บทที่ 308 ครอบครัวที่อยู่อย่างกลมเกลียวจะเจริญรุ่งเรือง

บทที่ 308 ครอบครัวที่อยู่อย่างกลมเกลียวจะเจริญรุ่งเรือง EnjoyBook บทที่ 308 ครอบครัวที่อยู่อย่างกลมเกลียวจะเจริญรุ่งเรือง

พี่ชายรองถึงกับอึ้ง ก่อนเอ่ยถามอย่างงงงวย “คุณพูดอะไรนะ?”

สะใภ้รองจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ให้เขาฟัง “ฉันอยากให้ลิ่วนีไปเมืองหลวงเพราะลิ่วนีอยากไป แต่สะใภ้สี่ก็ไม่ให้หล่อนไป ขณะที่เอ้อร์นีไม่ได้พูดอะไรและพี่สะใภ้ใหญ่ก็กำลังจะหาคู่ครองให้หล่อน แต่ท้ายที่สุดแล้วสะใภ้สี่กลับเลือกหล่อนไปเมืองหลวงน่ะสิคะ!”

หญิงสาวยังพูดในเรื่องของเงินเดือน เสื้อผ้าสวย ๆ และต้องการให้เอ้อร์นีหาคู่ครองที่นั่นอีก

เธอคิดทุกอย่างให้เอ้อร์นี ขณะที่ลิ่วนีของหล่อนเป็นฝ่ายออกตัวพูดว่าอยากจะไป หลินชิงเหอกลับไม่ให้หล่อนไป

เมื่อก่อนหน้านั้นตอนที่ลูกสาวคนรองกลับมาบอกเรื่องนี้ หล่อนไม่ได้เก็บมาสนใจเป็นจริงเป็นจังนัก แต่เรื่องในคืนนี้กลับทำให้หล่อนรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

หล่อนจึงรอพี่ชายรองกลับมาทั้งคืนเพียงเพื่อบอกเรื่องนี้กับเขา

แต่เห็นชัดว่าหล่อนยังไม่รู้จักสามีตัวเองดี

เมื่อพี่ชายรองได้ยินดังนี้ เขาก็มีท่าทางฮึดฮัดขึ้นมา “คุณไม่รู้จักอายบ้างเหรอ? คุณอยากให้ยัยเด็กขี้เกียจลิ่วนีไปเนี่ยนะ?”

เทียบกับภรรยาผู้ไม่ตระหนักในตัวเองแล้ว พี่ชายรองรู้ดีว่าลูกสาวคนรองของเขามีนิสัยเป็นอย่างไร

ต้องบอกว่าหล่อนขี้เกียจอย่างไร้ขอบเขตเลยทีเดียว

ในความคิดของพี่ชายรอง การให้เด็กสาวคนนี้แต่งงานออกไปคงจะเป็นหนทางจบเรื่องนี้ อย่างไรเสียมันก็ไม่ได้ทำร้ายครอบครัวเขาเองอยู่แล้ว ให้คนอื่น ๆ เป็นคนสั่งสอนหล่อนเถอะ หลังหล่อนแต่งงานออกไปแล้วก็คงมีเหตุมีผลมากขึ้น

หากใช้เกณฑ์ห้าดาวมาประเมินลูกสาวคนนี้ ลิ่วนีคงได้รับอย่างมากที่สุดเพียงหนึ่งดาวจากพี่ชายรอง เห็นแก่การที่หล่อนยังเป็นลูกสาวของเขาอยู่หรอก ไม่อย่างนั้นหล่อนคงจะไม่ได้เลยสักดาวเดียว

ปล่อยให้ลูกสาวแบบนี้ไปช่วยงานร้านเกี๊ยวของน้องชายสี่ในเมืองหลวงน่ะเหรอ? พี่ชายรองคิดแล้วก็หัวเราะ

“สะใภ้สี่ไม่ให้หล่อนไปก็เพราะมีสายตาเฉียบคม เอ้อร์นีเป็นคนอย่างไร? แล้วลิ่วนีของเราเป็นคนอย่างไร? ไม่ใช่ว่าผมไม่รักลูกสาวของผมนะ แต่คุณบอกหน่อยสิว่ามีส่วนไหนที่ลิ่วนีเทียบเอ้อร์นีได้บ้าง?” พี่ชายรองเอ่ย

สะใภ้รองได้ยินก็ทุบสามีด้วยความโมโห “คุณพูดอะไรน่ะ? ลิ่วนีเป็นลูกสาวของคุณนะ!”

“ต่อให้เป็นลูกสาวผมเองก็ไม่ต่างกันหรอก ร้านเกี๊ยวของอาสี่กว่าจะเปิดได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้พวกเขาต้องการหาคนมาช่วย พวกเขาต้องหาคนที่เรียบร้อยและแคล่วคล่องว่องไวอยู่แล้ว ลิ่วนีเป็นแบบนี้ผมก็ไม่อนุญาตให้หล่อนไปหรอกต่อให้สะใภ้สี่อนุญาตก็ตาม อย่าให้หล่อนไปสร้างปัญหามากกว่านี้เลย ให้ซานนีไปแทนลิ่วนียังจะดีกว่าเสียอีก” พี่ชายรองเอ่ย

“แต่สะใภ้สี่ไม่ได้พูดถึงซานนีเลยนะคะ” สะใภ้รองสวนกลับ

“เพราะมีเอ้อร์นีแล้วไม่ใช่เหรอ? เอ้อร์นีน่ะสามารถทำงานแทนทั้งสองสาวได้ พวกเขายังจะต้องการใครเพิ่มอีก? คุณคิดว่าสถานที่แห่งนั้นเป็นที่แบบไหนกัน” พี่ชายรองตอบ

สะใภ้รองยังคงรู้สึกขุ่นเคืองใจ “ฉันคิดว่าสะใภ้สี่ก็เป็นแบบนั้นล่ะค่ะ หล่อนไม่ได้ให้ค่าครอบครัวสายรองของเรามากนักหรอก”

“ไม่เอาน่าคุณ คุณกินเป็ดย่างของหล่อนไปแล้ว แถมเซี่ยเซี่ยก็ได้ฝึกงานแล้วด้วย พวกเขาต้องยอมตามใจคุณค้ำชูคุณใช่ไหมคุณถึงจะถือว่าเป็นเรื่องดี?”พี่ชายรองเอ่ย

ในความคิดของพี่ชายรอง ภรรยาของเขาคิดมากเกินไปแล้ว

เขาเองยังสงสัยเลยว่าเกิดอะไรขึ้นถึงทำให้หล่อนบอกว่าครอบครัวน้องชายสี่ดูถูกเขา คงไม่ใช่เพราะเรื่องน่ารำคาญนี่กับอาการย้ำคิดย้ำทำของภรรยาหรอกนะ

สะใภ้รองเอ่ยตอบ “เรื่องของเซี่ยเซี่ยต้องขอบคุณน้องชายสี่จริง ๆ แต่คุณไม่อยากให้ลิ่วนีไปที่นั่นและได้เจอกับสามีในอนาคตเหรอคะ?”

“ผมว่านะ ทำไมคุณนี่ชอบคิดมากจริงเลย” พี่ชายรองเอ่ยอย่างอดไม่ได้ “ลิ่วนีเป็นแบบนี้คุณก็เห็น ถ้าหล่อนไม่เรียนรู้ที่จะประพฤติตัวให้ดี ผมยังคิดอยู่เลยว่าหล่อนจะขายออกไหม หล่อนกินจนเกลี้ยงไม่เหลือแต่กลับไม่ทำอะไรเลย คุณยังอยากให้หล่อนหาผู้ชายสักคนในเมืองหลวงอยู่อีกเหรอ? ลูกสาวคุณเลี่ยมทองหรือหยกหรืออย่างไร? เรื่องนี้ทำไมคุณไม่ถามสวรรค์เสียเองเล่า?”

สะใภ้รองถึงกับลำคอตีบตันจนแทบหายใจไม่ออกก่อนเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์เสีย “ฉันไม่เคยเห็นพ่อที่ไหนเป็นแบบคุณเลย ไม่อยากให้ลูกสาวของตัวเองได้ดี!”