บทที่ 411 นั่งบนตั่งเย็น

บทที่ 411 นั่งบนตั่งเย็น EnjoyBook บทที่ 411 นั่งบนตั่งเย็น

โจวข่ายที่กำลังฉลองวันปีใหม่ในหอพักนักศึกษาทหารและไม่รู้บทบาทสำคัญของตัวเองเลย ก็เกิดความรู้สึกคิดถึงบ้านขึ้นมานิดหน่อย

นับตั้งแต่ที่เขาโตขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้ร่วมฉลองปีใหม่กับครอบครัวแต่ใช้ช่วงเวลานี้กับโลกภายนอก มันช่างหนาวเหน็บและเหงาหงอยเล็กน้อยจริง ๆ

“เป็นอะไรไป? คิดถึงบ้านเหรอ?” หนึ่งในเพื่อนร่วมหอหัวเราะ

“นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันไม่ได้ฉลองปีใหม่ที่บ้าน” โจวข่ายตอบ

“มาเถอะ เราไปบ้านของอาจารย์ใหญ่กัน” เพื่อนร่วมหอเสนอ

“ไม่ไปหรอก นายไปเองเถอะ” เดิมทีโจวข่ายอยากจะตามไปด้วย แต่ด้วยเหตุผลอะไรไม่อาจทราบได้ เขาก็ส่ายหน้า

“ทำไมไม่อยากไปล่ะ? อาจารย์ใหญ่บอกให้ฉันพานายไปด้วยนะ” เพื่อนร่วมหอถาม

“บอกไปว่าฉันไม่สบายก็พอ” โจวข่ายโบกมือ จากนั้นก็เดินกลับเข้าห้อง

ความจริงแล้วเขาอยากไปที่นั่นเพื่อทานซุปร้อน ๆ สักคำ แต่ภรรยาของอาจารย์ใหญ่ดูจะเป็นมิตรเกินไปหน่อย เขาจึงไม่อยากไปที่นั่นมากนัก

“หรือนายกังวลว่าอาจารย์ใหญ่จะแนะนำลูกสาวให้งั้นเหรอ?” เพื่อนร่วมหอหัวเราะ

“ไปไกล ๆ เลย” โจวข่ายเหวี่ยงเตะใส่

“ฉันว่านะ หล่อนก็สวยอยู่นา ต่อให้จะดื้อไปหน่อยก็ไม่เลวนักหรอก ท่าทางอย่างนั้นมันอะไรกันล่ะ? อีกอย่างหนึ่งหล่อนก็อายุสิบเก้า ไม่ได้เด็กแล้วด้วย” เพื่อนของเขาเอ่ยต่อ

โจวข่ายไม่อยากตอบอะไรเขาเลย

ส่วนหลินชิงเหอที่ยังไม่รับรู้สถานการณ์ที่ลูกชายคนโตกำลังเผชิญก็ยังอยู่ในห้วงความสุขในช่วงปีใหม่

ปีใหม่ บรรยากาศใหม่ ๆ ทุกอย่างเป็นไปได้สวยทีเดียว

แต่หลังจากมีวันดี ๆ หลายวันแล้ว ก็มักจะมีใครบางคนอดไม่ไหวที่จะออกมาก่อความวุ่นวาย อย่างเช่นสวี่เชิ่งเหม่ยหลานสาวของพวกเขาเป็นต้น

หลินชิงเหอไม่อยากเห็นหน้าหล่อนอีกต่อไปเลยจริง ๆ เธอไม่แม้แต่ไปร่วมงานแต่งงานของหล่อน เห็นแบบนี้แล้วยังไม่รู้ชัดอีกเหรอ?

แต่สวี่เชิ่งเหม่ยก็ยังเป็นฝ่ายเสนอหน้ามา ต่อให้คนอื่นจะไม่ชอบขี้หน้าก็ตาม

เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าหล่อนมีนิสัยแบบนี้ คนที่มีสภาพจิตใจแบบนี้ช่างรับมือได้ยากยิ่งนัก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหล่อนถึงกล้าทำเรื่องแบบนั้นลับหลังผู้ใหญ่หลายคน จะถือว่าหล่อนเป็นคนปกติได้อย่างไร?

“คุณน้า คุณน้าสะใภ้ จ้าวจวินนำของสิ่งนี้มาจากที่บ้านโดยเฉพาะน่ะค่ะ ทั้งสองขวดนี้เป็นเหล้าชั้นดีเลยนะคะ” สวี่เชิ่งเหม่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

“ในสภาพอากาศหนาวเหน็บพื้นเต็มไปด้วยหิมะแบบนี้เธอควรจะอยู่ที่บ้านนะ เธอกำลังท้องอยู่ด้วย” หลินชิงเหอเอ่ยขณะเหลือบมองคนทั้งสอง ในที่สุดก็จับจ้องที่สวี่เชิ่งเหม่ย วันนี้เป็นวันปีใหม่ เธอจึงไม่อยากกวนตะกอนให้ขุ่น

“เช้าวันนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายตอนที่ตื่นขึ้นมาน่ะค่ะ แต่ถึงอย่างนั้นนี่ก็เป็นสิ่งที่เราควรทำ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลยค่ะ” สวี่เชิ่งเหม่ยยิ้ม “ยิ่งกว่านั้นเราน่าจะมาที่นี่ในวันที่สอง แต่ที่บ้านก็มีแขกมากมาย แม่สามีของฉันเองก็ต้องการแนะนำฉันกับญาติ ๆ ฉันก็เลยหาเวลามาไม่ได้น่ะค่ะ”

“งั้นก็อย่าฝืนตัวเองแบบนี้เลย” หลินชิงเหอตอบขณะพาพวกเขาไปนั่งที่โซฟา จากนั้นก็เอ่ยถาม “เชิ่งเหม่ยดื่มชาไม่ได้ ไปทำน้ำผสมน้ำผึ้งมาให้พี่เชิ่งเหม่ยเถอะ แล้วจ้าวจวินล่ะอยากจะดื่มชาอะไร?”

“ชาเขียวครับ” เห็นความอัธยาศัยดีของเธอแล้ว จ้าวจวินก็ตอบไปอย่างรู้สึกพอใจเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็หยิบบุหรี่ออกมาทำท่าเชื้อเชิญกับโจวชิงไป๋ แต่โจวชิงไป๋ก็ปฏิเสธ “ฉันไม่สูบบุหรี่”

“คุณน้าฉันบอกคุณเมื่อคราวที่แล้วนี่คะว่าเขาไม่สูบบุหรี่” สวี่เชิ่งเหม่ยหัวเราะขำ

“งั้นผมก็ลืมไป” จ้าวจวินตอบ เขาอยากจะจุดสูบเองสักมวน

“เธอสูบในบ้านไม่ได้นะ” หลินชิงเหอบอก จากนั้นหันไปทางสวี่เชิ่งเหม่ย “ยิ่งกว่านั้นเชิ่งเหม่ยยังท้องอยู่ การให้หล่อนได้รับควันบุหรี่มือสองมันไม่ดีต่อเด็กในท้องนะ ในวันปกติเธอควรจะให้ความใส่ใจมากกว่านี้”

จ้าวจวินรู้สึกหงุดหงิดทันที พ่อแม่ของเขาไม่เคยเทศนาสั่งสอนเขาแบบนั้นเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจเอ่ยอะไรได้และวางบุหรี่กับไม้ขีดไฟลงข้างกาย

“กิจการร้านเกี๊ยวของคุณน้าเป็นไปด้วยดีไหมครับ?” จ้าวจวินถาม

“ก็งั้น ๆ” โจวชิงไป๋ตอบห้วน ๆ