บทที่ 351 เลี้ยงไม่เชื่อง

บทที่ 351 เลี้ยงไม่เชื่อง EnjoyBook บทที่ 351 เลี้ยงไม่เชื่อง

วันนี้สวี่เชิ่งเหม่ยก็มาร่วมกินเนื้อแกะด้วย หลังจากกินเสร็จแล้วหล่อนก็ไปที่บ้านของคุณตาคุณยาย

เห็นดังนี้แล้ว หล่อนก็เอ่ยขึ้น “ดูเหมือนคุณน้าจะเชื่อฟังคุณน้าสะใภ้เลยนะ?”

“ไม่ใช่เหมือน เขาเชื่อฟังหล่อนเลยล่ะ” หู่จือพูดต่อ

ก่อนหน้านี้เขาไม่ค่อยได้ไปที่บ้านของคุณน้าบ่อยนักแต่ก็พอได้ยินมาบ้าง เมื่อแม่ของเขากลับมา หล่อนก็จะพูดถึงเป็นบางครั้งบางคราว

หล่อนบอกว่าคุณน้าไม่ได้ควบคุมน้าสะใภ้เลย และปล่อยให้หล่อนใช้เงินตามอำเภอใจ ไม่รู้จักการใช้ชีวิตแต่อย่างใด

แต่ต่อมาความคิดของมารดาก็เปลี่ยนไป บอกว่าคุณน้าช่างโชคดีที่ได้แต่งงานกับผู้หญิงอย่างน้าสะใภ้ หล่อนดูแลเขาเป็นอย่างดี

คุณน้ายังมีสภาพเหมือนกับช่วงที่ลาออกจากกรมมาใหม่ ๆ ไม่ผอมแห้งแรงน้อยแต่อย่างใด

หลังจากนั้นคุณน้าก็มีชีวิตที่โชคดีขึ้นเรื่อย ๆ ที่ได้แต่งงานกับนักศึกษามหาวิทยาลัย

ต่อจากนั้นเขาก็ได้มาที่นี่และเห็นกับตาตัวเอง ว่าน้าสะใภ้คนนี้เป็นคนที่มีอำนาจสูงสุดในบ้าน

แต่ต้องบอกว่ามันก็ไม่เสียหายอะไรถ้าจะเชื่อฟังน้าสะใภ้

โจวเอ้อร์นีไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก คุณอาสี่เชื่อฟังอาสะใภ้สี่อยู่แล้ว มันเป็นแบบนี้มาโดยตลอด หล่อนคุ้นชินกับเรื่องนี้นานแล้ว

“พี่เชิ่งเหม่ย ถ้าพี่มองหาสามีในอนาคต พี่ต้องเลือกคนที่เหมือนกับพ่อผมนะครับ ใช้พ่อผมเป็นมาตรฐานนะเข้าใจหรือเปล่า?” โจวกุยหลายบอก

“แต่คุณน้าไม่มีสิทธิ์มีเสียงในครอบครัวเลยนะ” สวี่เชิ่งเหม่ยพูด

“งั้นอนาคตพี่จะเลือกสามีที่มีอำนาจใหญ่สุดในบ้าน? ไม่ใช่ตัวพี่เองเหรอครับ?” โจวกุยหลายมองหล่อนอย่างประหลาดใจ

“แน่นอนสิว่าพี่ใหญ่สุดในบ้าน” สวี่เชิ่งเหม่ยตอบ

“ถ้างั้นก็เพียงพอแล้วล่ะครับ” โจวกุยหลายเอ่ย

โจวเฉวี่ยนไม่ได้พูดอะไร ในตอนนี้ลูกค้าเดินเข้ามาในร้านแล้ว เขาจึงผละไปทำเกี๊ยว

สวี่เชิ่งเหม่ยไม่ได้คุยเรื่องนี้อีก หลังกินเสร็จแล้วหล่อนก็ทิ้งชามไว้ให้โจวเอ้อร์นีล้างแล้วก็ไปที่บ้านของคุณตาคุณยาย

วันนี้ท่านพ่อโจว ท่านแม่โจว โจวเสี่ยวเหมย และซูต้าหลินก็ล้อมวงกินเนื้อแกะเหมือนกัน

โจวชิงไป๋ให้โจวกุยหลายนำเนื้อแกะไปส่งให้ 2-3 ชั่ง เมื่อนำไปตุ๋นรวมกับหัวไชเท้าและกินคู่กับหมั่นโถวย่าง มันก็ช่างอร่อยล้ำ

“เชิ่งเหม่ย หนูกินอะไรมาหรือยัง? ถ้ายังไม่ได้กินก็มากินกับเราสิจ๊ะ” ท่านแม่โจวพูด

“หนูกินมาแล้วล่ะค่ะ” สวี่เชิ่งเหม่ยยิ้ม

หล่อนตอบแล้วก็ไปดูทีวี สักพักท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวก็กินอาหารเสร็จ เช่นเดียวกับโจวเสี่ยวเหมยและลูก ๆ ของหล่อน ส่วนซูต้าหลินเป็นคนเก็บจานชามไปล้าง

“กินให้น้อยลงหน่อยนะคะ ตอนนี้พุงคุณมีแต่ไขมันแล้วรู้ไหม” โจวเสี่ยวเหมยเอ่ยขณะมองเขา

“มัน…เสียดาย…น่ะครับ…ถ้าไม่กินให้หมด” ซูต้าหลินตอบอย่างซื่อ ๆ

“งั้นก็กินเลยค่ะ” โจวเสี่ยวเหมยร้องอย่างขบขัน

จริง ๆ เลย ทำไมหล่อนถึงรักท่าทางเซื่อง ๆ แบบนี้ของเขากันนะ?

ซูต้าหลินยิ้มกริ่มและกินอาหารส่วนที่เหลือ เมื่อโจวเสี่ยวเหมยเห็นว่าเขาชอบกินจึงเอ่ยขึ้น “เราอย่าอยู่กันอย่างขัดสนเลยค่ะ ปีนี้กินเนื้อแกะให้มากขึ้นเป็นอย่างไรคะ?”

“ครับ” ซูต้าหลินพยักหน้า

เนื้อแกะนี้ช่างอร่อยและอุดมด้วยสารอาหาร การได้กินเนื้อแกะในอากาศหนาวแบบนี้นับว่าวิเศษจริง ๆ

โจวเสี่ยวเหมยทิ้งจานชามไว้ให้เขาเป็นคนล้าง

เมื่อหล่อนเดินผ่านโถงบ้าน หล่อนก็ได้ยินสวี่เชิ่งเหม่ยคุยกับคุณตาคุณยายของหล่อน “ดูเหมือนว่าคุณน้าสี่จะเชื่อฟังน้าสะใภ้ไปหมดทุกเรื่องเลยนะคะ”

ท่านแม่โจวได้ฟังแล้วก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ “น้าสะใภ้ของหนูพูดถูก แน่นอนว่าคุณน้าก็ต้องเชื่อฟังหล่อนนี่จ๊ะ”

“นั่นไม่ถูกเหรอจ๊ะ ผู้ชายคนไหนก็ตามที่ได้แต่งงานกับพี่สะใภ้สี่ต่างก็นำความรุ่งเรืองมาให้บรรพบุรุษกันทั้งนั้นแหละ? เห็นไหมว่าพวกเขาต้องใช้เวลาดิ้นรนน้อยลงกี่ปี?” โจวเสี่ยวเหมยได้ฟังก็เอ่ยเสริมขึ้นมา

สวี่เชิ่งเหม่ยสะอึกไปก่อนจะเอ่ยขึ้น “คุณน้าของหนูมีความสามารถมากเหมือนกันนะคะ”