ตอนที่ 164

ซูเสี่ยวหลิงจุมพิตหน้าผากของซูเสี่ยวลู่เบาๆ

นางไม่คิดเรื่องอื่นอีกต่อไป และหลับไปอย่างรวดเร็ว

รุ่งเช้าเมื่อฟ้าเริ่มสาง ซูซานหลางก็ลุกขึ้นไปที่บ้านเฉินหู่เพื่อช่วยกันเตรียมผักดองเปรี้ยวกับผักดองเผ็ดที่จะขายในวันนี้

ส่วนจ้าวซื่ออยู่ที่บ้านเพื่อทำอาหารมื้อเช้า

เมื่อจ้าวซื่อทำอาหารมื้อเช้าเสร็จ ซูซานหลางกับเฉินหู่เฉียนซื่อสามีภรรยาก็จัดเตรียมของทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ก่อนออกไป จ้าวซื่อพูดกับโจวเหิงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "เจ้าเหิง อาหารมื้อกลางวันอุ่นไว้ในหม้อแล้ว เจ้าหิวก็ไปกินนะ"

โจวเหิงพยักหน้า "ขอรับ ข้าจำไว้แล้ว ขอให้เดินทางปลอดภัยและทุกอย่างราบรื่น"

"ลาก่อนนะ น้องเหิง"

ซูฉงกับซูหวาโบกมือให้โจวเหิง

ซูเสี่ยวหลิงยิ้มและโบกมือลาเช่นกัน

ซูเสี่ยวลู่เกาะอยู่บนหลังของซูฉง พลางยิ้มหวานและโบกมือเล็กๆ "ลาก่อนนะ พี่โจวเหิง"

โจวเหิงก็ยิ้มบางๆ

ซูซานหลางกับจ้าวซื่อแบกตะกร้าสะพายหลัง ส่วนอีกตะกร้าหนึ่งที่ใส่ของหนักสามสิบชั่ง เป็นซูหวาที่แบก

เฉินหู่กับเฉียนซื่อไม่ได้ไป แต่เป็นเฉินต้านิวกับเฉินเอ้อร์นิวที่ไปด้วยกันแทน

เฉินต้านิวกับเฉินเอ้อร์นิวเดินไปพร้อมกับซูเสี่ยวหลิง และถามนางเบาๆ ว่าวันนี้ควรทำอย่างไร

ซูเสี่ยวหลิงอธิบายให้พวกนางฟังอย่างอดทน

แล้วก็ค่อยๆ เดินทางมาถึงตัวเมือง ซูซานหลางจ่ายค่าธรรมเนียมเข้าเมืองเรียบร้อยแล้ว

ซูฉงซูหวาไปที่สำนักศึกษา

เมื่อซูเสี่ยวลู่มาถึงร้าน ก็มองดูพวกเขาจัดของและเปิดร้าน จากนั้นนางก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านพ่อ ท่านแม่ เช่นนั้นข้าไปจวนตระกูลซุนแล้วนะเจ้าคะ"

จ้าวซื่อยิ้มแล้วพยักหน้า "ให้ท่านพ่อของเจ้าไปส่งเจ้าเถอะ"

ซูซานหลางก็เตรียมตัวจะไปส่งซูเสี่ยวลู่ที่จวนตระกูลซุน

แต่ซูเสี่ยวลู่กลับตะโกนเรียกตาเฒ่าอู๋ที่อยู่ไม่ไกลว่า "อาจารย์ อยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ!"

ตาเฒ่าอู๋สะดุ้งทันที และคิดจะหันหลังเดินหนี

นังหนูจอมยุ่ง ชักจะกล้าขึ้นทุกวันแล้ว

ซูซานหลางกับจ้าวซื่อที่ตอนแรกยังไม่เห็นตาเฒ่าอู๋ ตอนนี้ก็สังเกตเห็นแล้ว

ซูซานหลางยิ้มพร้อมเดินเข้าไปหาตาเฒ่าอู๋ เขายิ้มอย่างอ่อนโยนพลางพูดว่า "พี่ใหญ่มาแล้ว"

ตาเฒ่าอู๋ทำหน้านิ่ง เดินเอามือไพล่หลังไปด้วยกัน เขาตอบเบาๆ ว่า ‘อืม’