ตอนที่ 131

ซุนปั๋วเฉิงกับซุนจื่อเชียนต่างตอบรับ

ข้อเรียกร้องเหล่านี้ไม่ได้มากเกินไป พวกเขาควรเก็บเป็นความลับ ไม่ใช่เพื่อใครอื่น แต่เพื่อตัวพวกเขาเอง

ในใต้หล้านี้ มีตระกูลชื่อดังมากมายที่ตามหาร่องรอยของหมอเทวดา มีหลายตระกูลที่ยิ่งใหญ่กว่าตระกูลซุนเสียอีก ถ้าหากรู้ว่าหมอเทวดาอยู่ที่นี่ ตระกูลซุนก็คงไม่มีวันสงบสุขอีกต่อไป

และไม่ควรประเมินความเลวร้ายของจิตใจมนุษย์ต่ำเกินไป มีคนมากมายที่ตัวเองไม่มีความสุขก็ไม่อยากเห็นผู้อื่นมีความสุข ดังนั้นในเรื่องนี้ ไม่จำเป็นต้องให้ตาเฒ่าอู๋เรียกร้องเป็นพิเศษ พวกเขาเองก็จะปิดปากไม่ให้ข่าวรั่วไหลออกไปข้างนอก

ออกมาจากเรือนของซุนเป่าเชี่ยนกับซุนเป่าซ่าน

ซูเสี่ยวลู่กับตาเฒ่าอู๋ก็ถูกจัดให้พักในเรือนเล็กๆ หลังหนึ่ง

ตาเฒ่าอู๋เขียนเทียบยาบางอย่างให้จวนตระกูลซุนไปเตรียมสมุนไพร บางชนิดมีราคาแพง แต่โชคดีที่ใช้ไม่มากนัก

หลังจากไล่บ่าวรับใช้ของจวนตระกูลซุนออกไปหมดแล้ว ตาเฒ่าอู๋ปิดประตูเรือนแล้วพูดว่า "นังหนู เจ้ามีวิธีรักษาซุนเป่าเชี่ยนกับซุนเป่าซ่านแล้วหรือ?"

เมื่อครู่ไม่มีโอกาสถาม ตอนนี้มีโอกาสแล้ว ตาเฒ่าอู๋จึงอยากถามให้ชัดเจน

ซูเสี่ยวลู่พยักหน้า "ขจัดพิษก่อน แล้วค่อยๆ บำรุงร่างกาย ข้าจะปรุงยาบำรุงเลือดลมให้พวกเขากินทุกวัน และปรับเปลี่ยนอาหารการกินด้วย"

ปัญหาร้ายแรงที่สุดในร่างกายของซุนเป่าเชี่ยนกับซุนเป่าซ่านคือสารพิษ ซึ่งรวมถึงพิษที่ทำลายสมดุลร่างกายที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของตระกูลซุน ทั้งยังมีพิษตกค้างจากยาที่เหลียนซื่อกินเพื่อรักษาครรภ์ และยังมีพิษตกค้างจากยาบำรุงร่างกายและยารักษาชีวิตที่พวกเขากินมาโดยไม่ขาดตลอดหลายปีนี้

การขจัดพิษไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ในวันสองวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพิษชนิดนี้ที่มีมาแต่กำเนิดและสะสมมาวันแล้ววันเล่า

หลังจากขจัดพิษแล้วเท่านั้น จึงจะสามารถบำรุงร่างกายใหม่ให้ค่อยๆ ฟื้นคืนสู่สภาพปกติได้ และกระบวนการนี้ต้องใช้เวลาหลายปี

ตาเฒ่าอู๋เห็นว่าซูเสี่ยวลู่มีวิธีแล้ว เขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ดีมาก พรสวรรค์ของเจ้าทำให้เจ้าสามารถทำได้ดีโดยที่อาจารย์ไม่ต้องเข้าไปยุ่งเลย อาจารย์ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว อาจารย์จะพูดไว้ตรงนี้ เจ้าทำไปอย่างสบายใจและกล้าหาญได้เลย ถ้าเกิดมีปัญหาอะไรขึ้นมาจริงๆ อาจารย์จะคอยช่วยเหลือเจ้าเอง"

ตาเฒ่าอู๋ลูบผมของซูเสี่ยวลู่อย่างอ่อนโยนพลางพูด เขาให้ความมั่นใจกับซูเสี่ยวลู่อย่างเต็มที่ ให้นางบินสูงได้อย่างเต็มที่ ให้นางทำสิ่งที่นางอยากทำได้อย่างไม่ต้องกังวลใดๆ

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มแล้ววิ่งเข้าไปกอดตาเฒ่าอู๋ "ขอบคุณอาจารย์เจ้าค่ะ"

ตาเฒ่าอู๋รู้สึกอึดอัด รีบผลักซูเสี่ยวลู่ออกแล้วพูดว่า "บอกกี่ครั้งแล้วก็ไม่เชื่อ ทำแบบนี้มันเสียมารยาท!"

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มตาหยี คิดในใจว่า ฮิฮิ นางค้นพบแล้วว่าอาจารย์ของนางเป็นบุรุษที่กลัวสตรี!

เห็นว่าตาเฒ่าน่ารักขนาดนี้ ก็เลยไม่แกล้งเขาแล้ว

ซูเสี่ยวลู่วิ่งออกจากห้อง สำรวจดูรอบๆ เรือนทั้งข้างในข้างนอก เห็นว่าจัดเตรียมไว้ค่อนข้างครบถ้วน