บทที่ 589 ซื่อนีผู้รู้สึกต่ำต้อย

หลินชิงเหอดูออกว่าเวิงกั๋วต้งเขาจริงจังมากเช่นกัน ดังนั้นจึงไม่มีอะไรจะว่าในจุดนี้ได้

หลังจากเวิงกั๋วต้งกับโจวซื่อนีตื่นขึ้นมาจากการงีบพักแล้ว ทั้งคู่ก็เริ่มเตรียมอาหารเย็นกัน

โจวชิงไป๋พาเวิงกั๋วต้งทำกับข้าวด้วยกัน และให้โจวซื่อนีอยู่เป็นเพื่อนคุยกับอาสะใภ้สี่ของหล่อน

หลินชิงเหอไม่ได้รีบพูดเรื่องเวิงกั๋วต้งเช่นกัน รอให้เวิงกั๋วต้งกลับไปแล้วเธอค่อยพูดก็ยังไม่สาย

“อาสะใภ้สี่คะ รถยนต์คันนั้นซื้อที่นี่เหรอคะ?” โจวซื่อนีถาม

“จ๊ะ อาสี่ของเธอชอบหาเรื่อง อาจะว่าอะไรเขาก็ไม่ได้ จากที่นี่ไปโรงพยาบาลก็ไม่ได้ไกลอะไรเลย” หลินชิงเหอพูด

โจวซื่อนียิ้มขำ “ก็อาสี่เขาเป็นห่วงอาสะใภ้สี่นี่ค่ะ” หลังจากนั้นหล่อนก็เอาขาของอาสะใภ้สี่ยกขึ้นมา “เดี๋ยวหนูนวดให้อาเองค่ะ อากำลังท้องอยู่คงรู้สึกไม่สบายเท่าไหร่”

หล่อนเคยนวดให้พี่สาวใหญ่ แล้วก็พี่สาวรองของหล่อนมาแล้ว ดังนั้นจึงไม่เป็นปัญหาหากจะนวดให้อาสะใภ้สี่ของหล่อนด้วย

“เดี๋ยวกั๋วต้งมาเห็นแล้ว เขาคงจะทำใจไม่ได้แน่” หลินชิงเหอพูด

“เขาจะไปเข้าใจอะไรพวกนี้คะ” โจวซื่อนีส่ายหน้าพูด

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ถ้าอารู้สึกไม่สบายก็ให้อาสี่ของเธอช่วยก็พอ เป็นเธอซะอีกที่รอบนี้ต้องลาหยุดเรียนภาคค่ำยาว ๆ อีกแล้ว” หลินชิงเหอพูด

“หนูเอาหนังสือมาอ่านด้วยค่ะ ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจไว้หนูจะถามอาสะใภ้สี่ได้” โจวซื่อนีพูดอย่างไม่ใส่ใจ

หลินชิงเหอพยักหน้า โจวซื่อนีจึงพูดขึ้น “แถวนี้มีตู้โทรศัพท์สาธารณะไหมคะ? หนูจะโทรกลับไปหาที่บ้านน่ะค่ะ เพิ่งนึกขึ้นได้”

“ไม่ต้องหรอกจ๊ะ ตอนที่เธอนอนหลับอยู่ คุณอาสี่ของเธอโทรกลับไปแล้ว” หลินชิงเหอพูด

โจวซื่อนีพูด “คุณปู่คุณย่าแล้วก็คุณตาหวังคิดถึงกันหมดเลยค่ะ เมื่อวันก่อนนี้คุณย่ายังจะฆ่าไก่ด้วยตัวหนึ่ง แต่ว่าถูกคุณปู่หยุดเอาไว้ก่อน กลัวว่าเอามาที่นี่แล้วมันจะเสียก่อน และอีกอย่างที่นี่ก็ใช่ว่าจะไม่มีด้วย”

หลินชิงเหอยิ้ม “คุณย่าของเธอมีน้ำใจแล้ว” แม้ว่าแม่สามีของเธอคนนี้จะเป็นคนจู้จี้จุกจิก แต่นางก็ไม่แย่อะไรขนาดนั้น ทั้งยังคิดถึงเธอด้วย

โจวซื่อนีลุกขึ้นเดินไปหยิบเงินแล้วพูด “คุณย่าให้เงินหนูมา 200 หยวน บอกให้หนูเอามาให้คุณอาสะใภ้สี่ค่ะ”

หลินชิงเหอยิ้มแล้วพูด “ทางนี้ยังจะขาดแคลนเงินทองอะไรอีกล่ะจ๊ะ”

“คุณย่าบอกว่าท่านเป็นแม่สามีแต่กลับไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยสักนิดเดียว ท่านรู้สึกไม่ดีน่ะค่ะ เลยมอบเงินนี้มาให้อาสะใภ้สี่เอาไว้ซื้อของกินดี ๆ” โจวซื่อนีพูด

หลินชิงเหอพยักหน้า แล้วก็รีบเงินนั้นมา

คุณลุงหวังก็ให้มาแล้ว 1,000 หยวน แม่สามีเธอให้มาอีก 200 หยวน ซึ่งเธอก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยเรื่องเงินแต่อย่างใด ทั้งหมดนี้เป็นความตั้งใจจริง ๆ ของผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งนั้น ยิ่งไปกว่านั้นคุณลุงหวังยังให้มาเยอะเกินไปแล้วด้วยซ้ำ เงิน 200 หยวนที่แม่สามีเธอให้ก็คงไม่ได้เอาออกมาใช้อะไรแล้ว

“แล้วช่วงนี้ไม่มีเรื่องอะไรอื่นเลยเหรอจ๊ะ” หลินชิงเหอถาม

“ไม่มีเรื่องอะไรค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี” โจวซื่อนีพูด

หลินชิงเหอพูด “สองมังกรหงส์กับพ่างพ่างของซานนีล่ะ?”

“เลี้ยงไม่ง่ายเลยค่ะ ทำของพังไปทั่วเลยค่ะ” โจวซื่อนีส่ายหน้าเผลอยิ้มออกมา

พ่างพ่างของซานนีตอนนี้อายุ 1 ขวบปีแล้ว ฝาแฝดสองคนอายุน้อยกว่าหน่อย แต่ก็ไม่ห่างกันมาก ตอนนี้ก็ประมาณ 11 เดือนแล้ว แต่กลับซนปีนป่ายไปทั่ว อย่างที่พอเผลอมองคนหนึ่งแป๊บเดียวอีกคนก็ปีนหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ทำให้ต้องค่อยดูเอาไว้ตลอด

หลินชิงเหอสามารถนึกภาพนั้นในหัวได้ ได้ฝาแฝดก็เป็นเรื่องดี แต่ความลำบากก็จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเช่นกัน

เพราะเด็กในตอนนี้เทียบกับเด็กเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว

เด็กที่เกิดในตอนนี้ก็เป็นปลายปี 80 แล้ว ลูกทั้งสามคนของเธออยู่ในยุคของปี 60 ตอนปลายกันหมด

ต่างกันประมาณ 1 รุ่น

ไม่นาน โจวชิงไป๋ก็พาเวิงกั๋วต้งทำกับข้าวจนเสร็จ เขาเมินเฉยเวิงกั๋วต้งที่ทำอาหารอะไรไม่เป็นสักอย่าง

ความคิดเห็น