บทที่ 97

ทะลุมิติไปเป็นชาวสวนแม่ลูกสาม – บทที่ 97 ซื้อเนื้อแกะโดยแลกคูปองเนื้อ บทที่ 97 ซื้อเนื้อแกะโดยแลกคูปองเนื้อ โดย EnjoyBook บทที่ 97 ซื้อเนื้อแกะโดยแลกคูปองเนื้อ

“จะเสื่อมหรือไม่เสื่อม คุณก็รู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอครับ?” โจวชิงไป๋ยกยิ้มก่อนจะปิดปากเธอไว้

หลังจากนั้นหลินชิงเหอก็สูญสิ้นการควบคุมความคิดตัวเองไป เขาเหมือนผู้เชี่ยวชาญมากประสบการณ์ขึ้นทุกที จนเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลยแม้แต่น้อย

หญิงสาวทำได้เพียงอุทานออกมาว่า ‘อ่อนโยนหน่อย’ หลังจากนั้นเธอก็ไม่มีโอกาสได้พูดอีก

และคืนนี้ก็เป็นอย่างที่คิดไว้ โจวชิงไป๋ได้เสพสุขจนอิ่มหนำสำราญอีกครั้ง

หลินชิงเหอได้ตื่นนอนอีกทีก็หลังจากแปดโมงเช้า พร้อมกับความรู้สึกหลากหลายเมื่อคิดถึงชีวิตความเป็นอยู่ของตนในตอนนี้

ชีวิตของเธอชักจะสูญเปล่าเกินไปแล้ว

หลังทานอาหารเช้าง่าย ๆ เสร็จ หญิงสาวก็ปั่นจักรยานไปหาเม่ยเจี่ย

ตอนนี้เธอเปลี่ยนจุดรับเนื้อไปเป็นที่บ้านของเม่ยเจี่ยแล้ว เธอไม่ไปรอที่โรงเชือดอีกต่อไปเพราะไม่ชอบอากาศที่หนาวจนแทบแข็งและไม่คิดที่จะทำแบบนั้นด้วย

เม่ยเจี่ยไม่ยอมเลิกวางมือจากแหล่งรายได้นี้ ตอนนี้หล่อนกลายเป็นคนว่างงานแล้ว หล่อนจึงต้องพึ่งพารายได้จากวิธีนี้ หญิงสาวบอกว่าจะไปนำเนื้อมาจากโรงเชือดมาไว้ที่บ้านแล้วก็ให้หลินชิงเหอมารับที่บ้านของหล่อนแทน

หลินชิงเหอตกลงโดยไม่ต้องกล่าวอะไรเพิ่ม

ความจริงก็คือปริมาณเนื้อหมูที่จะขายต่อได้มีไม่มากนัก อย่างน้อยก็ได้มากสุด 5 หรือ 6 ชั่ง ขณะที่อย่างน้อยที่สุดคือ 2 หรือ 3 ชั่งเท่านั้น ซึ่งหล่อนไม่อาจนำมันมาขายได้มากกว่านี้

แต่ต่อให้มันได้ราคาเพียง 7 หรือ 8 หยวนต่อเดือน มันก็ถือว่ายังสำคัญต่อเม่ยเจี่ย

“พี่ยังไม่ทราบว่าจะได้กลับไปทำงานอีกเมื่อไหร่เหรอคะ?” หลินชิงเหอถามเม่ยเจี่ย

“ยังเลยจ้ะ ต้องรอจนกว่าจะมีตำแหน่งว่างน่ะ” เม่ยเจี่ยยืนยัน

หลังให้เนื้อกับหลินชิงเหอแล้ว อีกฝ่ายก็ให้เงินกับหล่อน

เม่ยเจี่ยรับเงินแล้วก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เธออยากได้น้ำผึ้งไหม? พี่ชายคนโตของพี่ไปเก็บรวงผึ้งจากภูเขาได้ก่อนที่หิมะจะตก แล้วเขาก็ให้พี่มา 2 ไห แต่พี่ไม่ชอบกิน พี่เห็นว่าเธอชอบกินก็เลยจะให้เธอเอากลับไปน่ะ”

ดวงตาของหลินชิงเหอเป็นประกาย “ถ้างั้นฉันจะรับน้ำผึ้ง 2 ไหนี้ไปนะคะ แต่ฉันต้องให้เงินก่อนค่ะ ถ้าเม่ยเจี่ยไม่รับเงินไป ฉันก็จะไม่รับน้ำผึ้งนี้แล้วก็จะไปที่ร้านค้าสหกรณ์นะคะ”

เม่ยเจี่ยจึงเดินเข้าไปในบ้านและหยิบน้ำผึ้ง 2 ไหออกมา “เธอไม่ต้องใจกว้างกับพี่นักหรอก รับไปเถอะ”

“ฉันต้องจ่ายเงินค่ะเม่ยเจี่ย อย่าดึงดันเลยค่ะ” หลินชิงเหอจูงจักรยานออกไปและปั่นออกไปพร้อมกับน้ำผึ้ง 2 ไห ก่อนจะยัดเงินใส่มือเม่ยเจี่ย

เธอให้เงินไปเท่ากับราคาน้ำผึ้งในร้านค้าสหกรณ์

มันไม่ถูกเลย แต่หลินชิงเหอคิดว่ามันคุ้มค่ามากแล้วในการซื้อน้ำผึ้งป่า 2 ไหนี้ด้วยเงินจำนวนเท่านี้

ก่อนหน้านี้เธอซื้อน้ำผึ้งมาหนึ่งกระป๋อง แต่มันอยู่เหลือเพียงครึ่งหนึ่ง

ทุกคืนหลังเสร็จสิ้นกิจกรรมต่าง ๆ กับโจวชิงไป๋แล้ว พวกเขาก็ดื่มน้ำผสมน้ำผึ้งกันคนละถ้วย แค่ก ต่อให้ไม่ทำเรื่องนี้มันก็จำเป็นต้องดื่มอยู่ดี ดังนั้นมันจึงหมดเร็วมาก

หญิงสาวซื้อน้ำผึ้งสองไหและเนื้อหมูกลับไปที่บ้าน

ตอนนี้เป็นเวลากลางเดือนธันวาคม การแจกจ่ายเนื้อครั้งสุดท้ายประจำปีนี้ตรงกับวันที่ 25 ธันวาคม

ตลอดทั้งปี ภายในปีนี้ครอบครัวของเธอไม่ขาดแคลนเนื้อเลย อย่างเช่นหลังการปลูกข้าวสาลีฤดูหนาวในครั้งที่แล้ว ครอบครัวของเธอได้รับจัดสรรเป็นจำนวนมากและพวกเขาก็กินมันไปได้หลายวันก่อนจะหมด ซึ่งพวกเขาก็เอาเนื้อไปปรุงอาหารสารพัดอย่าง

ไหน้ำผึ้งสองไหถูกวางไว้ข้างในตู้ชั้นบนสุดที่ผู้ใหญ่สามารถหยิบเอื้อมได้ถึง ขณะที่เด็ก ๆ ไม่เห็นอะไรเลยว่ามีของอะไรบ้าง

“พรุ่งนี้ผมจะออกไปบ้างเผื่อว่าจะมีเนื้อลูกแกะนะ” โจวชิงไป๋มองภรรยากลับมาถึงแล้วก็เอ่ยขึ้น

“ก็ได้ค่ะ ถ้าเกิดว่ามีก็เอาซี่โครงลูกแกะมากกว่านี้นะคะ ฉันชอบกินส่วนนั้นน่ะค่ะ” หลินชิงเหอรีบแย้งเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด

โจวชิงไป๋พยักหน้า

วันนี้เป็นวันทำธุรกิจขายเนื้อหมูของภรรยา เขาจึงไม่เข้าไปยุ่งมากนัก ถึงอย่างนั้นมันก็มีข้อกังขา แต่เมื่อเขาได้ยินว่าภรรยาบอกว่าเธอได้ลูกค้าคนหนึ่งและเนื้อที่เธอมีอยู่ก็เปลี่ยนมือไปในทันที เขาก็ไม่เข้าไปยุ่งธุรกิจของเธอ