บทที่ 412 ลงมือ

บทที่ 412 ลงมือ EnjoyBook บทที่ 412 ลงมือ

ถึงอย่างไรวันนี้ก็เป็นวันฉลองปีใหม่ แม้พวกเขาจะได้นั่งบนตั่งเย็นที่บ้านของหลินชิงเหอกับโจวชิงไป๋ แต่กับฝ่ายคนแก่คนเฒ่าอย่างท่านพ่อโจวและท่านแม่โจว พวกเขากลับได้รับความสำคัญให้ร่วมการเฉลิมฉลองปีใหม่มากกว่าฝั่งนั้น

จากเรื่องนี้ มันทำให้พวกเขาได้ร่วมโต๊ะอาหารมื้อหนึ่ง

แม้อาหารมื้อนี้จะไม่ใช่โอกาสหายากขนาดนั้น แต่ใบหน้าของจ้าวจวินก็ไม่บูดบึ้งนักยามกู้หน้ากลับมาได้จากสิ่งที่เกิดขึ้นที่บ้านของหลินชิงเหอกับโจวชิงไป๋

ทว่าโจวเสี่ยวเหมยกลับมีความคิดเหมือนกับพี่สะใภ้สี่ของหล่อน

เมื่อหล่อนมาหาหลินชิงเหอเพื่อไปอาบน้ำด้วยกันที่โรงอาบน้ำ หล่อนก็บ่นพึมพำกับพี่สะใภ้ “เสียดายที่พี่ไม่ได้เห็น สีหน้าแบบนั้นน่ะทำให้ฉันอยากเตะเขากระเด็นออกจากบ้านเลยล่ะค่ะ ไม่รู้ทำไมพวกเขาถึงคิดว่าเราอยากจะบูชาเท้าเน่า ๆ ของเขากันนะ!”

แค่พูดถึงเรื่องนี้หล่อนก็ฉุนขึ้นมาเล็กน้อย เป็นเพราะจ้าวจวินดูถูกต้าหลินของหล่อนในเรื่องที่เขาพูดติดอ่างนิดหน่อย นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงเมินต้าหลินของหล่อน

“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณพ่อกับคุณแม่ยังไว้หน้าพวกเขาบ้าง ก็อย่าคิดที่จะได้กินข้าวบ้านฉันแม้แต่คำเดียวเลย” โจวเสี่ยวเหมยฮึดฮัด

ไม่ใช่ว่าพวกเขากินข้าวตระกูลจ้าวนี่นะ ทำไมเขาต้องดูถูกด้วย?

คนอย่างหวังหยวนที่เป็นคนหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จแถมเป็นเถ้าแก่โรงงานเสื้อผ้าขนาดใหญ่ยังไม่ดูถูกต้าหลินของหล่อนเลย แล้วจ้าวจวินคิดว่าเขาเป็นใครกัน?

และต่อให้ครอบครัวหล่อนมีฐานะปานกลาง กิจการร้านซาลาเปาตอนนี้ก็คงตัวแล้ว ไม่มีปัญหาเลยที่จะหาเงินได้เป็นร้อย ๆ หยวนต่อเดือน ต่อให้พวกเขายังห่างไกลจากคำว่าร่ำรวย ก็ไม่จำเป็นที่พวกเขาจะมาเลียแข้งเลียขาจ้าวจวินเลยสักนิด

“เขาเป็นพวกที่ชอบเหยียบคนอื่นเพื่อให้ตัวเองดูสูงส่งขึ้นน่ะ เธออย่าเก็บไปใส่ใจเลย” หลินชิงเหอบอก

“เชิ่งเหม่ยกำลังท้องอยู่แต่เขาก็ไม่ใส่ใจไยดีหล่อนเลย นับจากนี้หล่อนจะมีชีวิตอยู่อย่างไรกันคะ?” โจวเสี่ยวเหมยเอ่ยขึ้น

แม้หล่อนจะไม่ชอบการกระทำของสวี่เชิ่งเหม่ยนัก แต่อีกฝ่ายเป็นลูกสาวของพี่สาวใหญ่ หล่อนจึงหวังว่าเด็กคนนี้จะได้รับสิ่งที่ดีที่สุด แต่จากที่โจวเสี่ยวเหมยเห็น หล่อนดูเหมือนสาวใช้ประจำจวนขุนนางที่กำลังรับใช้คุณชายน้อยอยู่อย่างไรอย่างนั้น?

ในฐานะที่เป็นน้าของหล่อนโดยสายเลือด โจวเสี่ยวเหมยจึงรู้สึกไม่สบายใจนักเมื่อเห็นแบบนี้

“หล่อนเลือกเส้นทางของตัวเองแล้วก็ต้องเดินต่อไป แม้จะต้องเดินจนเท้าเต็มไปด้วยแผลก็ตาม ยิ่งกว่านั้น ต่อให้เธอไม่เห็นว่าเป็นเรื่องดี หล่อนอาจจะคิดว่ามันดีเยี่ยมก็ได้” หลินชิงเหอคิดต่างไปอีกทางหนึ่ง

เธอรู้สึกว่าสวี่เชิ่งเหม่ยไม่ได้เปราะบาง การทำตัวแบบสาวใช้รับใช้คุณชายน้อยก็เป็นแค่การถอยไปตั้งหลักเพื่อจะเดินหน้าต่อ เธอแค่ไม่รู้ว่าการกระทำนี้จะได้ผลเมื่อรับมือกับจ้าวจวินหรือไม่

ถ้าสวี่เชิ่งเหม่ยยังมีความกล้าที่จะพาจ้าวจวินมาเยี่ยมในวันปีใหม่นับจากปีนี้ หลินชิงเหอก็ไม่คิดที่จะประมาทหลานสาวคนนี้อีกต่อไป

หล่อนมีความคิดไม่ธรรมดา ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้ามาเยี่ยมถึงที่นี่ ดูจากสีหน้าของสวี่เชิ่งเหม่ยแล้วมีความอับอายใด ๆ ไหมล่ะ? ไม่เลย หล่อนดูสงบอย่างยิ่ง

หล่อนต้องการใช้ตระกูลโจวมาคานอำนาจตระกูลจ้าว เมื่อเป็นแบบนี้ตระกูลจ้าวจะได้รู้ว่าหล่อนไม่ได้อยู่ตามลำพัง เพราะยังมีตระกูลโจวหนุนหลังหล่อนอยู่

หลินชิงเหอรู้ดีเกี่ยวกับความคิดเหล่านี้

“เมื่อวานนี้ดูเหมือนฉันจะเห็นเอ้อร์นีไม่สบายใจด้วยล่ะค่ะ” โจวเสี่ยวเหมยพูดต่อ

ไม่กี่วันในช่วงปีใหม่นี้ โจวเอ้อร์นีได้มาอยู่ที่บ้านของหล่อน

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” หลินชิงเหอถาม

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ หล่อนไม่ได้พูดอะไรเลย” โจวเสี่ยวเหมยส่ายหน้า

หลินชิงเหอไม่ได้พูดอะไร ไม่ว่าจะคิดไปทางไหนก็เป็นเรื่องครอบครัวของหวังหยวนแน่

โจวเอ้อร์นีมีอายุ 20 ปีแล้ว พวกเธอจำเป็นต้องพูดอะไรกับเด็กสาวที่โตขนาดนี้ด้วยหรือ? พวกเธอควรปล่อยให้หล่อนได้แก้ปัญหาด้วยตัวเอง หากหล่อนแก้ไม่ได้ หลานสาวคนนี้ก็จะมาขอคำปรึกษากับเธอเอง

นอกจากจ้าวจวินกับสวี่เชิ่งเหม่ยแล้วก็ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก

โดยภาพรวมของช่วงปีใหม่นี้ นับว่าทั้งครอบครัวมีความสุขดี

ส่วนจางเหมยเหลียนที่อยู่ห้องข้าง ๆ ก็ดูเหมือนสุภาพนอบน้อมในทุกครั้งที่พวกเขาเห็นหล่อน ซึ่งหลินชิงเหอไม่สนใจเรื่องนี้ หล่อนเป็นแค่เพื่อนบ้านคนหนึ่ง ปัญหาที่หล่อนสร้างช่างห่างไกลจากสิ่งที่สวี่เชิ่งเหม่ยทำนัก