บทที่ 307 รู้สึกหมดกำลังใจ

บทที่ 307 รู้สึกหมดกำลังใจ EnjoyBook บทที่ 307 รู้สึกหมดกำลังใจ

พวกหล่อนต่างเป็นหลานสาวของเธอทั้งหมด หากพวกหล่อนทำตัวดี ใครล่ะจะหยุดยั้งไว้

ต่อให้โจวเอ้อร์นีไม่ได้ไป มันก็ยังไม่ถึงตาของโจวลิ่วนีอยู่ดี เพราะมีทั้งโจวซานนีกับโจวซื่อนีอยู่ถัดจากนั้น

ไม่เพียงแต่พวกหล่อนทั้งหมดจะแก่กว่าหล่อน พวกหล่อนยังทำงานเป็นกันหมดด้วย

ส่วนโจวลิ่วนีล่ะ หล่อนทำอะไรได้? คุณอาสี่กับคุณอาสะใภ้สี่จากหมู่บ้านไปสร้างเนื้อสร้างตัวและไม่ได้ประสบความสำเร็จโดยง่าย เมื่อไปถึงเมืองหลวงแล้วหล่อนจะต้องช่วยเหลือพวกเขา ไม่มีทางที่จะไปถึงแล้วเป็นภาระมากกว่าเดิม

“พี่สะใภ้รองดูไม่มีความสุขเลยนะคะ” หลินชิงเหอบอก

“ก็ให้หล่อนไม่มีความสุขไปสิ เราจะทำอะไรได้อีกล่ะ?” สะใภ้สามตอบ

หล่อนจะไม่รู้จักลูกสาวของตนเองได้อย่างไร? หล่อนไม่ควรทำตัวได้คืบจะเอาศอก แล้วก็เป็นฝ่ายไม่พอใจแบบนี้ หล่อนลืมไปแล้วเหรอว่าใครเป็นคนแนะนำให้เซี่ยเซี่ยได้เข้าฝึกงานในโรงงานแปรรูปไม้?

สะใภ้รองไม่ได้กลับมา สามสะใภ้จึงพากันสนทนาด้วยความสำราญใจ

และสะใภ้ใหญ่ก็ได้ยกเรื่องค้าขายขึ้นมาเล่า “คราวที่แล้วพี่แบกไก่ไปขาย 2 ตัวล่ะ รออยู่ตั้งนานก็ขายไม่ได้สักที”

หลินชิงเหอฟังแล้วก็ประหลาดใจ “เป็นไปได้อย่างไรคะ? น้องชายฉันเก็บเงินได้ตั้งมากมาย พี่ไม่เห็นเหรอคะว่าเขาขายพวกมันออกทั้งหมด?”

สะใภ้ใหญ่เม้มปาก “พี่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกันจ้ะ”

หล่อนไม่ได้ตระหนักเลยว่าท่าทางของหล่อนดูประหม่าเกินไป และไม่ได้เอ่ยปากเรียกใครด้วย หล่อนทำเพียงแต่งตัวตามปกติและแบกไก่ 2 ตัวไปยืนหน้าโรงพยาบาล ในความคิดของคนที่เดินผ่านไปมา พวกเขาก็ต้องรู้สึกว่าหล่อนแบกไก่มาเยี่ยมญาติอยู่แล้ว

เป็นแบบนี้ใครล่ะจะเดินเข้ามาถาม?

หล่อนต้องตะโกนเรียกคนบ้าง

แล้วก็อย่าประหม่าเกินไป

“แต่ในเมื่อน้องชายสามของฉันรวบรวมไก่ไปขาย ถ้าขายให้เขาได้ก็ไม่เลวเลยนะคะ แม้เขาจะเรียกเก็บเงินบ้าง แต่มันก็ช่วยประหยัดเวลาแถมพี่ยังได้ทำงานในทุ่งนาด้วย ซึ่งฉันได้ยินคุณแม่บอกว่าปีนี้พี่ได้ที่นาเยอะแยะเลยนี่คะ” หลินชิงเหอบอก

“ปีนี้เราได้พื้นที่เยอะมาก เราเลยคิดว่าจะได้ผลผลิตดีไหมน่ะจ้ะ” พูดถึงเรื่องนี้ สะใภ้ใหญ่ก็ยิ้มออกมา

“นโยบายนี้หายากมาก เราควรขยันทำงานสินะคะ?” สะใภ้สามกล่าวเช่นดียวกัน

ทุกครัวเรือนจะทำการผลิตและจ่ายผลผลิตออกไปในปริมาณที่เหมาะสม ส่วนที่เหลือก็จะกลายเป็นของพวกเขา ใครล่ะจะไม่รู้สึกมีแรงขับเคลื่อน? ทุกคนจึงขยันทำงานเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับโครงการใหญ่ในปีหน้า

หลินชิงเหอสนทนากับสะใภ้ทั้งสองอย่างมีความสุขในด้านนี้

ส่วนโจวชิงไป๋ก็คุยกับพี่ชายทั้งสามอย่างออกรสในอีกฝั่งหนึ่ง

บรรดาผู้ชายต่างไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยมากเท่าผู้หญิง ยิ่งกว่านั้นพวกเขายังเป็นพี่น้องพ่อแม่เดียวกัน ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงยังดีมาก ผ่านมาหลายปีแล้วพี่ชายน้องชายตระกูลโจวไม่เคยผิดใจกันเลย

เมื่อได้ยินว่ากิจการของโจวชิงไป๋ในเมืองหลวงดีมาก พี่ชายคนโตก็โล่งอก “ดีแล้วที่ธุรกิจของแกเป็นไปด้วยดี ฉันเห็นว่าทางด้านนี้คุณพ่อคุณแม่เป็นห่วงแกในปีนี้มาก”

“แต่แกขายเกี๊ยวแล้วจะได้เงินสักเท่าไหร่ล่ะ? คิดทำอย่างอื่นไปด้วยจะดีกว่านะ” พี่ชายคนรองเสนอ

“ทำอย่างอื่นเป็นเรื่องยากอยู่ อยู่เมืองหลวงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ทำได้น้อยก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง” พี่ชายสามเอ่ยอย่างระมัดระวัง

“แต่พวกเราก็ยังพออยู่ได้นะครับ” โจวชิงไป๋ตอบ “ฤดูร้อนหน้าผมคิดว่าจะพาคุณพ่อคุณแม่ไปเมืองหลวงล่ะครับ”

เขาแจ้งเรื่องนี้กับพี่ชายทั้งสาม

“พาคุณพ่อคุณแม่ไปเมืองหลวง?” พี่ชายใหญ่อึ้ง “แกทำได้เหรอ?”

“ใช่แล้ว แกยังต้องพึ่งพาเมียแกเลี้ยงดูครอบครัวอยู่ที่นั่นเลย เราดูแลคุณพ่อกับคุณแม่ทางนี้ได้นะ” พี่ชายรองมีท่าทางงงงวย ถึงอย่างไรเขาก็ไม่คิดว่าร้านเกี๊ยวจะทำเงินได้มากนัก

“คุณพ่อคุณแม่อยู่บ้านที่นี่ก็สบายดีแล้ว แกวางใจเถอะ” พี่ชายสามเอ่ยอย่างงงงวยเช่นกัน

โจวชิงไป๋จึงเอ่ยตอบ “กิจการร้านผมถือว่าเป็นไปด้วยดี ผมเลยไม่มีปัญหาที่จะพาคุณพ่อคุณแม่ไปน่ะครับ”