ตอนที่ 20 ครอบครัวแสนอบอุ่น 2

ซูซานเม่ยพยักหน้า “เจ้าค่ะ ท่านพ่อโปรดระวังด้วยนะเจ้าค่ะ”

ซูซานหลางหันไปหาจ้าวซื่อ พลางกล่าวว่า “แม่ของลูก ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืด กับดักเหล่านั้นคงใช้เวลาไม่นานนัก”

จ้าวซื่อพยักหน้าเบา ๆ พลางกล่าวเตือนว่า “พ่อของลูก ระหว่างทางเจ้าก็ระวังตัวด้วย”

สิ้นคำ จ้าวซื่อก็หันไปบอกลูกชายทั้งสองว่า “เจ้าหัว เจ้าฉง จงฟังคำสั่งของพ่อเข้าใจหรือไม่”

ซูฉงและซูหัวพยักหน้ารับด้วยความใสซื่อ

พวกเขาจะเชื่อฟังตามคำสั่งแน่นอน

ซูซานหลางไปล้างข้าว จุดไฟเตรียมไว้ แล้วจึงพาซูฉงและซูหัวออกไปข้างนอก

ซูซานเม่ยนั่งมองดูเปลวไฟอย่างว่าง่าย

จ้าวซื่อลูบหลังซูเสี่ยวลู่เบา ๆ ป้อนนมจนเธออิ่มแล้วกล่าวเบา ๆ ว่า “เจ้าสี่จงนอนหลับอย่างว่าง่ายนะ แม่จะขอจัดสำลีสักหน่อย ดีไหม”

ซูเสี่ยวลู่ดูดปากเล็ก ๆ สองสามที กระพริบตา แล้วหลับไปอย่างว่าง่าย

เพียงไม่กี่วันที่ผ่านมา สภาพของจ้าวซื่อดีขึ้นมากกว่าก่อน ครอบครัวไม่ได้มั่งคั่งอะไรนัก หากให้นางนั่งนิ่ง ๆ ไม่ทำสิ่งใด นางก็จะรู้สึกกังวลใจ

การเย็บเสื้อผ้าอะไรเช่นนี้ เพียงนั่งทำบนเตียง ขยับมือเบา ๆ ก็ไม่เหนื่อยจนเกินไป และหากนางอ่อนล้า การพักเป็นระยะก็เพียงพอแล้ว

ในขณะเดียวกัน นางก็ปล่อยจิตสำนึกของตนจมลงสู่มิติเพื่อซึมซับพลังทิพย์

จ้าวซื่อเห็นซูเสี่ยวลู่หลับอย่างว่าง่ายก็รู้สึกโล่งใจ พลางหัวเราะเบา ๆ กับตนเองที่เผลอพูดคุยกับลูกสาวตัวน้อยอย่างน่าขัน

จ้าวซื่อไม่มีเวลาคิดมากนัก นางจึงเริ่มจัดเตรียมสำลีที่ต้องใช้ทันที

สำลีธรรมดานั้นยังไม่ได้ผ่านการคัดกรองอย่างละเอียดนัก ด้านในยังมีเศษใบสนและสิ่งปะปนอยู่

นางคัดแยกสิ่งเหล่านั้นออกไปทิ้ง เพื่อให้เสื้อผ้าที่ทำขึ้นสวมใส่ได้สบาย

พอนางจัดสำลีได้สักพัก ซูเสี่ยวลู่ก็มักจะส่งเสียงออดอ้อน จ้าวซื่อจึงต้องหยุดพักเป็นระยะ หากนางไม่หยุดพัก ซูเสี่ยวลู่ก็จะร้องไห้ออกมา

จ้าวซื่อจนใจนัก จึงต้องหยุดพักทุกครึ่งชั่วยาม พักดื่มน้ำชาหนึ่งถ้วย นางมองดูซูเสี่ยวลู่ที่นอนอย่างว่าง่าย แล้วพึมพำว่า “เจ้าสี่ เจ้าคงเป็นห่วงแม่หรือไร แม่ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงรู้สึกว่าเจ้าช่างรู้ความนัก แม้เจ้ายังเป็นทารกเล็กจะรู้เรื่องอะไรได้ หรือบางทีเจ้าอาจไม่คุ้นชินที่แม่มิได้อุ้มเจ้าไว้”

ซูเสี่ยวลู่นอนแนบอยู่ข้างจ้าวซื่ออย่างสงบ ไม่ร้องไห้หรือออดอ้อนใด ๆ

จ้าวซื่อยิ้มออกมาและกล่าวว่า “แต่แม่เชื่อว่าเจ้าคงเป็นห่วงแม่ อยากให้แม่ได้พักเสียมากกว่า”

ซูเสี่ยวลู่ลืมตาขึ้นมามองจ้าวซื่อ

จ้าวซื่อมองดวงตาที่เปี่ยมชีวิตชีวาของลูกน้อยแล้วอดไม่ได้ที่จะก้มลงจุมพิตที่แก้ม พลางกล่าวว่า “เจ้าสี่ ดวงตาของเจ้าช่างงดงามยิ่งนัก”

หากซูเสี่ยวลู่สามารถพูดได้ นางคงอยากบอกจ้าวซื่อว่า “ดวงตาของแม่ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน”

ทุกคนในครอบครัวนี้ล้วนทำให้นางรู้สึกอบอุ่นใจ

จ้าวซื่อหยุดพักครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มจัดสำลีต่อ

ซูซานเม่ยหุงข้าวเสร็จแล้วจึงดับไฟ แล้วมาช่วยแม่จัดสำลีต่อจนกระทั่งฟ้ามืดสนิท เมื่อจัดสำลีเสร็จเรียบร้อย จ้าวซื่อก็อดรู้สึกกังวลมิได้ พลางกล่าวว่า “เหตุใดพ่อของเจ้าจึงยังไม่กลับมาอีกนะ”

ขณะกำลังพูดคุยกันนั้น ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านนอก

“แม่ของลูก ข้ากลับมาแล้ว”

เมื่อได้ยินเสียงของซูซานหลาง จ้าวซื่อก็รู้สึกโล่งใจ นางยิ้มพลางบอกซูซานเม่ยว่า “ซานเม่ย จงไปเตรียมน้ำให้พ่อเจ้าล้างมือก่อนกินข้าวเถิด”

“ได้เจ้าค่ะ”

ซูซานเม่ยลุกจากเตียงอย่างคล่องแคล่วแล้วรีบออกไปข้างนอก

ค่ำมืดเสียขนาดนี้ ซูซานหลางรู้สึกผิดจึงเอ่ยกับลูก ๆ ว่า “ไข่ที่พ่อสัญญาจะทำให้พวกเจ้ากิน ไว้พ่อทำให้วันพรุ่งนี้ดีไหม”

ซูฉงและซูหัวแม้จะอยากกิน แต่ยังจำคำพูดของตนได้ ทั้งสองจึงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่เอาขอรับ ยกให้น้องน้อยกินเถิด”

ซูซานเม่ยก็กล่าวว่า “ท่านพ่อ พวกเรามิอยากกินเจ้าค่ะ รอแม่ไก่ออกไข่พรุ่งนี้ เราจะให้แม่ได้กินไข่ลวก”

ซูซานหลางยิ้มและพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ดีแล้ว”