บทที่ 263 โจวชิงไป๋มาเยี่ยม

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 263 โจวชิงไป๋มาเยี่ยม บทที่ 263 โจวชิงไป๋มาเยี่ยม โดย EnjoyBook บทที่ 263 โจวชิงไป๋มาเยี่ยม

ตอนนี้ไม่มีเวลาว่างเหลืออีกแล้ว

วันเวลาในมหาวิทยาลัยช่างยุ่งวุ่นวายนัก และปีนี้เมืองบ้านเกิดของเธอก็ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวง

อย่างแรกสุดก็คือบรรดาบัณฑิตหนุ่มสาวต่างพากันกลับเข้าเมือง ซึ่งหลายคนได้กลับไปแล้ว บางคนกลับโดยผ่านวิธีการของตัวเอง ขณะที่คนอื่น ๆ ยังไม่กลับและอยู่ที่นี่ชั่วคราว แต่เห็นชัดว่าพวกเขาคงไม่อยู่นานนัก

ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ พวกเขาจึงสัมผัสได้ว่าแค่ต้องรอเวลาก่อนจะกลับไปเท่านั้น

คนในหมู่บ้านต่างรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ส่งผลกระทบต่อกำลังผลิตโดยภาครวม

ความเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านก็คือพวกเขาสามารถเลี้ยงไก่ได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าตัว

ปีนี้ท่านพ่อโจวหยุดทำงานในทุ่งนาแล้ว เขาต้อนเป็ดไปเลี้ยงที่แม่น้ำแทน โดยมีท่านแม่โจวเป็นคนส่งอาหารกลางวันให้เขา เพราะไม่จำเป็นต้องเลี้ยงพวกมันอยู่ที่บ้านตลอดทั้งวัน เขาจึงมีสถานที่ให้พักผ่อนหย่อนใจ

ในตอนเย็น เขาก็ต้อนฝูงเป็ดกลับบ้าน

พวกมันเป็นแค่เป็ดรุ่นที่ยังออกไข่ไม่ได้ แต่เมื่อพวกมันโตขึ้น เขาก็จะต้องคอยตรวจตราไม่ให้พวกมันออกไข่ข้างนอกบ้าน

เดิมทีพวกเขาวางแผนจะเลี้ยงเพียง 4 หรือ 5 ตัว แต่ท่านพ่อโจวรู้สึกว่าน้อยเกินไปไม่คุ้มแรง เขาจึงขอเลี้ยงตรง ๆ ไป 7 ถึง 8 ตัว

การเลี้ยงดูพวกมันใช้ต้นทุนของครอบครัวไปไม่มากนัก แค่ต้อนพวกมันออกจากบ้านและปล่อยให้หากินปลาเล็ก ๆ กับกุ้งในแม่น้ำ หากพวกมันอยากจะเตลิดหนีจากไปก็ปล่อยมันไป

อีกอย่าง โจวชิงไป๋ก็ไม่ได้คัดค้าน ดังนั้นจึงจบลงด้วยการเลี้ยงเป็ดจำนวนมาก

ที่สวนหลังบ้านก็ยังมีไก่อีกจำนวนมากเช่นกัน

พวกเขาเลี้ยงไก่เหมือนกับคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน จึงไม่มีใครตำหนิใคร

ส่วนคนที่มีเจตนาร้ายนำเรื่องนี้ไปรายงานก็ไม่อยู่ในความสนใจของใคร หมู่บ้านโจวเจี่ยไม่ใช่ที่เดียวที่ทำแบบนี้สักหน่อย

นับตั้งแต่แก๊งค์สี่คนล่มสลาย ตอนนี้ก็ไม่เหมือนกับเมื่อก่อน

เมื่อโจวชิงไป๋กลับมาจากทุ่งนา เจ้ารองกับเจ้าสามก็เพิ่งทำอาหารเสร็จและเอ่ยขึ้น “พ่อครับ หมูสามชั้นหมักกับกุนเชียงที่แม่ทำไว้ถูกกินหมดเกลี้ยงแล้ว นับจากวันนี้เราต้องรัดเข็มขัดประทังชีพแล้วนะครับ”

ก่อนที่แม่ของพวกเขาจะจากบ้านไป เธอก็ทำหมูสามชั้นหมักไว้เป็นจำนวนมาก ซึ่งมันเก็บไว้ได้นาน พวกเขาสามารถนำมากินได้อย่างมัธยัสถ์ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมมันถึงถูกใช้ไปเมื่อเร็ว ๆ นี้

“พรุ่งนี้จะมีเนื้อมาอีกนะ” โจวชิงไป๋บอก

เขาสั่งเนื้อไว้กับเหมยเจี่ยแล้ว และจะนำมาที่บ้านในช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวันนี้

วันนี้พวกเขาจึงได้ทำอาหารอย่างเต็มที่

มีไข่คน ผัดกะหล่ำปลี และหมั่นโถว ซึ่งอาหารก็มีเท่านี้ แต่นับว่ายังเป็นมื้อที่ดีไม่น้อย

แน่นอนว่ายังห่างไกลนักเมื่อเทียบกับตอนที่แม่ของพวกเขาอยู่บ้าน

ท่านแม่โจวแบ่งอาหารส่วนของท่านพ่อโจวแยกไว้ก่อน จากนั้นนางก็กินส่วนที่เหลือพร้อมกับลูกชายและหลานชายทั้งสองก่อน คงไม่ช้ามากหรอกหลังกินเสร็จแล้วค่อยส่งอาหารให้สามี

“พ่อ เมื่อไหร่พ่อจะไปหาแม่เหรอครับ?” เจ้าสามถามขณะอยู่ที่โต๊ะอาหาร

“ช่วงนี้แกว่างเหรอ?” ท่านแม่โจวหันมามองลูกชาย

“ไม่ว่างครับ” โจวชิงไป๋ส่ายหน้า

เขาอยากไปหาภรรยาเหลือเกิน แต่ช่วงไถพรวนประจำฤดูใบไม้ผลิก็ยุ่งนัก และมันก็ใช้เวลาไปกลับนานหลายวัน ดังนั้นเขาจึงไปไม่ได้แน่นอน

แต่ถ้าฝนตกขึ้นมา เขาก็สามารถเดินทางไปได้

บางครั้งฝนจะตกเป็นเวลา 7 หรือ 8 วัน ซึ่งเหมาะเจาะที่จะเดินทางไปและกลับ

ตอนนี้โจวชิงไป๋รอคอยให้ฝนตกแล้ว จากนั้นความปรารถนาของเขาก็ถูกเติมเต็ม เมื่อถึงสิ้นเดือนพฤษภาคม อากาศก็เริ่มขมุกขมัว

ทุกคนในหมู่บ้านต่างสัมผัสได้ว่าจะมีฝนตกหนักหลังจากนั้นแน่

ในตอนนี้ต้นกล้าทั้งหลายในทุ่งนากำลังเติบโตแข็งแรง พวกมันสามารถต้านทานฝนหนักขนาดนั้นได้แล้ว โจวชิงไป๋จึงมองท้องฟ้าและมาหาผู้นำหมู่บ้าน

เขาบอกความประสงค์ที่จะขอลาหยุดงานไป