ตอนที่ 18 กลับมาพร้อมกับความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่

ซูซานหลางรีบพยักหน้าตอบรับ “อืมๆ ข้ามาครั้งแรกขอรับ”

พ่อบ้านซุนยิ้มเบาๆ ก่อนกล่าวว่า “ข้าดูออก เจ้าไม่ต้องวิตกไป ตระกูลซุนของเรานั้นย่อมมิอาจเอารัดเอาเปรียบเจ้าได้ ของของเจ้านั้นดูไม่เลวนัก ข้าจะให้ราคาที่สมควร เนื้อสัตว์ป่านี้ ข้าให้ยี่สิบห้าอีแปะต่อหนึ่งจิน ส่วนเกาลัดป่าที่หายากนัก ข้าจะตีราคาให้ที่สิบแปดอีแปะต่อหนึ่งจินก็แล้วกัน”

ราคานี้ถือว่าสูงนัก หาได้ต่ำไปไม่

ซูซานหลางพยักหน้าด้วยความปรีดา แววตาเปี่ยมไปด้วยความสุข

“ดีๆ ขอบคุณท่านพ่อบ้านซุนยิ่งนัก”

ซูซานหลางกล่าวขอบคุณอยู่หลายครั้ง ก่อนเดินตามพ่อบ้านซุนไปยังหลังครัว

พ่อบ้านซุนชี้ไปยังพื้นข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก "วางของตรงนี้เถิด"

พูดจบ พ่อบ้านซุนก็ส่งเสียงเรียกไปทางห้องครัว "เจ้าฝู ออกมาดูของหน่อย"

“ขอรับ”

เสียงขานรับดังมาจากในครัว ไม่นานนัก ชายรูปร่างอวบเล็กน้อย อายุราวห้าสิบปีก็เดินออกมา เมื่อออกมาก็ตรงเข้าหาของป่าทันที เขาก้มมองและจับพลิกดูอยู่ครู่ใหญ่ จากนั้นจึงพยักหน้าอย่างพึงใจ "ของดีๆ ชั่งน้ำหนักแล้วคิดเงินเถิด"

“โอ๊ะ! ยังมีเกาลัดป่าด้วยหรือนี่ พอดิบพอดีคุณหนูกำลังอยากกินเกาลัดคั่วน้ำตาลอยู่เลย”

ซุนฝูยื่นมือคว้าเกาลัดจากถุงป่าน นึกวางแผนคร่าว ๆ ว่าจะจัดการเช่นไร

พ่อบ้านซุนยิ้มพร้อมกล่าวสนับสนุนว่า “ไม่ผิดเลย ข้าก็คิดแบบนั้นอยู่พอดี”

ซูซานหลางยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างหนึ่ง คอยรอให้เขาคำนวณเงินให้ ในขณะเดียวกันก็จดจำสถานที่นี้ไว้อย่างเงียบ ๆ คิดว่าหากวันหน้าเขามีของใดอีก ก็จะมาที่นี่ถามไถ่ก่อน หากตระกูลซุนไม่ต้องการ เขาค่อยนำไปขายที่ตลาดแทน

ซุนฝูเรียกบ่าวจากครัวให้ออกมาชั่งน้ำหนักและคิดเงิน

กระต่ายป่าสามตัว ไก่ป่าสองตัว รวมแล้วหนักยี่สิบจิน คิดราคาจินละยี่สิบห้าอีแปะ รวมเป็นห้าร้อยอีแปะ ส่วนเกาลัดป่ามีน้ำหนักสิบเจ็ดจิน คิดราคาจินละสิบแปดอีแปะ รวมเป็นสามร้อยหกอีแปะ รวมสองอย่างได้แปดร้อยหกอีแปะ

ซูซานหลางได้ยินจำนวนเงินนี้ ก็ทั้งตื่นเต้นและตกใจ

พ่อบ้านซุนเห็นท่าทางเขาเหมือนคนที่ไม่เคยเห็นเงินมาก่อนก็นึกขัน จึงหยอกล้อขึ้นว่า “ตะลึงไปเชียว รึเจ้าไม่เคยเห็นเงินมาก่อน?”

พ่อบ้านซุนพูดเย้าหยอก แต่ซูซานหลางนั้นไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้จริง ๆ เขาจึงพยักหน้าอย่างเขินอาย แววตาหม่นหมองของเขาซ่อนเรื่องราวที่ไม่อาจเล่าให้ใครฟังได้มากมาย

พ่อบ้านซุนผู้ช่างสังเกตพลางคิดว่า คนผู้นี้คงมีเรื่องราวในใจอยู่บ้าง แต่ทั้งคู่ไม่คุ้นเคยกันมากนัก จะถามถึงเรื่องส่วนตัวก็ดูไม่เหมาะสม เขาจึงไม่ได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม เพียงแค่นับเงินส่งให้ซูซานหลางอย่างคล่องแคล่ว

จากนั้นก็ส่งซูซานหลางออกไป ซูซานหลางรีบเก็บเงินใส่อกไว้แน่น ขณะเดินออกไปยังคอยลูบที่อกซ้ำไปซ้ำมา

ความระแวดระวังของเขานั้นทำให้พ่อบ้านซุนแอบรู้สึกขัน ในขณะส่งเขาออกจากเรือน พ่อบ้านซุนจึงกล่าวเตือนใจว่า “หนุ่มน้อย เวลาออกนอกบ้านเจ้าควรทำตัวให้สง่าผ่าเผยหน่อย การที่เจ้าคอยระวังเช่นนี้กลับทำให้คนอื่นเห็นชัดว่าเจ้ามีของมีค่าอยู่ในอกเสียอีก”

ซูซานหลางเข้าใจในทันที พอคิดแล้วก็หวาดหวั่นไม่น้อย จึงหันไปขอบคุณพ่อบ้านซุนอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณท่านพ่อบ้านซุน”

พ่อบ้านซุนยิ้มแล้วโบกมือ “ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต หากเจ้ามีของดีอีก ส่งมาที่ตระกูลซุนเราเถิด”

ซูซานหลางพยักหน้าด้วยความซาบซึ้ง ในใจนึกถึงเรื่องฟืน เมื่อเห็นพ่อบ้านซุนมีท่าทีเป็นกันเองเช่นนี้ เขาจึงเอ่ยถามออกไป

“ท่านพ่อบ้านซุน ตระกูลซุนต้องการฟืนบ้างหรือไม่? ข้าเองก็มีฝีมือในการตัดฟืน รับรองได้ว่าเป็นฟืนคุณภาพดีแน่นอน”

เมื่อซูซานหลางเอ่ยถามเสร็จ เขาก็เงยหน้ามองพ่อบ้านซุนอย่างคาดหวัง รอคอยคำตอบ

พ่อบ้านซุนหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ไม่จำเป็นหรอก ข้าเห็นว่าเจ้าก็ดูเป็นคนขยัน ข้าจะบอกอะไรให้นะ ตระกูลใหญ่นั้นไม่ต้องซื้อฟืนกันหรอก ที่จะซื้อได้ก็แต่บ้านธรรมดาเท่านั้น แต่ราคาก็ไม่สูงนัก อีกทั้งส่วนใหญ่ตกลงซื้อขายกันล่วงหน้าตั้งแต่ต้นฤดูแล้ว หากเจ้ามาเร็วกว่านี้สักเดือน อาจจะพอมีช่องทาง แต่ตอนนี้…คงยากหน่อย”