ตอนที่ 21 ซูเสี่ยวจือ

เมื่อได้ฟังเสียงร่ำไห้ของลูกสาวตัวน้อย ซูซานหลางจึงก้าวเข้ามาในเรือนอย่างรีบเร่ง

เขายื่นมือออกไปอุ้ม

น่าแปลกยิ่งนัก เมื่อซูเสี่ยวลู่เข้ามาอยู่ในอ้อมอกของเขา เสียงร้องก็เบาลง แต่ยังคงแสดงความน้อยใจอยู่

ดวงตาอันฉลาดเฉลียวเปี่ยมชีวิตชีวาคลอด้วยหยาดน้ำตา ปากน้อย ๆ ย่นลง เปล่งเสียง ‘ฮือฮือ’ ราวกับกำลังบอกถึงความน้อยเนื้อต่ำใจ

ซูซานหลางใจแทบละลาย เอ่ยว่า “เจ้าสี่คนดี พ่ออยู่นี่แล้ว อย่าร้องไห้อีกเลยนะ”

ซูเสี่ยวลู่เหลือบตามองไปทางจ้าวซื่อ แล้วก็ ‘ฮือฮือ’ จากนั้นก็หันไปมองซูซานหลางแล้วก็ ‘ฮือฮือ’

ซูซานหลางเริ่มเข้าใจเล็กน้อย จึงเอ่ยกับจ้าวซื่อว่า “แม่ เจ้าตัดเย็บจนไม่ได้พักมานานแล้วใช่หรือไม่”

จ้าวซื่อถอนหายใจ กล่าวว่า “พ่อ ข้าก็คิดว่าข้าจะตัดเย็บเสร็จแล้ว จึงให้ซานเม่ยช่วยกล่อมนางไปก่อน...”

ซูซานหลางมองจ้าวซื่อด้วยแววตาเจ็บปวดใจ เขากล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “แม่ ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลสิ่งใด ตอนนี้อากาศยังไม่หนาวเท่าไร ไม่ต้องเร่งรีบนักหรอก ร่างกายเจ้ามิแข็งแรง ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ”

“เจ้าสี่รู้ความและเป็นห่วงเจ้าหนา”

ซูซานหลางกล่อมซูเสี่ยวลู่จนหายงอแง แล้วอุ้มนางไปวางข้างจ้าวซื่อ ซูเสี่ยวลู่ก็หยุดร้องไห้จริง ๆ

ซูซานหลางกล่าวกับซูซานเม่ยว่า “ซานเม่ย เจ้าจงคอยดูแลแม่ของเจ้าที่เรือน หากนางไม่ยอมพักผ่อน จงบอกพ่อด้วย”

ซูซานเม่ยพยักหน้าอย่างว่าง่าย “อืม ข้าจะเชื่อฟังท่านพ่อ จะดูแลท่านแม่ให้ดี”

จ้าวซื่อถอนหายใจอย่างจนใจ แม้จะรู้สึกจนใจ แต่ในแววตากลับมีรอยยิ้มพลางกล่าวว่า “เอาเถอะๆ ข้าจะเชื่อฟังพวกเจ้าก็แล้วกัน”

ซูซานหลางยิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า “เช่นนี้นี้ค่อยดีหน่อย”

เมื่อพูดจบ ซูซานหลางก็เรียกลูกชายทั้งสองว่า “เจ้าฉง เจ้าหัว ตื่นได้แล้ว เรามาทำอาหารเช้ากิน แล้วไปทำงานกับพ่อกัน”

ซูชงและซูหัวพยักหน้าแล้วลุกขึ้นจากที่นอนอย่างเร็ว

ซูซานเม่ยก็ลุกขึ้นมาช่วยทำอาหารด้วย

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ซูซานหลางก็พาซูฉงและซูหัวไปยังหลังเรือนเพื่อพลิกดิน

ส่วนซูซานเม่ยยก็คอยดูแลให้จ้าวซื่อดื่มยา แล้วช่วยจ้าวซื่อเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ซูเสี่ยวลู่ จากนั้นนางก็ยกผ้าอ้อมที่เปลี่ยนแล้วไปซัก

เมื่อซักเสร็จแล้ว ซูซานเม่ยก็ไปจับแมลงมาให้ไก่กิน

ซูซานหลางยืนมองอยู่ไม่ไกล เห็นซูซานเหมยขยันวิ่งไปที่เล้าไก่อีกครั้งในเวลาไม่นาน เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า บริเวณข้างบ่อน้ำจะมีแมลงมากมายขนาดนั้นเชียวหรือ?

แต่เขาไม่มีเวลาคิดมากนัก ที่ดินเก่าผืนนี้แห้งแข็งและมีวัชพืชมากมาย เขาจึงถ่มน้ำลายลงบนฝ่ามือที่แดงจากการเสียดสี แล้วก้มหน้าขุดดินอย่างขยันขันแข็ง

ยามบ่าย มีเงาร่างหนึ่งถือตะกร้ามุ่งหน้ามายังเรือนของซูซานหลาง

ซูซานหลางเห็นแล้วก็จำได้ว่านั่นคือน้องสาวคนเล็กของเขา ซูเสี่ยวจือ

“เสี่ยวจือ เจ้ามาได้อย่างไร?”

ซูซานหลางวางจอบลงแล้วเดินออกมาจากแปลงดิน

ซูซานเม่ยที่กำลังจับแมลงอยู่ มองซูเสี่ยวจือแล้วยิ้มอย่างเขินอาย ก่อนจะเรียกนางว่า “สวัสดีเจ้าค่ะอาหญิง”

ซูเสี่ยวจือยิ้มพลางพูดกับซานเหมยว่า “เฮ้อ ซานเม่ยของเรานี่ช่างรู้ความจริงๆ”

เมื่อพูดจบ ซูเสี่ยวจือก็หันไปมองซูซานหลางด้วยแววตาแสดงความกังวลพลางกล่าวว่า “พี่ชายสาม พวกพี่จะอยู่กันอย่างไรเล่า?”