​หลินชิงเหอตอบ

ริมฝีปากของโจวชิงไป๋แสดงถึงความปิติยินดี​ จนสหายของเขาต้องเอ่ยเตือนในตอนที่เขามานั่งอยู่กับสหายในกรม

ภายในปีนี้เท่านั้น​ มันก็เกิดเหตุการณ์หลายอย่างที่บัณฑิตหนุ่มสาวหลายคนละทิ้งครอบครัวเพื่อเข้ามหาวิทยาลัย

แม้พื้นเพของสะใภ้จะอยู่ในหมู่บ้าน​ แต่เขาก็ยังต้องใส่ใจกับเรื่องนี้​ เพราะเหล่านักศึกษามหาวิทยาลัยก็มีอุบายของตัวเองซ่อนอยู่เหมือนกัน

แต่โจวชิงไป๋เชื่อใจภรรยาของเขามาโดยตลอด