บทที่ 262 เงินค่าขนม

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 262 เงินค่าขนม บทที่ 262 เงินค่าขนม โดย EnjoyBook บทที่ 262 เงินค่าขนม

ต้องบอกว่ากรณีของเฉินเสวี่ยกับสามีของหล่อนได้สร้างผลกระทบใหญ่หลวงให้กับทางสถานศึกษา

การที่ใครก็ตามจะจัดการชีวิตครอบครัวของตัวเองล้วนขึ้นกับอิสระของพวกเขา คนอื่น ๆ ไม่อาจไปยุ่งได้หากพวกเขาต้องการหย่า ตราบใดที่ไม่ทำกันเกินไปมันก็ไม่อยู่ในความสนใจของคนอื่น ๆ

อาจารย์ของหลินชิงเหอชอบหลินชิงเหอในแบบที่เธอเป็น

หล่อนไม่ใช่คนที่หัวโบราณมากนักแต่ก็ยังยึดถือหลักการอยู่ ผู้หญิงที่ดูแลครอบครัวของเธอนับว่าเป็นผู้หญิงที่ดีเสมอ

ในต้นเดือนเมษายน ทางมหาวิทยาลัยก็ได้จัดการแลกเปลี่ยนนักศึกษากับเมืองไห่หนานอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ด้านภาษาอังกฤษ แต่เป็นคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมี

หลินชิงเหอนึกเสียใจที่เธอไปไม่ได้ ขณะที่โจวข่ายได้เข้าร่วม เขาเรียนวิชาเอกด้านคณิตศาสตร์และภูมิศาสตร์อยู่ ทั้งยังเรียนวิชาอื่น ๆ ด้วย แถมยังมีผลการเรียนยอดเยี่ยมอีกต่างหาก

ดังนั้นเขาจึงเข้าร่วมโครงการนี้

ก่อนที่เขาจะไป เขาก็บอกเรื่องนี้กับแม่ของตนเองและถามเธอว่าต้องการฝากซื้ออะไรไหม

หลินชิงเหอไม่ต้องการอะไร แต่เพื่อนร่วมหอหญิงคนหนึ่งฝากซื้อผ้าพันคอผืนใหม่

เมื่อเห็นว่าหล่อนเป็นเพื่อนร่วมหอพักของมารดา เขาก็รับปากว่าจะซื้อให้ต่อให้ความสัมพันธ์ของพวกหล่อนจะกลาง ๆ ก็ตาม เพราะหล่อนอยู่ในหอพักเดียวกับแม่ของเขา

หลินชิงเหอไม่มีอะไรอยากได้ เธอให้เงินค่าขนมจำนวนหนึ่งกับเขาไปเพื่อที่เขาจะสามารถซื้ออะไรที่อยากซื้อได้ที่นั่น

โจวข่ายกลับมาหลังจากไปที่นั่นไม่กี่วัน เขามอบผ้าพันคอให้กับเพื่อนร่วมหอพักคนนั้นของแม่ก่อนจะดึงตัวแม่มากระซิบถาม “แม่ คราวที่แล้วที่แม่ซื้อนาฬิกาให้ผม คนขายได้โกงแม่หรือเปล่าครับ? ผมไปตรวจดูมาแล้ว นาฬิกาที่แม่ซื้อให้ผมคราวที่แล้วมันราคาราวร้อยหยวนเองนะครับ”

“ก็ไม่ได้โดนโกงนี่” หลินชิงเหอเลิกคิ้ว

โจวข่ายอึ้งไป เมื่อเห็นแม่ตอบแบบนี้เขาก็ลดเสียงลงต่ำ “แม่ บอกความจริงมานะครับ แม่แอบเอาไปขายต่อหรือเปล่า?”

“เจ้าเด็กตัวเหม็นที่ไม่ตั้งใจเรียน” หลินชิงเหอดึงหูของเด็กหนุ่ม “ลูกคิดว่าแม่เป็นคนแบบนั้นได้ยังไงกัน?”

เธอขายต่อสินค้าจริง ๆ แต่ไม่สามารถให้ลูกชายล่วงรู้ได้ ไม่ใช่ว่ากลัวว่าเขาจะรับไม่ได้ ลูกชายที่เธอเลี้ยงมามีจิตใจที่เข้มแข็งอยู่แล้ว

เธอแค่กังวลว่าเขาจะอาจหาญลอกเลียนแบบเธอบ้าง

เธอมีมิติส่วนตัวอยู่ จึงไม่กลัวว่าจะถูกใครตรวจสอบ ซึ่งเธอปล่อยให้ลูกชายของเธอทำแบบนั้นไม่ได้หรอก

“แม่อย่าปิดบังผมเลย ผมตะหงิดอยู่ในใจมานานแล้ว ตอนที่อยู่ในหมู่บ้านเรา ครอบครัวเราก็มีเนื้อกินเยอะแยะ ทุกครั้งหลังสิ้นสุดการเก็บเกี่ยวฤดูร้อน แม่ก็ส่งธัญพืชไปให้คุณอาเล็ก ของพวกนั้นถูกส่งเข้าตลาดมืดทั้งหมดเลยใช่ไหมครับ?” โจวข่ายกระซิบ

“แม่คิดว่าลูกวอนโดนตีแล้วล่ะ!” หลินชิงเหอถลึงมอง

“แม่ ผมเป็นลูกชายแท้ ๆ ของแม่นะ ยิ่งกว่านั้นผมโตขนาดนี้แล้ว คิดอะไรเองได้แล้วด้วย” โจวข่ายบอก

หลินชิงเหอได้ยินก็เอ็ดลูกแบบขำ ๆ “ลูกตั้งใจเรียนไปเถอะ แม่จะไม่ทำอะไรเทา ๆ หรอกน่า ไม่อย่างนั้นผู้ชายหัวโบราณพ่อของลูกคนนั้นคงเป็นคนแรกที่คัดค้านไปแล้ว”

“พ่อไม่ใช่พ่อคนเดิมเหมือนในตอนนั้นแล้วครับ เขาถูกแม่เป่าหูเรียบร้อยแล้ว” โจวข่ายยกยิ้ม

ในอดีตพ่อของเขาอาจจะห้าม แต่หลังจากนั้นไม่ว่าแม่จะพูดอะไรเขาก็ทำตามหมด ไม่มีการคัดค้านใด ๆ

“อย่าคิดถึงสิ่งทั้งหลายที่ไม่เกี่ยวข้องและตั้งใจขยันเรียนซะ หลังเรียนจบแล้วลูกยังอยากจะเข้ากองทัพอยู่หรือเปล่า? ลูกอย่าได้นิ่งนอนใจเชียวนะ” หลินชิงเหอเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แม่ เราโตกันหมดแล้วนะครับ แม่ไม่ต้องทำอะไรแบบนี้หรอก ในอนาคตเราสามพี่น้องยังเลี้ยงดูแม่ได้ แม่ไม่ต้องทำงานหนักขนาดนี้หรอกครับ” โจวข่ายตอบเสียงจริงจัง

แม้แม่ของเขาจะไม่ยอมรับ แต่เขาก็รู้อยู่แก่ใจดี

ต่อให้เธอได้กำไรมันก็ถือว่าไม่มากนัก นอกจากนี้มันยังเป็นสินค้าของไห่หนาน มันจะไม่แพงได้อย่างไรเมื่อนำมาขายในตัวอำเภอ?

มันจะมีต้นทุนในการขนย้ายไปมาเท่าไหร่? ต้องใช้เวลากับกำลังคนมากเท่าใดกัน?

โจวข่ายรู้สึกว่าแม่ของเขากระทำการนี้ก็เพื่อความเป็นอยู่ที่ดีของครอบครัว

“แม่ไม่ต้องการให้ลูกมาเลี้ยงดูแม่หรอก พ่อของลูกเองก็เลี้ยงดูแม่ได้ ลูกรู้ไหมว่าเงินบำนาญที่พ่อได้หลังลาออกจากกองทัพมีเยอะขนาดไหน? ลูกถึงคิดว่าแม่ทำเรื่องแบบนั้น” หลินชิงเหอคำราม

“เงินบำนาญจะมีเยอะขนาดไหนกันเชียวครับ? อย่างมากก็แค่พันหนึ่ง” โจวข่ายตอบ

“สามพัน” หลินชิงเหอเหลือบมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย