ตอนที่ 100

เฉินหู่มองซูซานหลาง เขาอดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอ เขากุมมือของซูซานหลางไว้แน่น ดูเหมือนจะมีหลายสิ่งที่อยากพูด แต่พอมาถึงริมฝีปากกลับไม่มีคำใดหลุดออกมาสักคำ เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ ส่งเสียงสะอื้นออกมา

"หูจื่อ เจ้าต้องเข้มแข็งนะ เราต้องมีชีวิตที่ดี มีชีวิตที่สวยงาม ให้คนพวกนั้นได้เห็นว่าพวกเรามีชีวิตที่ดีแค่ไหน คนไม่รักเรา เราก็ต้องรักตัวเอง คนที่ผิดไม่ใช่เจ้า แต่เป็นพวกเขาต่างหากที่ผิด"

ซูซานหลางพูดอย่างหนักแน่น เสียงของเขาหนักแน่นและทรงพลัง ทุกคำพูดฝังลึกลงในใจของเฉินหู่

เฉินหู่นึกถึงเฉียนซื่อ นึกถึงเฉินต้านิวกับเฉินเอ้อร์นิว รวมถึงบุตรชายที่ยังอยู่ในอ้อมแขน เขาเงยหน้าขึ้นเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า "ได้ ข้าจะทำตามที่ท่านบอก"

"พี่ซาน ขอบคุณที่มา มิฉะนั้นข้า......"

เฉินหู่มองซูซานหลางด้วยความรู้สึกขอบคุณ เป็นซูซานหลางที่ช่วยเขาอีกครั้ง ดึงเขาออกจากสถานการณ์ที่ยากลำบาก

ไม่มีใครรู้ว่า เขาไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจริงๆ

แต่ซูซานหลางมาอยู่เคียงข้างเขา บอกให้เขากล้าที่จะทำลายสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด ไปแสวงหาทางออกอื่น เฉินหู่ที่เข้าตาจน ได้เห็นความหวังอีกครั้ง เขาตัดสินใจที่จะเดินตามรอยเท้าของซูซานหลาง

"พี่ซาน ท่านรอข้าสักไม่กี่วัน ข้าจะพาทั้งครอบครัวไปหาท่าน เรื่องสร้างบ้านซื้อที่ดินให้ถือว่าข้ายืมท่านก็แล้วกัน ข้าจะต้องคืนให้ท่านแน่นอน"

เฉินหู่กลืนน้ำลายแล้วพูด ราวกับว่าหลังจากที่ซูซานหลางทำให้เขาตื่นจากภวังค์ เขาก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว

เขาไม่จำเป็นต้องสร้างบ้านที่ดีมาก สร้างเพิงพักเล็กๆ ก็พอแล้ว

แค่มีที่ดินก็พอ เขาสามารถไปเช่าที่ดินได้ ถ้าเช่าในหมู่บ้านเดียวกันไม่ได้ก็ไปเช่าที่หมู่บ้านอื่น สักวันหนึ่งเขาจะสร้างบ้านขึ้นมาได้แน่นอน

ซูซานหลางเห็นว่าเฉินหู่คิดได้แล้ว สายตาก็ไม่ไร้ชีวิตชีวาอีกต่อไป เขาจึงวางใจ พลางพยักหน้าพูดว่า "ดี เช่นนั้นพี่ซานจะรอเจ้านะ"

เฉินหู่พยักหน้า เขามีกำลังใจขึ้นมาไม่น้อย

ซูซานหลางนึกถึงตอนที่เขาออกจากตระกูลซูก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก เขารู้สึกเป็นห่วงเฉินหู่อยู่บ้าง เขาจึงขมวดคิ้วถามว่า "หูจื่อ เจ้าจะบอกพวกเขาอย่างไร?"

"พี่ซาน ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไร ท่านไม่ต้องกังวลนะ ท่านรอข้าสักไม่กี่วันก็พอ ไม่นานนักหรอก"

เฉินหู่ไม่คิดจะบอกซูซานหลางว่าเขาจะทำอะไร ซูซานหลางช่วยเขามามากพอแล้ว เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ไม่ต้องให้เขากังวลแล้ว

เฉินหู่มองซูซานหลาง อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น เขารวบรวมความกล้าพูดสิ่งที่ลังเลอยู่ในใจมาหลายปีออกมา "พี่ซาน รอข้ามาแล้ว ข้าขอเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับท่านได้หรือไม่?"

เฉินหู่รู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง ความคิดนี้อยู่ในใจเขามานานแล้ว เพียงแต่เขาไม่กล้าพูดออกมาเท่านั้น

ซูซานหลางไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของเขา แต่กลับเหมือนพี่ชายแท้ๆ ยิ่งกว่าพี่ชายแท้ๆ ของเขาเสียอีก ตั้งแต่นี้ไป เขาไม่อยากยอมรับใครอีกแล้ว ยอมรับแค่ซูซานหลางเท่านั้น

ซูซานหลางมองเฉินหู่ พยักหน้าอย่างหนักแน่น "ได้แน่นอน"

ถ้าเขาไม่ได้คิดว่าเฉินหู่เป็นพี่น้อง เขาก็คงไม่มาที่นี่หรอก