ตอนที่ 163

เฉินหู่กับเฉียนซื่อสบตากัน ทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกัน เฉินหู่เอ่ยปากพูดขึ้นว่า "ได้ เช่นนั้นก็ทำตามที่พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้บอก"

ความรู้สึกซาบซึ้งทั้งหมดไม่จำเป็นต้องพูดออกมา แต่ถูกจดจำไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง

เฉียนซื่อยังกล่าวอีกว่า "พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ปกติแล้วผักดองเผ็ดกับผักดองเปรี้ยวมักจะใช้ทำเป็นของเย็นหรืออาหารตุ๋น แต่ข้ายังมีสูตรอาหารอีกหลายอย่างที่ใช้วัตถุดิบนี้ ซึ่งคนทั่วไปไม่ค่อยทำกัน แม้ว่าบางคนจะรู้วิธี แต่พวกเขาก็ทำไม่ได้"

เฉียนซื่อตั้งใจจะบอกทุกสิ่งที่นางรู้ให้จ้าวซื่อฟัง

จ้าวซื่อรีบพูดพร้อมรอยยิ้ม "น้องสะใภ้ เจ้าบอกข้ามาได้เลย แต่ข้าคงทำไม่ได้หรอก เจ้าทำได้ก็ดีแล้ว ไว้ถ้าจำเป็นเมื่อไหร่ เจ้าค่อยแสดงฝีมือออกมา"

เฉียนซื่อหยุดพูด แล้วพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มขัดเขิน

เมื่อถึงเวลานั้น นางจะตั้งใจแสดงฝีมือเต็มที่ และทำอาหารทุกจานออกมาให้สมบูรณ์แบบที่สุดอย่างแน่นอน

"ได้ เช่นนั้นเราก็ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้ยังต้องไปขายผักดองเปรี้ยวกับผักดองเผ็ดอีก เราควรพักผ่อนเร็วหน่อย"

ซูซานหลางกล่าวพลางยิ้ม พูดจบก็ลุกขึ้นยืน เดินออกจากบ้านแล้วกลับไปพร้อมกับจ้าวซื่อ

เฉินหู่กับเฉียนซื่อลุกขึ้นไปส่งซูซานหลางกับจ้าวซื่อกลับบ้าน พร้อมกับเรียกเฉินต้านิวกับเฉินเอ้อร์นิว และเฉินสือกลับบ้านด้วย

หลังจากกลับถึงบ้าน เฉินหู่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาลืมไปขอให้ซูเสี่ยวลู่ช่วยตรวจดูสักหน แต่พรุ่งนี้ซูเสี่ยวลู่ต้องไปที่จวนตระกูลซุนอีกแล้ว จึงทำได้แค่รอให้นางกลับมา อีกสามวันค่อยถามอีกที

เมื่อฟ้ามืดลง ทุกคนก็กลับบ้านและเข้านอนแต่หัวค่ำ

ซูเสี่ยวหลิงกับซูเสี่ยวลู่นอนด้วยกัน สองพี่น้องนอนชิดกันเพื่อให้ความอบอุ่นแก่กันและกัน

"เสี่ยวลู่ ขอบใจเจ้าจริงๆ"

ซูเสี่ยวหลิงพูดขึ้น ขณะที่นึกถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ นางรู้สึกโชคดีมาก

ซูเสี่ยวลู่พิงตัวซูเสี่ยวหลิงขณะนอนหลับ นางยิ้มและพูดว่า "ขอบคุณอะไรกันล่ะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ"

พรุ่งนี้นางต้องกลับไปที่จวนตระกูลซุนเพื่อฝังเข็มให้ซุนเป่าซ่านกับซุนเป่าเชี่ยน

เรื่องกิจการที่บ้าน นางก็ไม่มีเวลามาดูแล นางแค่ช่วยชี้แนะแนวทาง แต่คนที่ต้องเหนื่อยจริงๆ ก็คือครอบครัวของนาง

ทุกคนในครอบครัวต่างพยายามก้าวไปข้างหน้า นางเองก็เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว จึงควรก้าวหน้าและถอยหลังไปพร้อมกับครอบครัวด้วย

เมื่อนึกว่าพี่ใหญ่พี่รองกำลังตั้งใจเรียนหนังสือ นางเองก็เรียนวิชาแพทย์ แล้วพี่สามของนางล่ะ?

ซูเสี่ยวลู่กอดซูเสี่ยวหลิงไว้แล้วถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "พี่สาว ท่านอยากทำมากที่สุดเจ้าคะ?"

ในครอบครัวนี้ ซูเสี่ยวหลิงเป็นคนที่เสียสละเงียบๆ อย่างมากมาย นางจึงเป็นคนที่เข้าใจอะไรได้ดีมาก และเพราะความเข้าใจอะไรได้มากเกินไป นางจึงไม่เคยเรียกร้องสิ่งใด มีแต่จะให้เท่านั้น