บทที่ 96

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 96 มามีลูกสาวกันเถอะ บทที่ 96 มามีลูกสาวกันเถอะ โดย EnjoyBook บทที่ 96 มามีลูกสาวกันเถอะ

พวกเขาทานอาหารกลางวันกันที่บ้านของสะใภ้สี่

หลินชิงเหอไม่ขี้เหนียวแต่อย่างใด เธอทำอาหารจานใหญ่จำนวน 2-3 จานเลี้ยงคู่บ่าวสาว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูชื่นมื่นกลมเกลียวยิ่งนัก

ขณะที่ซูต้าหลินปั่นจักรยานพาโจวเสี่ยวเม่ยกลับ เขาก็พูดตะกุกตะกัก “พี่…พี่ชายสี่…กับ…พี่สะใภ้สี่…ใจดี…มาก ๆ ครับ”

โจวเสี่ยวเม่ยกอดเอวสามีไว้ด้วยความรักใคร่ “แน่อยู่แล้วค่ะ ต้าหลิน พี่สะใภ้สี่บอกกับฉันว่าเราต้องประหยัดเงินบ้างแล้ว เราจะได้มีโอกาสซื้อบ้านหลังใหญ่อยู่กันน่ะค่ะ”

ซูต้าหลินเห็นด้วย แม้ครั้งนี้เขาจะใช้เงินเป็นจำนวนมากในการแต่งภรรยา แต่เขาก็ยังมีเงินเก็บในบัญชีมากกว่า 1,000 หยวน ซึ่งในยุคนี้ถือว่าครอบครัวนี้รวยมากแล้ว

คู่สามีภรรยากลับบ้านไปแล้ว ขณะที่ทางฝั่งคู่ของหลินชิงเหอกำลังหารือกันอยู่

“ถึงเขาจะพูดติดอ่างไปหน่อย แต่ตราบใดที่เขาดูแลเสี่ยวเม่ยด้วยใจทั้งหมดที่มี มันก็คงจะไม่มีปัญหานะคะ” หลินชิงเหอบอกโจวชิงไป๋

“อืม” ชายหนุ่มส่งเสียงเป็นการรับรู้

เขาไม่มีความรังเกียจน้องเขยคนนี้ ยิ่งกว่านั้นเขายังรู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นคนดีเยี่ยม

“พี่สาวใหญ่กับพี่สาวรองไม่มีเวลากลับมาตอนที่เสี่ยวเม่ยแต่งงานแล้ว พวกหล่อนคงจะได้กลับมาในวันที่สองของปีใหม่หน้าแน่เลยค่ะ” หลินชิงเหอเอ่ย

ครั้งนี้โจวเสี่ยวเม่ยแต่งงานแล้ว พี่สาวใหญ่บ้านโจว โจวเสี่ยวเจวียน กับพี่สาวรองบ้านโจว โจวเสี่ยวจวี ไม่ได้กลับมาบ้าน

ตอนนี้โจวเสี่ยวเจวียนเป็นหวัดหนักมาก แต่หล่อนก็ฝากเงินแสดงความยินดีจำนวน 5 หยวนมากับสามีเพื่อเป็นการแสดงน้ำใจจากหล่อน

ส่วนโจวเสี่ยวจวีก็ไม่มีทางเลือกต้องดูแลแม่สามีที่ป่วยเป็นหวัดหนัก เพราะสามีเป็นลูกชายคนเดียวของนาง หล่อนเองก็ให้สามีส่งเงิน 5 หยวนมาเป็นเงินแสดงความยินดีด้วยเช่นกัน

พี่สาวใหญ่กับพี่สาวรองคือลูกสาวคนโตสองคนของบ้านตระกูลโจวที่อาวุโสกว่าพี่ชายใหญ่ หากนับรวมกันแล้ว พี่ชายใหญ่จะเป็นลูกคนที่สาม

แต่ที่นี่ไม่ได้นับญาติรวมกันแบบนั้น พวกเขานับเฉพาะฝั่งผู้ชายกับฝั่งผู้หญิงแยกกัน

“คุณอยากเข้าอำเภอไหมครับ?” โจวชิงไป๋มองภรรยาอย่างเข้าใจ

“ไปวันที่สามของช่วงปีใหม่แทนวันที่สองดีกว่าค่ะ” หลินชิงเหอเอ่ยหลังตัดสินใจ

ถ้าโจวเสี่ยวเม่ยอยากมาเยี่ยม ดังนั้นปีนี้พวกเขาต้องอยู่ที่บ้าน ส่วนพี่สาวใหญ่กับพี่สาวรองจะมาหรือไม่นั้นไม่สำคัญ เพราะหลินชิงเหอไม่รู้จักมักจี่กับพวกหล่อน

จากนั้นหลินชิงเหอก็หยิบรูปถ่ายของเมื่อปีที่แล้วขึ้นมาดู

เจ้าใหญ่ เจ้ารอง และเจ้าสามมาห้อมล้อมรอบเธอ พวกเขาชอบรูปถ่ายของตัวเองมาก

“แม่ครับ ปีนี้เราจะยังได้ถ่ายรูปตอนเข้าไปในเมืองไหมครับ?” เจ้าใหญ่มองแม่ของตนอย่างคาดหวัง

“ถ่ายไหมครับแม่?” เจ้ารองมองแม่อย่างมีความหวังเช่นกัน

“อยากถ่ายรูป!” เจ้าสามพยักหน้า

หลินชิงเหอพยักหน้า “ในเมื่อปีนี้ลูก ๆ ทำตัวดีมาก เราก็จะถ่ายรูปสำหรับปีหน้ากันนะ”

เด็กชายทั้งสามส่งเสียงร้องลิงโลด

หลินชิงเหอยังคงดูรูปถ่ายจนถึงเย็น หลังจากดูรูปตัวเองจนหนำใจแล้ว เธอก็ชื่นชมรูปของโจวชิงไป๋บ้าง

โจวชิงไป๋ในรูปถ่ายยังคงดูเคร่งขรึม ต่อให้หลินชิงเหอจะขอให้เขามีท่าทีอ่อนลงก็ตาม เขาก็ยังไม่ยิ้ม มันคงเป็นบุคลิกของผู้ชายอย่างเขาเอง

“เหลือแค่กรอบรูปแล้วล่ะที่เรายังไม่มี ไม่อย่างนั้นฉันคงใส่รูปพวกนี้ลงในกรอบรูปแล้ว” หลินชิงเหอเอ่ยขึ้น

สายตาของโจวชิงไป๋ดูอ่อนลง “งั้นผมจะขอให้ช่างทำให้นะ”

“ช่างเถอะค่ะ ปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคตแล้วกัน ถ้าเราถ่ายรูปกันทุกปีเราก็จะมีรูปอยู่เยอะมาก อย่าเพิ่งทำอะไรที่มันกินพื้นที่เลยค่ะ” หลินชิงเหอเปลี่ยนใจอีกครั้ง

โจวชิงไป๋จึงปล่อยให้เรื่องนี้เป็นการตัดสินใจของเธอ

ตอนนี้หิมะกำลังตก ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องทำ โจวชิงไป๋จึงทำเพียงนำลูกหมูตัวใหม่สองตัวมาเลี้ยง ส่วนหลินชิงเหอก็ปรุงอาหารทุกวัน

อาหารที่เธอทำก็มีหมั่นโถวฟักทอง หมั่นโถวข้าวโพดบด หมั่นโถวถั่วแดง จ้านโถวเปา และโจ๊กแปดสมบัติ ซึ่งหญิงสาวทำทุกสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ในคราวเดียว

ของเหล่านี้เป็นอาหารจานหลัก นอกนั้นยังมีกับข้าวที่เป็นเนื้อตุ๋นและแกงจืดหลากหลายชนิด

ร่างกายไม่ต้องการอะไรบำรุงเพิ่มเติมในช่วงฤดูหนาวแล้ว หลังทำงานหนักมาตลอดหนึ่งปี มันก็ได้เวลาพักผ่อน

เด็ก ๆ ต่างพอใจกับอาหาร โจวชิงไป๋เองก็เช่นกัน