บทที่ 378 ลำเอียง

บทที่ 378 ลำเอียง EnjoyBook บทที่ 378 ลำเอียง

วันรุ่งขึ้นหลินชิงเหอโทรศัพท์ไปหาสะใภ้ใหญ่

เธอกะเวลาโทรไปตอนที่สะใภ้ใหญ่กลับมาจากทุ่งนาแล้ว

ระหว่างที่คุยกันทางโทรศัพท์ สะใภ้ใหญ่เล่าเรื่องลูกเป็ด 30 ตัวที่หล่อนจับกลับมาเลี้ยงให้เธอฟัง

หลินชิงเหอยิ้มพลางพูดว่า “หลังการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจบลง หยางหยางกับอู่นีก็จะปิดเทอมแล้ว ถ้ามีเวลาพี่สะใภ้ใหญ่ลองถามพวกเขาดูนะคะว่าอยากจะมาทำงานช่วงฤดูร้อนที่นี่หรือเปล่า? เมื่อถึงเวลานั้นพวกเขาจะได้ค่าจ้างด้วย จะได้ใช้เงินนี้เป็นค่าใช้จ่ายระหว่างที่เรียนในมหาวิทยาลัยได้”

“ไม่ต้องจ่ายค่าจ้างให้พวกเขาหรอกจ้ะ ทางนั้นมีทั้งอาหารและเครื่องดื่มเตรียมไว้ให้ก็ดีมากแล้ว” สะใภ้ใหญ่ตอบอย่างร่าเริง

หล่อนดีใจที่ลูกชายคนโตของหล่อนได้ออกไปเรียนรู้ในเมืองใหญ่ สำหรับเด็กหนุ่มอย่างลูกชายของหล่อนแล้วนี่เป็นเรื่องที่ดีมาก

สะใภ้ทั้ง 2 คนคุยกันไปอีกสักพักก่อนที่หลินชิงเหอจะเอ่ยปากบอกเรื่องที่เธอต้องการให้กังจือมาที่ปักกิ่ง

สะใภ้ใหญ่เอ่ยอย่างลังเลว่า “แล้วทางเชิ่งเฉียงล่ะ?”

“ไม่ต้องสนใจทางเชิ่งเฉียงหรอกค่ะ คนที่มาอยู่กับฉันที่นี่จะต้องทำงานหนักได้” หลินชิงเหอพูด

สะใภ้ใหญ่เข้าใจที่เธอไม่ชอบเชิ่งเฉียง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไร ลูกชายคนโตของพี่สาวใหญ่นั้นถูกเลี้ยงมาแบบผิด ๆ แม้แต่ไม้กวาดที่ตกอยู่เขายังไม่หยิบขึ้นมาเลย

นอกจากให้ลูกชายไปส่งเป็ดย่างที่นั่นแล้ว ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมานี้หลินชิงเหอไม่เคยไปเยี่ยมเยียนพี่สาวใหญ่เป็นการส่วนตัวเลย

สะใภ้ใหญ่มีความสัมพันธ์อันดีกับพี่สาวใหญ่จึงไปเยี่ยมบ้างเป็นครั้งคราวในช่วงหลายปีมานี้

สวี่เชิ่งเฉียงเป็นคนที่น่าผิดหวังจริง ๆ ไม่เอาการเอางานเลย

หลังจากที่วางสายแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่ก็บอกให้พี่ชายใหญ่ขี่จักรยานไปคุยกับพี่สาวรองในเรื่องนี้

ก่อนหน้านี้พี่ชายสามได้มาขอยืมจักรยานไปใช้ แต่ต่อมาเขาได้ซื้อคันใหม่มาเป็นของตัวเองแล้ว จักรยานคันนี้จึงถูกนำเอากลับมาใช้ที่บ้านครอบครัวโจวเหมือนเดิม

ในครั้งนั้นสะใภ้รองมักจะบ่นไม่พอใจอยู่เสมอ

หลังจากที่ได้จักรยานคืนมา หล่อนจึงสงบปากลงได้

พี่ชายใหญ่มาที่บ้านพี่สาวรองเพื่อแจ้งข่าวจากทางหลินชิงเหอ และเพื่อสอบถามกังจือว่าต้องการจะไปช่วยงานที่เมืองหลวงหรือไม่?

พี่สาวรองยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมา กังจือซึ่งบังเอิญอยู่ที่บ้านด้วยในตอนนั้นรีบกระโดดออกมา “ผมไปครับ ผมเต็มใจไปครับ!”

กังจือเด็กหนุ่มผิวเข้มดีใจราวกับคนบ้า!

เขาต้องการจะไปอยู่ที่ร้านน้าสะใภ้กับพี่สามของเขา เมื่อตอนต้นปีที่ผ่านมานี้เขาอยากจะไปพร้อมกับพี่สาม แต่แม่เขาไม่อนุญาต บอกว่าที่นั่นไม่ต้องการคนงานแล้ว ถ้าไปก็จะไปสร้างปัญหาให้ที่นั่น แต่เขาก็ยังไม่เลิกหวัง

เขาคิดว่าบางทีช่วงหน้าร้อนปีนี้คุณน้ากับคุณน้าสะใภ้อาจจะกลับมา? ปีก่อนหน้านี้ทั้งคู่จะกลับมาที่นี่ตลอด

ถ้าคุณน้าและคุณน้าสะใภ้กลับมา เขาจะไปขอร้องให้ช่วยดูว่าพอจะพาเขาไปด้วยได้หรือไม่

ถึงจะไม่ได้เงินเดือนก็ไม่เป็นไร

ทำไมกังจือถึงได้โหยหาอยากจะไปเมืองหลวงนักน่ะหรือ? ก็เป็นเพราะพี่สามของเขาที่มาคุยโวให้ฟังตอนที่กลับมาบ้านในช่วงวันปีใหม่

พี่สามเล่าว่าสถานที่ในเมืองหลวงนั้นกว้างขวาง และเขาก็อาศัยอยู่บนตึกสูง แล้วยังมีเรื่องอาหาร! พวกเขาได้กินเนื้อ ไข่และก็ปลาด้วย

โดยปกติจะมีอาหารให้กิน 3 มื้อต่อวัน โดยที่ในแต่ละมื้อนั้นอาหารเลี้ยงในวันปีใหม่ของที่บ้านยังเทียบไม่ติดเลย

เรื่องนี้ทำให้กังจือรู้สึกอิจฉามาก ดังนั้นเขาจึงประกาศออกไปว่าถึงจะไม่ได้เงินเดือนเขาก็ไปเฝ้าร้านให้เฉย ๆ ได้ ขอแค่มีอาหารให้กินก็พอ เขาจะตั้งใจให้บริการลูกค้าทุกคนเป็นอย่างดี!

แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเพราะพี่สาวรองไม่เห็นด้วย

เทียบกับพี่สาวใหญ่แล้ว พี่สาวรองเป็นคนชัดเจนมีเหตุมีผล

ลูกชายของหล่อนได้ไปที่นั่นคนหนึ่งแล้ว อาหารและที่พักก็มีให้ อีกทั้งยังได้รับเงินเดือนอีกด้วย การที่จะให้อีกคนได้ไปด้วยดูจะมากเกินไป