บทที่ 267 เรียนหนังสือ

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 267 เรียนหนังสือ บทที่ 267 เรียนหนังสือ โดย EnjoyBook บทที่ 267 เรียนหนังสือ

เมื่อเห็นอาการของพวกหล่อนแล้ว หลินชิงเหอก็เอ่ยขึ้น “ได้สิคะ ให้พวกเขามาที่นี่ตอนสี่โมงเย็น แล้วฉันจะสอนให้จนถึงห้าโมงเย็นเลยค่ะ”

ในตอนนี้เธอเริ่มเตรียมอาหารมื้อเย็น คงไม่มีปัญหามากนักหากจะให้หลานชายกับหลานสาวร่วมโต๊ะด้วย

สะใภ้ใหญ่กัสะใภ้สามต่างดีใจ พวกหล่อนยืมยันว่าจะทิ้งไข่ไว้ที่บ้านสะใภ้สี่ และเมื่อกลับไปที่บ้าน ทั้งคู่ก็ได้ส่งอู่นีกับโจวหยางมาพร้อมกับถั่วเหลืองและเมล็ดงา

หลินชิงเหอให้เด็กทั้งคู่นำไข่กลับไป หากพวกเขาไม่นำกลับไปเธอก็จะไม่สอนหนังสือ ดังนั้นทั้งคู่จึงยอมนำไข่กลับไปด้วยดี

แล้วทั้งคู่ก็โดนแม่ของตัวเองดุ

“เก็บไข่ไว้ก็ไม่มีปัญหานะ” ท่านแม่โจวเอ่ย

หลินชิงเหอไม่อยากเอาเปรียบคนอื่น ครอบครัวของเธอไม่ได้ขาดแคลนของสิ่งนี้แม้แต่น้อย เธอตอบกลับไป “ฉันอยากให้เอากลับไปบำรุงร่างกายพี่ชายใหญ่กับพี่ชายสามน่ะค่ะ”

สามครอบครัวไม่ได้มีไข่กินเยอะนัก เธอแค่ชี้ทางให้เฉย ๆ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

เมื่อท่านแม่โจวได้ยินเธอตอบดังนี้ นางก็ไม่พูดอะไร แต่ในใจยกสะใภ้สี่ขึ้นในระดับสูงกว่าเดิม

จากนั้นหลินชิงเหอก็บอกโจวชิงไป๋ให้เขาได้รับรู้ “คุณพักอยู่ที่บ้านนะคะ ฉันไปหาเหมยเจี่ยก่อน”

“ได้ครับ” โจวชิงไป๋พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

หลินชิงเหอขี่จักรยานเดินทางมาหาเหมยเจี่ย และยังนำผ้าพันคอบางผืนไปด้วย ตอนนี้เป็นช่วงฤดูร้อนก็จริง แต่หล่อนเก็บไว้ใช้ในช่วงฤดูหนาวได้

“รบกวนเธอแล้วจริง ๆ” เหมยเจี่ยเอ่ยอย่างดีใจ

“รบกวนอะไรกันคะเหมยเจื่ย? อ๋อ ฉันอยากได้เนื้อหมูสัก 2-3 ชั่งน่ะค่ะ” หลินชิงเหอตอบ

“อยากได้ส่วนไหนบ้างล่ะ” เหมยเจี่ยพยักหน้า

“หมูสามชั้น เนื้อติดกระดูก กระเพาะหมู และลำไส้ใหญ่ค่ะ”

เหมยเจี่ยได้ยินแล้วก็ให้สัญญา “มารับที่โรงเลี้ยงหมูในตอนเช้ามืดของคืนนี้นะจ๊ะ”

“ตกลงค่ะ” หลินชิงเหอพยักหน้า

จากนั้นเธอก็กลับไป เมื่อกลับไปถึงบ้าน โจวชิงไป๋ก็อาบน้ำเสร็จแล้ว

ส่วนเจ้ารองกับเจ้าสามนั้นออกไปจับปลาไหลกับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน

“คืนนี้ต้องนอนเร็วนะคะ ตอนเช้ามืดต้องออกไปรับเนื้อหมูน่ะค่ะ” หลินชิงเหอเอ่ยพลางหยิบแตงโมที่เหลืออยู่มาเคี้ยวกิน

“คุณไปอาบน้ำเถอะ” โจวชิงไป๋จ้องมองภรรยา

หลินชิงเหอหน้าแดง จากนั้นก็กลอกตาใส่เขาและเอ่ยขัด “วันนี้คุณเหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวันแล้วนะคะ”

“ผมไม่เหนื่อยหรอก” โจวชิงไป๋จ้องมองเธอด้วยอาการสงบ

ในตอนแรกเขาหมดแรงแล้ว แต่การกลับมาของภรรยาในวันนี้ทำให้เขารู้สึกฟื้นคืนชีพ ไม่เหนื่อยแม้แต่นิดเดียว

“คุณกินนะคะ” หลินชิงเหอเหลือแตงโมส่วนที่กินค้างไว้ให้เขา จากนั้นก็ไปอาบน้ำ

โจวชิงไป๋กินแตงโมที่เหลือและซักผ้าให้ภรรยาที่ถอดเปลี่ยนแล้ว

ในช่วงต้นของความสัมพันธ์ หลินชิงเหอรู้สึกอายที่ให้เขาซักผ้าให้ แต่ตอนนี้เธอชินแล้ว

มีแต่หัวใจที่อ่อนยวบลงเมื่อเดินออกมาแล้วเห็นเขากำลังซักเสื้อผ้าให้เธอ

หลินชิงเหอสระผมครู่หนึ่งขณะอยู่ในห้องน้ำ ตอนนี้เธอกำลังเช็ดผมให้แห้ง โจวชิงไป๋ที่ซักเสื้อผ้าเสร็จไม่นานก็มาช่วยเช็ดผมให้ภรรยา

ตอนนี้มีแค่พวกเขาสองคนที่อยู่บ้าน ผู้เฒ่ายังไม่กลับมา ส่วนเด็ก ๆ ก็ออกไปจับปลาหนีชิวกับปลาไหลนา

ส่วนท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวได้กลับบ้านไปหลังกินแตงโมเสร็จแล้ว ไม่มีทางมาอีกครั้ง

หลินชิงเหอปล่อยให้โจวชิงไป๋เช็ดผมให้เธอ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสภาพแวดล้อมในเมืองใหญ่อย่างเมืองหลวงหรือไม่ ทำให้ผิวของหลินชิงเหอขาวขึ้นในทุกปีนับตั้งแต่ได้ไปศึกษาอยู่ที่นั่น

เธอเป็นคนผิวค่อนข้างขาวอยู่แล้วเมื่ออยู่ในชนบท ตอนนี้เธอกลับขาวยิ่งขึ้นไปอีก