บทที่ 491 คลื่นไส้

บทที่ 491 คลื่นไส้

เมื่อคนทั้งกลุ่มกลับไปแล้ว สะใภ้สามก็พูดขึ้น “ฉันก็ว่าอยู่ว่าทำไมเอ้อร์นีถึงได้มีคนรักที่มีฐานะดีอย่างนี้ได้ ชิงเหอจับหล่อนแต่งตัวจนฉันจำหล่อนไม่ได้เลยนะคะเนี่ย”

พี่ชายสามดูมีความสุข “คนที่เอ้อร์นีพากลับมาด้วยดีมากทีเดียว”

สะใภ้สามคิดอยู่ในใจว่าดีแบบไม่ธรรมดาเลยด้วย ไม่เพียงแต่จะเป็นเถ้าแก่ใหญ่ของโรงงานขนาดใหญ่ แต่ยังหน้าตาดีและมีความสามารถอีกต่างหาก จะหาคนแบบนี้ได้ที่ไหนอีก?

ที่สำคัญที่สุดคือเขาปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างไรกันล่ะ? ทั้งสุภาพและได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดี

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ชิงเหอพูดว่าท่านพ่อโจวกับท่านแม่โจวของหล่อนรู้สึกพอใจมาก เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาชอบเอ้อร์นี

หวังหยวนขี่จักรยานโดยมีโจวเอ้อร์นีซ้อนท้าย โจวหยางขี่จักรยานอีกคันและมีน้องชายของตนซ้อนท้าย ทั้งกลุ่มกลับมาถึงหมู่บ้านที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแห่งนี้

เส้นทางที่กลับมาไม่ได้สะดวกนัก แต่หวังหยวนก็ไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด

เมื่อมองเห็นหมู่บ้าน โจวเอ้อร์นีก็พูดขึ้นว่า “ข้างหน้าคือหมู่บ้านโจวเจี่ยของพวกเราค่ะ”

คนส่วนใหญ่ที่อยู่ในหมู่บ้านโจวเจี่ยนั้นแซ่โจว คนแซ่โจวทั้งหมดนี้มีความเกี่ยวข้องกันมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ แต่ได้แตกกิ่งก้านสาขาจนเชื้อสายห่างกันไปแล้ว แถมบางคนยังมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีต่อกันอีกด้วย

พี่น้องสามคนกลับมาพร้อมกับชายหนุ่มที่มีภาพลักษณ์อันโดดเด่น คนหนุ่มบุคลิกดีผู้นี้มีโจวเอ้อร์นีนั่งซ้อนท้ายจักรยานมาด้วย ทันใดนั้นข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน

จากนั้นเรื่องก็ได้ถูกขยายความออกมาจากปากของภรรยาเลขาธิการสาขาหมู่บ้าน

เมื่อโจวลิ่วนีได้ยินข่าว หล่อนถึงกับตะลึงงันไป จากนั้นก็รีบวิ่งกลับบ้านไปหาแม่ของตนทันที

สะใภ้รองกำลังทำซาลาเปาไส้ถั่วแดงอยู่ เมื่อเห็นลูกสาวของตนกลับมาก็ด่าขึ้นว่า “นังตัวขี้เกียจ พอที่บ้านมีงานยุ่งแกออกไปอยู่ที่ไหนมา พอถึงเวลากินฉันไม่เคยเห็นแกกินอะไรน้อยเลย แต่พอถึงเวลาต้องทำงานแกกลับซ่อนตัวเร็วกว่าคนอื่นเชียว!”

“แม่ อย่าเพิ่งมาพูดถึงเรื่องนี้เลยค่ะ แม่รู้ไหมคะ? เอ้อร์นีกลับมาพร้อมกับคนรัก เป็นคนรักจากปักกิ่งค่ะ หนูได้ยินว่าเขาดูดีมากด้วย แค่เห็นครั้งเดียวก็รู้ได้เลยว่าเขาเป็นคนรวย!” โจวลิ่วนีพูดอย่างเป็นกังวล

สะใภ้รองชะงักไป “เอ้อร์นีกลับมาแล้วเหรอ? แล้วยังพาคนรักจากปักกิ่งกลับมาด้วยเหรอ?”

“หนูได้ยินมาว่าเขาเป็นคนที่ประสบความสำเร็จมากด้วยค่ะ!” โจวลิ่วนีเน้นย้ำ

“ไปเรียกพ่อของลูกมาสิ!” สะใภ้รองรีบบอก

พี่ชายรองกำลังงีบหลับอยู่ ในฤดูหนาวไม่มีอะไรให้ทำได้เลย แล้วจะทำอะไรล่ะถ้าไม่ใช่นอน? ต้นเหตุสำคัญคือความอ่อนล้าทางด้านจิตใจ

พี่ชายคนโตและน้องชายสามของเขาต่างก็มีบ้านอิฐกัน ในขณะที่เขายังคงอาศัยอยู่ในห้องที่ถูกแบ่งให้โดยพ่อแม่ของตน เรื่องนี้ทำให้พี่ชายรองรู้สึกทรมานใจนัก

แต่เมื่อพี่ชายรองได้ยินว่าเอ้อร์นีหลานสาวของตนพาคนรักกลับมาด้วย เขาจึงลุกขึ้นเพื่อออกไปหา

โจวลิ่วนีอยากจะตามเขาไปด้วย พี่ชายรองจึงพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ลูกอยู่ที่บ้านนี่ล่ะ”

“พ่อคะ หนูอยากไปดูที่นั่นด้วย หนูไม่ได้เจอพี่เอ้อร์นีมาตั้งนานแล้วนะคะ” โจวลิ่วนีไม่ยอมเชื่อฟังและยืนกรานที่จะตามไปด้วย

พี่ชายรองไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพาหล่อนไปด้วย

เมื่อโจวลิ่วนีได้เห็นโจวเอ้อร์นี ซึ่งดูเหมือนสาวชาวกรุงที่ไม่มีกลิ่นอายของชาวชนบทอยู่เลย ในใจหล่อนก็รู้สึกเปรี้ยว(1)ขึ้นมา แทบจะเทียบได้กับสารสกัดจากมะนาว(2)เลยทีเดียว เปรี้ยวจี๊ดสุด ๆ

คุณอาสะใภ้สี่ของหล่อนช่างลำเอียงเกินไปจริง ๆ เธอแต่งตัวให้โจวเอ้อร์นีดูสวยและทันสมัยมาก ต้องบอกว่าถ้าดูจากหน้าตาแล้วหล่อนสวยกว่าโจวเอ้อร์นีตั้งเยอะ หน้าตาของโจวเอ้อร์นีอย่างมากก็แค่ไม่ได้น่าเกลียดเท่านั้นล่ะ!

แถมโจวลิ่วนียังได้เห็นหวังหยวนอีกด้วย ทำให้ในใจของหล่อนยิ่งรู้สึกเปรี้ยวมากกว่าเดิมด้วยความอิจฉา จากความประทับใจแรกก็รู้ได้เลยว่าชายผู้นี้ต้องร่ำรวยมากแน่นอน เขาดูไม่ธรรมดาตั้งแต่แรกเห็น แถมยังมีทะเบียนบ้านอยู่ที่ปักกิ่งอีกด้วย เขามาชอบเอ้อร์นีได้อย่างไรกันนะ?

โจวลิ่วนีไม่ได้อยู่ที่นั่นนานนัก หล่อนคงจะตายไปด้วยความเจ็บปวดเสียก่อนถ้าต้องอยู่ที่นั่นนานกว่านี้