ตอนที่ 132

ตอนนี้เมื่อนึกถึง เหลียนซื่อก็หลั่งน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจออกมาจริงๆ นางเชื่อในเรื่องทำดีย่อมได้รับผลดีแล้ว

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มบางๆ พลางพยักหน้า "ข้าก็เชื่อในเรื่องโชคชะตาเช่นกันเจ้าค่ะ"

เหลียนซื่อนึกถึงสถานการณ์ของซูซานหลางขึ้นมาอีก นางมองซูเสี่ยวลู่ด้วยความห่วงใยและถามว่า "เสี่ยวลู่ พี่ชายทั้งสองคนของเจ้าสบายดีหรือไม่? บิดามารดาของเจ้าสบายดีหรือไม่?"

หลังจากถามจบ เหลียนซื่อก็รู้สึกตัวเองถามมากเกินไปแล้ว ตอนนี้ซูเสี่ยวลู่มีวิชาแพทย์ที่เก่งกาจขนาดนี้ ญาติของนางย่อมต้องสบายดีอยู่แล้ว

ซูเสี่ยวลู่ยิ้มแล้วตอบว่า "พี่ใหญ่พี่รองของข้าสบายดี ท่านพ่อท่านแม่ของข้าก็สบายดี ขอบคุณท่านป้าที่เป็นห่วงนะเจ้าคะ"

ซูซานหลางมีสุขภาพแข็งแรง นอกจากดวงตาข้างที่สูญเสียไปซึ่งไม่สามารถงอกกลับมาได้แล้ว ก็ไม่มีอะไรที่ไม่ดีอีก

มือของนางจ้าวก็ดีขึ้นมาก แต่ก็ยังคงมีบาดแผล ปกติมองไม่เห็นความผิดปกติ แต่เวลายกของหนักก็ไม่มีแรงยกขึ้นมาได้ สิ่งเหล่านี้จะไม่มีวันกลับมาดีเหมือนเดิมอีก

แต่เรื่องเหล่านี้นางไม่จำเป็นต้องบอกเหลียนซื่อ

เหลียนซื่อก็ไม่ได้ถามอะไรอีก นางไม่ใช่สตรีที่ไม่รู้จักคิด ซูซานหลางเป็นคนธรรมดาที่สามารถไปล่าเสือได้ แน่นอนว่าต้องเจอเหตุการณ์บางอย่าง เรื่องเหล่านี้ ถ้านางอยากรู้ก็แค่สืบหาเอาก็ได้

ไม่จำเป็นต้องคอยถามเด็กคนหนึ่งตลอดเวลา การทำเช่นนั้นเป็นการเปิดแผลของผู้อื่น ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ

เมื่อเข้าไปในห้อง เหลียนซื่อให้ซูเสี่ยวลู่ฝังเข็มให้ซุนเป่าเชี่ยนกับซุนเป่าซ่านก่อน

นางยืนดูอยู่ข้างๆ

ภายในห้องอบอุ่นมาก แม้จะถอดเสื้อผ้าออกหมดก็ไม่รู้สึกหนาว

แต่ซุนเป่าซ่านรู้สึกอายมาก เขาเม้มปากอย่างอึดอัด ไม่กล้าสบตากับซูเสี่ยวลู่เลย

ซูเสี่ยวลู่ฝังเข็มได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ นางพูดว่า "การปกป้องเส้นเลือดหัวใจเป็นไปเพื่อไม่ให้เส้นเลือดหัวใจบาดเจ็บตอนขจัดพิษ อาจจะเจ็บนิดหน่อย แต่ข้าจะพยายามเบามือ"

ซุนเป่าซ่านเม้มปาก สักพักจึงพูดออกมาอย่างยากลำบาก "ไม่เป็นไร ข้าไม่กลัว"

ความเจ็บเพียงเล็กน้อยไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขาเลย

สิ่งที่ทำให้เขาอับอายคือการที่ต้องเปลือยท่อนบนต่อหน้าซูเสี่ยวลู่ ให้ซูเสี่ยวลู่เห็นร่างกายที่น่าเกลียดของเขา เขาผอมมาก ผอมจนหนังติดกระดูก กระดูกหน้าอกนูนออกมาดูน่ากลัว

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจเรื่องนี้มาก่อน แต่วันนี้ เขาหวังเหลือเกินว่าตัวเองจะอ้วนกว่านี้ ดูดีกว่านี้