บทที่ 492 ม้าที่ไม่รู้ตัวว่าหน้ายาว*

หวังหยวนพักอยู่ที่บ้านของครอบครัวภรรยาตนในบ้านเกิดของหล่อน

ส่วนที่ปักกิ่ง ครอบครัวตระกูลโจวก็กำลังเตรียมการสำหรับปีใหม่เช่นกัน

ท่านแม่โจวได้ทำเป็ดพะโล้ขึ้น ซึ่งนางได้เรียนรู้วิธีการทำมาจากแม่เฒ่าคนหนึ่งในสวนสาธารณะ และได้ซื้อเป็ดมา 2 ตัวเพื่อลองทำดู

ขั้นแรกต้องหมักเนื้อเป็ดเอาไว้ก่อน และเมื่อต้องการจะกินก็นำบางส่วนออกมาผัด ซึ่งมันก็อร่อยมากเช่นกัน

เมื่อทำเสร็จนางก็เรียกหู่จือให้มาเอาไปส่งที่บ้านทางนั้น นอกจากนี้ยังเชือดไก่ไว้อีก 2 ตัวเตรียมไว้สำหรับทางนี้ด้วย

หลินชิงเหอได้วางมือในเรื่องนี้แล้ว โจวชิงไป๋จึงเป็นคนจัดการทำอาหารที่บ้านทั้งหมด

ตัวอย่างเช่น ปีนี้พวกเขาเก็บซี่โครงแกะและเนื้อไว้เป็นจำนวนมาก

ผลจากการปฏิรูปประเทศอย่างเข้มข้น ทำให้เนื้อเหล่านี้มีขายอย่างอุดมสมบูรณ์ในตลาดมากขึ้นเรื่อย ๆ ตราบใดที่มีเงิน พวกเขาไม่ต้องกังวลเลยว่าจะหาซื้อพวกมันไม่ได้

หลินชิงเหอชอบน้ำแกงเนื้อแกะใส่เก๋ากี้ที่ชิงไป๋ของบ้านเธอตุ๋นให้ในถ้วยน้ำแกงขนาดเล็กมาก (1)

ในถ้วยจะใส่เนื้อแกะเอาไว้ ทำให้น้ำแกงในถ้วยมีรสชาติเข้มข้นมากเป็นพิเศษ หลินชิงเหอรู้สึกพึงใจทุกครั้งที่ได้ดื่มมัน

ไม่ใช่แค่น้ำแกงแกะเท่านั้น ยังมีน้ำแกงแบบอื่นด้วยเช่น น้ำแกงไก่ หลินชิงเหอดื่มน้ำแกงเหล่านี้ในฤดูหนาวจนส่งผลให้แก้มของเธอเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด

เมื่อคุณแม่เวิงมาหาเธอที่นี่ หล่อนก็รู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย “ชิงเหอ คุณกินอะไรเข้าไปคะ? หน้าคุณกลมเชียวค่ะ”

หลินชิงเหอกระแอมเสียงแห้งออกมา เธอตั้งใจบำรุงร่างกายก็จริง แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชิงไป๋ ฝีมือการทำอาหารของเขาก้าวหน้าขึ้นไปมาก น้ำแกงทุกอย่างที่เขาตุ๋นให้ดูจะมีรสชาติเหมือนความรัก

จริง ๆ เธอไม่ได้อยากจะดื่ม แต่ก็ไม่สามารถจะต่อต้านมันได้เลย

เธอยังได้กินโจ๊กถั่วแดงและพุทราจีน(2)อยู่บ่อย ๆ อีกด้วย เขาเปิดเตาเพื่อเธอโดยเฉพาะเป็นการส่วนตัว ไม่มีใครได้กินมันเลย

นอกจากนี้ตอนนี้ยังเป็นช่วงวันหยุด เธอจึงปล่อยตัวอย่างเต็มที่จนน้ำหนักตัวเพิ่มมากขึ้น ส่งผลให้รูปร่างของเธออวบขึ้นมานิดหน่อยอย่างไม่สามารถควบคุมได้

“พรุ่งนี้คุณว่างหรือเปล่าคะ? กุญแจรถของหวังหยวนอยู่กับฉัน ฉันเลยวางแผนไว้ว่าจะไปบ่อน้ำพุร้อนน่ะค่ะ เราชวนคุณเวิงไปด้วยกันดีไหมคะ?” หลินชิงเหอพูด

รถของหวังหยวนจอดทิ้งไว้ที่นี่ เขาให้กุญแจรถไว้กับเธอด้วย หลินชิงเหอขับมันไปที่ศูนย์ตัดเย็บขนาดย่อมและจอดมันไว้ที่นั่น ซึ่งสามารถเอารถออกมาใช้ได้

คุณแม่เวิงนั้นค่อนข้างคิดถึงการไปบ่อน้ำพุร้อน บวกกับอากาศอันหนาวเย็น นับว่าเป็นเวลาที่เหมาะมาก หล่อนจึงตอบกลับไป “ตกลงค่ะ พรุ่งนี้พวกเราไปที่นั่นกัน”

หลินชิงเหอตามหาโจวชิงไป๋เพื่อบอกข่าวกับเขา โจวชิงไป๋ไม่ได้คัดค้านอะไร ตั้งแต่แรกเขาก็ตามใจภรรยาของตนอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งตามใจอย่างไม่มีขอบเขตมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก ตราบใดที่เป็นสิ่งที่ภรรยาของเขาพูดขึ้นมา ไม่มีทางเลยที่เขาจะไม่เห็นด้วย

ดังนั้นในวันต่อมา โจวชิงไป๋และหลินชิงเหอจึงไปรับคุณพ่อเวิงกับคุณแม่เวิง และทั้ง 2 คู่ก็เดินทางไปบ่อน้ำพุร้อนด้วยกัน

มันตรงกับวันที่ 27 เดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติ ซึ่งร้านเกี๊ยวปิดแล้ว เหลือเพียงร้านเครื่องดื่มและร้านอาหารแห้งเท่านั้นที่ยังเปิดทำธุรกิจต่อไป

ดังนั้นนี่จึงเป็นช่วงเวลาพักผ่อนของ 2 พี่น้องโจว

กังจือก็อยู่ว่าง ๆ เช่นเดียวกันกับพวกเขา ในขณะที่หู่จือไม่มีเวลาว่างเลย เพราะหลินชิงเหอบอกให้เขาเอาเสื้อผ้าออกไปตั้งแผงขายบนถนน

เธอให้ส่วนต่างในการทำกำไรกับเขามากทีเดียว กำไรที่ได้ทั้งหมดจะตกเป็นของเขาเอง

ในช่วงที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ นี่ไม่ใช่งานที่ง่ายเลย แต่หู่จือก็มีความสุขมาก

ในช่วง 2-3 วันสุดท้ายของปียังคงค้าขายได้อยู่ ตราบใดที่เขายังสามารถขายสินค้าได้ก็ไม่เป็นปัญหาในการทำเงินได้สัก 2-3 หยวนต่อวัน

นอกจากการหาเงินแบบนี้แล้วเขายังออกไปเที่ยวกับซานซานด้วย นับว่าเขาก็เป็นคนที่ยุ่งคนหนึ่ง

“ช่างเถอะ เราไปช่วยงานที่ร้านเครื่องดื่มกันดีกว่า” โจวกุยหลายถอนหายใจ

“ที่นั่นมีคนอยู่เยอะแล้ว ไปที่นั่นพวกเราก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนักหรอก ไปบ้านคุณตาคุณยายกันดีไหม?” กังจือถาม

“ตกลง” โจวกุยหลายพยักหน้าและไปถามพี่รองของตน โจวเฉวี่ยนไม่อยากออกไปไหน ดังนั้นพวกเขาจึงไปที่นั่นกันเองเพียงลำพัง 2 คน

เมื่อมาถึงพวกเขาได้พบกับแม่เฒ่าจูพอดี ฝ่ายนั้นถามว่า “ทำไมพี่หงเสียของพวกเธอถึงไม่มาด้วยล่ะจ๊ะ?”

“พี่หงเสียต้องเฝ้าร้านครับ” กังจือตอบหล่อน

ความคิดเห็น