ตอนที่ 178

การที่เถ้าแก่หนิวมีเล่ห์เหลี่ยมไม่ใช่เรื่องผิด ซูซานหลางไม่ได้โกรธที่เถ้าแก่หนิวใช้กลอุบาย แต่เขาโทษตัวเองที่ไม่มีไหวพริบพอ แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ไป เขาก็เข้าใจว่าทำการค้าต้องเรียนรู้อีกมาก เถ้าแก่หนิวมีเล่ห์เหลี่ยมได้ ตัวเขาเองก็สามารถมีได้เช่นกัน

เถ้าแก่หนิวยิ้มพลางพยักหน้า "จำได้สิ เงื่อนไขที่เจ้าว่ามา ข้าสามารถตอบตกลงได้ แต่ข้าก็มีเงื่อนไขบางอย่างเหมือนกัน ข้อแรก ในเมืองหยางเจี่ยว สูตรอาหารของเจ้าจะต้องให้โรงเตี๊ยมของข้าใช้เพียงแห่งเดียวเป็นเวลาหกเดือน"

สูตรอาหารเหล่านี้หากได้รับความนิยม ภายในหกเดือนก็เพียงพอที่จะทำให้โรงเตี๊ยมฝูหมั่นไหลสร้างฐานลูกค้าได้มั่นคง รออีกครึ่งปีให้หลัง ลูกค้ากินกันจนเบื่อ โรงเตี๊ยมอื่นๆ ก็จะไม่ยอมเสียเงินเพื่อซื้อสิทธิ์การใช้สูตรอาหารนี้อีก เพราะถึงอย่างไรก็ทำกำไรมากไม่ได้ โรงเตี๊ยมอื่นๆ ก็คงไม่คิดจะมาซื้อ

ดังนั้นวันหน้าหากลูกค้าอยากกิน ก็จะมาที่โรงเตี๊ยมฝูหมั่นไหลเท่านั้น

เถ้าแก่หนิวมีแผนการของเขา

ซูซานหลางฟังพร้อมกับคิดตาม เขาเข้าใจจุดประสงค์ของเถ้าแก่หนิวที่ทำเช่นนี้ เขายิ้มอย่างอ่อนโยนและพยักหน้าตอบตกลง ก่อนพูดว่า "ตกลง เงื่อนไขนี้ข้ายอมรับได้ แต่ถ้าหากในอนาคตบ้านข้ามีสูตรอาหารใหม่ออกมา และโรงเตี๊ยมฝูหมั่นไหลต้องการเรียนสูตรนั้น ก็จะต้องเป็นผู้ที่เสนอราคาสูงสุดเท่านั้นที่จะได้ไป"

สำหรับสูตรผักดองเปรี้ยว เขาเชื่อว่าเฉียนซื่อยังสามารถคิดค้นสูตรอื่นๆ ได้อีก ดังนั้นสูตรเหล่านี้จึงเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ซูซานหลางมองเถ้าแก่หนิวอย่างสงบนิ่ง ขณะที่เถ้าแก่หนิวก็มองกลับไปที่เขา ในใจรู้สึกชื่นชมว่ากลยุทธ์นี้ของซูซานหลางช่างชาญฉลาดจริงๆ

เถ้าแก่หนิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า "ตกลง เช่นนั้นเรามาลงนามสัญญากันแบบนี้เถอะ พรุ่งนี้ให้น้องสะใภ้ของเจ้ามาสอนพ่อครัวของโรงเตี๊ยมข้า จนกว่าจะเรียนรู้ได้สำเร็จ"

ซูซานหลางพยักหน้า "ได้"

เมื่อกำลังร่างสัญญา เถ้าแก่หนิวถามขึ้นว่า "น้องซู อ่านออกเขียนได้หรือไม่?"

ซูซานหลางตอบตามตรงว่า "ข้าอ่านออกเขียนได้ไม่มาก แต่ตอนนี้บุตรชายสองคนของข้าเข้าเรียนแล้ว ข้าจะเอากลับไปให้พวกเขาดูก่อน"

เขาไม่กล้าประมาท เพราะสัญญาเป็นสิ่งสำคัญ เขาต้องตรวจสอบเนื้อหาให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด

หากเป็นเมื่อก่อน เขาอาจจะไม่ระวังตัวกับเถ้าแก่หนิวขนาดนี้ แต่หลังจากที่เถ้าแก่หนิวให้พ่อครัวแอบเรียนสูตรอาหาร เขาก็ระมัดระวังตัวมากขึ้น

อย่ามีจิตใจคิดร้ายต่อผู้อื่น แต่ก็ต้องมีใจระวังป้องกันตัวเองไว้เสมอ

เถ้าแก่หนิวยิ้มและร่างสัญญาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นให้ซูซานหลางพร้อมรอยยิ้ม

จากนั้นเขาก็เดินออกไปไปส่งซูซานหลาง

ซูซานหลางกลับมาที่ร้านพร้อมสัญญาในอกเสื้อ เมื่อเห็นเฉียนซื่อกำลังช่วยงานอยู่ เขากลั้นความอยากถามไว้และพูดเพียงสองคำว่า ‘สำเร็จแล้ว’ จากนั้นก็ลงมือช่วยงานต่อ

หลังจากขายของหมดแล้ว ซูฉงซูหวาก็กลับจากสำนักศึกษา ทุกคนเดินทางกลับบ้านด้วยกัน ระหว่างทางที่ไม่มีคนอื่นอยู่ ซูซานหลางจึงถามคำถามที่ค้างคาใจว่า "น้องสะใภ้ วันนี้ตอนที่เจ้าทำอาหาร ได้ระวังไม่ให้พ่อครัวแอบขโมยสูตรใช่หรือไม่?"

เฉียนซื่อพยักหน้าด้วยท่าทีขัดเขิน "ใช่ พี่ใหญ่ ข้าทำไม่ดีใช่หรือไม่?"