ตอนที่ 19 ครอบครัวแสนอบอุ่น 1

ซูซานเม่ยกลืนน้ำลาย แม้ตัวนางเองก็อยากได้ลิ้มรสไข่ ทว่าเมื่อนึกถึงมารดาและเจ้าสี่ผู้ยังเยาว์นัก นางก็กล่าวอย่างรู้ความว่า “ท่านพ่อ ข้าขอไม่ดื่ม ให้ท่านแม่ได้ดื่มมากหน่อยเถิดเจ้าค่ะ เจ้าสี่จะได้อิ่มท้อง”

ซูซานเม่ยนั้นรักซูเสี่ยวลู่ยิ่งนัก แม้เพียงหกขวบ แต่ก็เข้าใจว่าน้องสาวแรกเกิดยังอ่อนแอและกินอะไรไม่ได้ ต้องอาศัยน้ำนมจากมารดาเพียงอย่างเดียว และหากจ้าวซื่อกินอิ่ม น้ำนมของนางก็จะเพียงพอสำหรับเจ้าสี่

ความรู้ความเข้าใจของบุตรสาวผู้นี้ทำให้ซูซานหลางรู้สึกปวดใจยิ่งนัก เขาจึงลูบศีรษะของซูซานเม่ยอย่างอ่อนโยน

“ให้น้องเถิด ท่านพ่อ ข้าก็จะไม่ดื่มเช่นกัน”

ซูฉงมองซูซานหลางด้วยความงุนงง เขาแสดงความใจกว้างออกมา แต่ในดวงตายังคงฉายแววอาลัยอาวรณ์อย่างไม่อาจปิดบัง

“ข้าก็ไม่อยากกินเหมือนกัน ข้าอยากให้น้องกินให้อิ่ม”

ซูหัวก็โบกมือ แฝงด้วยการสละที่แสนเจ็บปวดใจไม่ต่างกัน

ซูซานหลางในใจรู้สึกหลากหลายยากจะพรรณนา เขาลูบศีรษะบุตรชายทั้งสอง แล้วเอื้อมไปลูบศีรษะซูซานเม่ย พลางเอ่ยชมว่า “เด็กดี เป็นเด็กดีทั้งนั้น”

แม้บุตรชายสองคนนี้จะมิได้สมบูรณ์ด้วยสติปัญญาดั่งคนทั่วไป แต่พวกเขาก็เข้าใจความสำคัญของการแบ่งปันเสียสละ สิ่งนี้เป็นคุณค่าที่หาได้ยากและประเมินมิได้

เมื่อพาบุตรทั้งสามเข้ามาในบ้าน ซูซานหลางก็ตรงเข้าไปในเรือนทันที

จ้าวซื่อนั้นลุกขึ้นนั่งอยู่แล้ว ตั้งแต่ได้ยินเสียงของสามี นางก็เฝ้าคอยอย่างร้อนใจ

เมื่อเห็นซูซานหลางเข้ามา ความวิตกในใจของนางจึงคลายลง นางเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน “พ่อของลูก เจ้าเหนื่อยและลำบากเหลือเกิน”

ซูซานหลางวางตะกร้าลงด้วยท่าทีปลาบปลื้มใจ และเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “แม่ของลูก ข้านำสำลีและผ้ามาแล้ว ฤดูหนาวนี้เราจะไม่ต้องทนหนาวอีกต่อไปแล้ว”

จ้าวซื่อได้ยินเช่นนั้น ความปลื้มปิติก็เอ่อท้นขึ้นในหัวใจ น้ำเสียงสะท้านเอ่ยออกมาเบา ๆ ว่า “จริงหรือ?”

ซูซานหลางหยิบผ้าและสำลีออกจากตะกร้าวางลงบนเตียงด้วยท่าทางราวกับนำสมบัติล้ำค่ามามอบให้

จ้าวซื่อยิ้มทั้งน้ำตาด้วยความปลื้มปิติ มือทั้งสองสั่นระริกขณะสัมผัสผ้าและสำลีอย่างทะนุถนอม

“แม่ของลูก อย่าร้องไห้เลย น้ำตามากไปจะทำให้เสียสายตาได้นะ”

เมื่อเห็นจ้าวซื่อหลั่งน้ำตา ซูซานหลางรู้สึกปวดใจนัก เขาเอ่ยปลอบภรรยาอย่างแผ่วเบา

ซูซานเม่ยเองก็เข้ามาใกล้ พลางเช็ดน้ำตาให้แม่แล้วพูดว่า “แม่ อย่าร้องไห้เลยเจ้าค่ะ”

จ้าวซื่อพยักหน้า แม้ในใจยังคงเต็มไปด้วยความปลื้มปีติ ตั้งแต่ถูกขับออกมาจากบ้าน นางมักกังวลอยู่เสมอว่าจะผ่านฤดูหนาวไปได้เช่นไร ฤดูหนาวก่อน ๆ ถึงแม้จะหนาวเหน็บ แต่พวกเขาก็พอประคองตนให้พ้นผ่านไปได้

แต่บัดนี้ นางไม่ต้องเป็นกังวลอีกต่อไปแล้ว

ซูซานหลางเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเมืองให้จ้าวซื่อฟัง นางนั่งฟังเงียบ ๆ ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

ท้ายที่สุด ซูซานหลางเอ่ยขึ้นด้วยความโล่งใจว่า “ฟ้าดินยังคงเมตตาต่อครอบครัวเราจริง ๆ”

จ้าวซื่อพยักหน้าเห็นด้วย

“อางือ…”

ซูเสี่ยวลู่ผู้ไม่ค่อยมีตัวตนเท่าใดนัก ส่งเสียงน่ารักออกมาได้จังหวะพอดี แท้จริงแล้วนางตื่นขึ้นตั้งแต่ได้ยินเสียงของซูซานหลาง เมื่อได้ยินพ่อกลับมา นางเองก็อดกังวลไม่ได้เล็กน้อยว่าจะขายได้ราคาสักเท่าใด

เมื่อได้ฟังคำบอกเล่าจากซูซานหลางต่อจ้าวซื่อจนหมดสิ้น ซูเสี่ยวลู่ก็พลันรู้สึกวางใจ

สัตว์ป่ายังคงขายได้ราคาดี ดั่งคมดาบที่เคยแขวนอยู่เหนือครอบครัวนี้พลันหายไป ฤดูหนาวนี้พวกเขาจึงไม่ต้องหวาดกลัวว่าจะหนาวจนล้มตาย อีกทั้งยังมีพี่สาวคนสามที่ขยันขันแข็ง ฤดูหนาวนี้อาจได้มีเนื้อรับประทานไม่ขาดมือ

“เจ้าสี่ตื่นแล้ว”

จ้าวซื่อกล่าวอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันไปมองซูเสี่ยวลู่และอุ้มนางขึ้นมาแนบอก

ซูซานหลางขยับเข้าไปใกล้ พลางเอ่ยว่า “แม่ของลูก ให้ข้าได้อุ้มเจ้าสี่บ้างเถิด”

นับตั้งแต่บุตรสาวคนเล็กลืมตาดูโลก เขายังมิได้มีโอกาสอุ้มโอบนางไว้เลย ภาระหนักอึ้งและความกังวลที่ถาโถมเข้ามาในช่วงหลายวันมานี้ ทำให้เขามิอาจมีแม้แต่เวลาจะโอบกอดลูกน้อยด้วยใจที่เปี่ยมล้น

จ้าวซื่อพยักหน้ารับและค่อย ๆ ส่งตัวซูเสี่ยวลู่ให้ซูซานหลางอย่างระมัดระวัง